Omdat we vandaag precies 12 jaar bij elkaar zijn, zijn we lekker luxe gaan lunchen in een Teppanyaki restaurant. We dachten dat het twee vliegen in een klap zou zijn, want de meeste mensen kennen dit type restaurant wel: de kok komt aan tafel aan een grote grilplaat het (heerlijke) eten live bereiden. Dit gaat met de nodige show en de kinderen hebben doorgaans erg weinig geduld om aan tafel te zitten. Door het entertainment zouden zij geboeid zitten te kijken terwijl wij op ons gemak van een heerlijk hapje genieten.
Tja. Dat lukte dus niet helemaal. Als ‘openingsnummer’ begon de kok met een stevige vlam en Alex vloog daarop van tafel af en Nova zette het op een brullen. Ze wilde direct uit de kinderstoel vandaan. Het kostte de nodige moeite de kinderen ervan te overtuigen dat het echt allemaal veilig was en ze rustig aan tafel konden blijven zitten. Ook bij de 3 of 4 daarop volgende ‘vuurshows’ raakten de kinderen licht in paniek. Alex zat het geheel voortdurend met grote ogen te bekijken (ook als er geen vuur was) en het filmpje bij dit bericht is geschoten op het enige moment dat ze een beetje rustig aan tafel waren. Het eten was echt heerlijk, maar ik vrees dat het nog een paar jaar zal duren voordat we dit nog eens ondernemen…
O, wat hebben we er naar uitgekeken en het is eindelijk zover! De herfst is om de hoek en nu breekt de tijd aan van het zalige weer en ontelbare activiteiten. Temperaturen die schommelen rond de 30 graden, prachtige blauwe luchten, de luchtvochtigheid gaat omlaag, de lucht voelt niet langer heet en plakkerig maar lichtjes koel, af en toe een zachte bries… echt genieten.
Goed bezig met de magnetische blokken.
Dit weekend was de tweede zaterdag van de maand en dan is Roper Mountain Science Center open voor bezoek. Het thema was ‘Back to Nature’ en we waren er al vroeg in de ochtend dus we konden veel zien en doen. Het was ook niet zo druk deze keer, dus de kinderen konden uitgebreid doen waar ze zin in hadden zonder plaats te hoeven maken voor andere belangstellenden. Op de Historische Boerderij hebben ze zich prima vermaakt met water pompen en mais malen. Alex heeft in de houtbewerkingshoek lekker zitten schaven aan een peddel en zijn zakken gevuld met de houtkrullen die er vanaf kwamen. In het oude schoolgebouwtje konden de kinderen mensfiguurtjes maken van bladeren.
In het Symmes gebouw was een lezing over watervallen, waar Rob graag even wilde gaan kijken. In een lokaal daarnaast konden de kinderen lekker puzzelen met speciale puzzels (zoals magneten) en een verdieping hoger was een knutseluitdaging om zelf een beest te maken. Ook was er een activiteit met lichtgevoelig papier en blaadjes. Door de blaadjes op het papier te leggen tussen een stuk karton en een glasplaat in en een minuut aan zonlicht bloot te stellen, is de omtrek van de bladeren op het papier terecht gekomen, iets wat vooral Alex erg fascinerend vond. Voor Nova was de koek toen wel op; met de ‘foto’ achter de rug viel ze acuut in een diepe slaap. Het was dus tijd om huiswaarts te keren.
De uitstapjes naar Roper Mountain zijn echt de moeite waard! De kinderen vinden het erg leuk, er is altijd een ander thema en het is uitdagend voor zowel groot als klein. Spelenderwijs steken de kinderen veel op over geschiedenis, biologie, natuurkunde en scheikunde en daar kunnen we natuurlijk alleen maar tevreden over zijn!
Vorige week zijn we in de speeltuin geweest waar ik precies drie kleine filmpjes heb kunnen maken voordat de batterij van de camera leeg was.
In de speelkamer zijn de ukkies regelmatig in de weer met het spel ‘Perfection’. Hoewel ze weten hoe ze het moeten spelen, vinden ze het doorgaans veel leuker om er hun eigen draai aan te geven. 🙂
Sinds Alex twee weken geleden begonnen is op school is hij helemaal in de wolken van zijn ‘rainbow school’ (de naam die hij de school zelf gegeven heeft en stug blijft volhouden). De juf is dik tevreden en hoewel voor Alex het vroege opstaan erg moeilijk is, gaat hij met veel plezier en zonder mopperen steeds op pad. Als mama hem om 10.30 weer komt ophalen, staat hij altijd met een grote glimlach en zijn rode tas klaar.
Gisteren, vrijdag, was het al tijd voor het eerste evenement op de school, de Back to School bash. De school haalt dit jaar tijdens diverse zogenaamde fundraisers geld op ten behoeve van de bouw van een school in Nicaragua, een zoveelste voorbeeld van het internationale karakter van Hendrix. Er werd voor de Back to School bash geen toegangsgeld gevraagd maar een vrijwillige donatie en verder waren er diverse versnaperingen te koop voor een dollar per stuk.
Heerlijk aan het spelen!
We hadden de kindjes al diverse keren verteld over het ‘feest’ dat vrijdagavond zou zijn en ondanks dat ze allebei de dag weer zonder dutje waren doorgekomen en rond half zes dus behoorlijk moe waren, bleven ze enthousiast en wilden ze er graag naar toe. Toen we parkeerden herkende Nova direct waar we waren. “Ate tool?” Ze dacht eventjes dat ze nog een keer naar school ging die dag en riep alvast “Nova mama!” Maar toen ze twee tellen later de springkussens en andere dingen zag, was het natuurlijk allemaal goed.
Ondanks hun grote honger hadden ze amper tijd voor of interesse in hun pizza en wilden ze direct aanschuiven in de rijen voor de speeltoestellen. Alex wilde naar de opblaasbare hindernisbaan en Nova een recht-toe-recht-aan springkussen, waar ze binnen een minuut weer vanaf wilde. Alex vloog zonder problemen door de hindernisbaan heen en wilde meteen nog een keer. Omdat de springkussens nog wat moeilijk waren voor ons moppie van 2, ben ik met haar naar de gewone speeltuin gegaan zodat Alex om zijn gemak nog eens over de hindernisbaan kon.
Na enige tijd in de speeltuin bedacht Nova ineens dat ze papa en Alex miste en wilde terstond naar ze toe. Ze waren niet meer bij de hindernisbaan en rondkijkend had ik wel een idee waar ik ze kon vinden: in de rij voor een draaitoestel. En jawel, daar stonden ze, Alex vol verwachting. Nova begon direct te wijzen en wilde er zo inspringen, maar we moesten toch echt nog eventjes wachten. Toen ze eindelijk aan de beurt waren, pakte Alex Nova bij de hand en renden ze samen naar een karretje toe. Alex klikte Nova vast met een riem en daarna zichzelf. Draaien maar! Ze vonden het fan-tas-tisch en hadden nog wel tien in de rondte gewild, maar de rij was erg lang. Dan maar iets anders doen.
Met zo’n grote broer kom je er wel.
We kozen voor het toestel met de kortste rij, een springkussen in de vorm van een obstakelparcours. Alex en Nova stonden hand in hand vol spanning te wachten. Eindelijk mochten ze erop! Ik had Alex gevraagd om goed op Nova te passen omdat ze nog klein is (en ik had ook gezien dat alle andere kinderen op het toestel al een stuk groter waren en de ervaring bij het vorige springkussen lag nog vers in het geheugen). Samen doken ze er snel bovenop en Alex liet Nova niet alleen. Van buitenaf konden we op bepaalde plaatsen door een gaas kijken en zo de kleintjes in de gaten houden. Nova deed goed mee met haar broer tot ze bij een ‘trap’ kwamen naar de glijbaan toe. Het was voor Nova nog te moeilijk om daar zonder hulp tegenop te klimmen. Na enkele pogingen waren er twee oudere meisjes die Nova een zetje probeerde te geven, maar helaas, zonder resultaat. Alex klom vervolgens de trap op en we dachten dat zijn geduld op was, maar niets was minder waar. Bovenaan de trap ging hij op zijn buik liggen, stak zijn hand uit naar Nova toe en trok haar aan haar arm
Dat is een behoorlijk ijsje voor een dollar!
omhoog. Daarna roetsjten ze met de grootste lol van de glijbaan af. De mensen die het zagen waren erg vertedered door de kleine grote broer die zijn zusje zo goed hielp! (En deze papa en mama waren natuurlijk bijzonder trots.)
Na nog een rondje in de speeltuin en een ijsje om het af te leren, was het om 20.00 wel eens tijd om de kinderen in een hoognodig bad te zetten en naar bed te brengen. Door alle opwinding konden ze natuurlijk moeilijk slapen en het duurde nog tot 21.00 voordat het boven eindelijk stil was. Daarna hebben ze tot wel 7.00 geslapen! Nou nou, wat een ‘traktatie’ voor papa en mama…
In tegenstelling tot de meeste andere landen viert men in de USA de dag van de arbeid altijd op de eerste maandag van de maand september. Dat betekent dat we een lang weekend hadden om bij te komen van de eerste schoolweek en er op uit te trekken als we dat wilden. Het weer gooide wat dat laatste betreft wel wat roet in het eten. Met temperaturen van diep in de 30 en gevoelstemperaturen rondom de 40 graden, was het eigenlijk veel te warm om iets te doen.
Op zaterdag hebben we het lekker simpel gehouden met onze boodschappen. Op zondag hadden we afgesproken met Wim en An en de kinderen, om te spelen en picnicken in speeltuin Kids Planet. We waren daar om half 10 en het was vreselijk plakkerig. De kinderen hadden er niet veel last van en doken de speeltuin in, waar hier en daar enorme plassen water stonden van een bui die de avond ervoor gevallen was. Het duurde niet lang of Hugo trok zijn broek uit en zat vrolijk in het modderwater te spetteren. En dat zusje Lucie op hem lijkt, blijkt wel uit het gegeven dat ze een klein uurtje later ook heerlijk in de modder zat te baden. Tja, wat dat betreft zijn die twee van ons toch een stukje braver…
Het picnicken in de speeltuin werd helaas enigszins geplaagd door tientallen vliegen die voortdurend op het eten gingen zitten (yuck). Ook de snel stijgende temperaturen maakten het na 13.00 wel heel onprettig buiten. Voor de kleintjes was het toch tijd voor een dutje, dus het was tijd om onze vrienden gedag te zeggen. Op de weg terug zijn we nog even bij de bibliotheek en de hobbywinkel binnengewipt en daarna zijn we gaan eten bij Moe’s.
Appels genoeg!
Voor maandag hadden we besloten eens naar het Apple Festival in Hendersonville te gaan. Het was ons eerste bezoek aan dit in de wijde omtrek gekende festijn, dat wat lijkt op een braderie, zij het dat er veel kraampjes zijn met appels van lokale boomgaarden. De appels luiden dikwijls het begin van de herfst in en hinten al voorzichtig aan de feestelijke pompoenen die binnenkort ook gaan verschijnen. De verschroeiende zon waste elk idee aan herfst echter weg. Oh, wat was het ongelooflijk heet! Er waren veel standjes waar gefrituurde hapjes en lekkere dingen van de grill werden aangeboden, waardoor je tijdens het slenteren geregeld nog de warme lucht van deze kraampjes meekreeg. De kinderen snakten naar een ijsje, waar ze dan ook heerlijk van hebben zitten smullen. Om 2 uur ’s middags zou er een optocht zijn, maar we konden het gewoon niet opbrengen om daar nog voor te blijven. Een leuk festival, maar het was gisteren gewoon even te heet.
Ook voor de komende week ziet het er bijzonder warm uit. We zullen dus nog maar wat in de airco blijven voorlopig.
Vandaag is een erg bijzondere dag want vanaf nu gaat er veel veranderen in ons leven. Alex begint met Pre-K (waarbij de K staat voor Kindergarten), ofwel de kleuterschool. Elke dag mag hij 3 uurtjes naar Ms. Radford en Ms. Pryce in lokaal 303. Zijn school heet Hendrix Elementary alhoewel Alex stug blijft volhouden dat het de Rainbow School is. Hij heeft er al maanden zin in dus ik kan niet wachten om zometeen zijn verhalen over de dag te horen. De eerste weken is vooral kennismaking, maar over niet al te lange tijd krijgt hij huiswerkopdrachten mee. Ja, onze Alex voelt zich een heuse ‘big boy’.
Ineens verandert er veel!
Het schoolse leven heeft natuurlijk gevolgen voor ons als ouders. Behalve het besef (*snik*) dat onze kleine vent ineens een hele meneer aan het worden is, heeft het ook erg praktische gevolgen. Pre-K start om 7:30, dus Rob brengt hem ’s morgens weg, waardoor hij zelf ook een stuk vroeger op zijn werk is (en deze mama wil wedden dat het niet betekent dat hij vanaf nu ook een stuk vroeger thuis is).
Het afzetten gaat in een soort halve cirkel waar de auto’s in de rij staan en de juffen de kleintjes uit de auto komen halen. We hadden ook kunnen kiezen voor transport in de welbekende gele schoolbussen, maar daarvoor vonden we onze uk nog iets te klein en eerlijk gezegd wisten we ook niet of, omdat we zo dicht bij de school wonen, de bus als eerste of als laatste bij ons komt. Elk heeft z’n voor- en nadelen (als nadeel bijvoorbeeld in verschroeiende hitte of plenzende regen op een bepaald punt op de bus wachten, want ze stoppen niet pal voor de deur). Hoe het ophalen gebeurt, kan ik nog niet vertellen, want over een minuut of 20 ga ik Alex pas weer voor het eerst oppikken.
Ook met Nova verandert er veel, want de kleine dame is afgelopen maandag voor het eerst op het kinderdagverblijf geweest. Dat is erg goed gegaan. Ze heeft er ontbeten, buiten gespeeld en aan een knutselproject gewerkt rondom de kleur rood, hoewel ze tijdens het knutselen in slaap is gevallen aan tafel. Het vroege opstaan was haar blijkbaar toch tegengevallen… Ze vertelde honderduit over wat ze allemaal had gedaan op school en oh, wat zat ze te genieten in de schommel toen ik haar kwam ophalen bij juf Jody! Nova is deze week op ‘proef’, drie keer een ochtend en daarna zien we wel of we er drie langere dagen van maken of vijf keer een ochtend. Het gevolg is hoe dan ook dat mama nu af en toe een paar uurtjes heeft om iets te doen zonder voortdurend onderbroken te worden. En hoe zeer ik de kleintjes ook mis, het is na ruim vierenhalf jaar ook wel eens fijn om even op adem te komen. En kijk eens, het lukt ook nog eens om een blog te schrijven!
Update: School is een groot succes! De juf was zeer onder de indruk van Alex, hoe welgemanierd hij is en hoe goed hij oplet en meedoet. Beter nieuws kun je als ouder niet krijgen! Hij heeft met de andere kindjes samen ontbeten, rondgekeken op school (“Mommy, they have an art room in school!”) en ook buiten gespeeld (“De zandbak op de school heeft niet zo veel speeltjes”). Bij het ophalen liep hij met een heel tevreden gezicht vooraan in de rij. Nu hopen dat het zo blijft!
Sinds een maand of twee zijn we weer helemaal verslingerd aan onze Wii. Het is een leuke en sociale bezigheid en iets dat ons hele gezin kan doen. Voor Alex en Nova hebben we speciale kinderspellen (die zelfs Nova van 2 al kan bedienen), verder Wii Sports Resort en Wii Fit, waar je zowel gebruik van kan maken als entertainment of, in combinatie met het Wii Fit Board, ook een workout mee kunt doen.
Om wat meer variatie te hebben, ben ik eens gaan neuzen wat er meer te krijgen is voor de Wii. Ik had veel gehoord over Zumba, een vorm van fitness die als een storm de wereld is overgegaan de afgelopen jaren. Naar men zegt voelt het niet echt als fitness, omdat het meer weg heeft van zeer intensief dansen waarbij je toevallig ook nog een hoop calorieeen verbrandt. Na grondig onderzoek naar de beschikbare Zumba spellen op de Wii heb ik uiteindelijk Zumba Core besteld. Deze kreeg de meeste en meest positieve recencies, dus ik was benieuwd.
De eerste keer dat ik het spel speelde, heb ik eerst de basispassen gedaan. Dit zijn eigenlijk de basispassen van dansen als de samba en meringue, iets wat vast bekend voorkomt als je dansles hebt gehad. Even voor de duidelijkheid, ik heb nooit danslessen gehad en heb ook bijzonder weinig aanleg voor dat soort dingen. Maar Latijns-Amerikaanse muziek is wel erg vrolijk en ik kan me nog herinneren dat ik, lang geleden alweer, met veel plezier naar steps-aerobics ging en daar kreeg ik de diverse routines ook onder de knie. De basispassen had ik al rap door en volgens de Wii deed ik ze ‘uitstekend’, dus dat geeft een mens moed om aan het echte werk te beginnen.
Zumba Core omhelst 40 verschillende liedjes met elk een unieke choreografie, uitgevoerd door een van zes verschillende instructeurs, die een weergave zijn van bestaande iconen binnen de Zumba-wereld. Maak bijvoorbeeld kennis met de energieke Beto, de man aan de basis van het fenomeen Zumba, en zijn discipelen Gia, Kass en nog een stel. Elk heeft zijn eigen stijl en je merkt gauw genoeg wat je het beste ligt; cumbia, salsa, reggaeton, buikdansen en zelfs celtic bluegrass horen tot de opties.
Afijn, ik probeerde eens een nummer en WHOA! Dat was nog niet zo simpel! Voor een Zumba-novice was het een behoorlijke uitdaging om de snel veranderende passen allemaal bij te houden, laat staan om ook nog eens de bijbehorende armbewegingen met enige gratie uit te voeren. Op het scherm verschijnt af en toe een venstertje om je te laten weten welke volgende passenserie eraan komt, maar de eerste paar keren blijft het toch vooral achter de feiten aan lopen, euh… dansen. Na twee nummers was ik al min of meer total loss, dus het zag er voorlopig nog niet echt naar uit dat ik een voorgeprogrammeerde sessie van een uur zou kunnen doen. Dat gezegd hebbende, het was wel meteen ontzettend leuk om te doen, en bovendien in de privacy van je eigen woonkamer, waar niemand er om maalt dat je eruit ziet als een dolgedraaide vleermuis. Ook fijn: je kunt lekker sporten op een moment dat het jou uitkomt, bijvoorbeeld als de kids even slapen.
Inmiddels zijn we een maand verder en voila, ik heb Zumba Core al een heel eind onder de knie. Elke dag een uur lang de verschillende dansroutines doen is geen enkel probleem! Wie had dat pas geleden kunnen denken? Het spel zit ook wel slim in elkaar doordat je diverse doelen kunt stellen en awards kunt verdienen, waardoor er steeds een prikkel blijft om jezelf te verbeteren. Nu ik beter bekend ben met de routines heb ik ook daadwerkelijk iets aan de hints die af en toe in beeld komen om je te laten weten wat de volgende passenserie wordt. De kinderen vinden het wel amusant om naar de vrolijke muziek te luisteren en de diverse instructeurs en kleurrijke achtergronden te bekijken. Af en toe doen ze zelfs even mee. Als je een Wii in huis hebt en een leuke activiteit wilt doen waar je vrolijk van wordt en bovendien honderden calorieen mee verbrandt, probeer Zumba Core dan eens. Ik begrijp nu in ieder geval waar de rest van de wereld al jaren zo enthousiast over is. Als het volgende Zumba spel voor de Wii verschijnt, mag de kerstman deze zeker komen brengen!
Al weken zien we de datum, 10 augustus, dichterbij komen en morgen is het zover. Sjraar zou zijn 68ste verjaardag gevierd hebben, ongetwijfeld in goed gezelschap van dierbaren. We zouden met Skype gebeld hebben om hem te feliciteren en de kinderen zouden een prachtige versie van ‘happy birthday’ gezongen hebben. Hij zou ons vertellen of de verjaardagskaart die ik voor hem gemaakt had al was bezorgd door de post en hoe mooi hij de tekeningen van de kinderen vindt. Deze dag heeft nu natuurlijk een heel andere betekenis gekregen en ik kan me voorstellen dat dat voor heel veel mensen geldt. Bovendien geldt voor ons, achterblijvers, dat we deze dag nu een totaal andere invulling gaan geven.
Afgelopen maart, druk in de weer met Alex en Nova op de schommel.
Wij hebben zelf besloten om de dag in te vullen met activiteiten die Sjraar leuk vond om te doen, zij het hier of in Meijel. Gewoon, kleine dingen waar hij van genoot, want het was een man die het meest hield van simpele dingen. Het hoefde nooit zo heel ingewikkeld, zeker niet als het over eten ging, want dan had hij bij voorkeur de lekkere dingen die Riek hem voorschotelde. Een doe-het-zelver in hart en nieren en een uitgesproken tuinman, hoe kun je zo iemand het beste eren? Morgen komt de lokale Gamma een berg mulch brengen zodat we ’s morgens in de tuin kunnen werken. We hebben gepland om bij Subway te lunchen, de broodjeszaak waar hij het liefst kwam. ’s Middags een bezoek aan de doe-het-zelf-winkel waar hij bij zijn laatste bezoek bijzonder van gecharmeerd raakte, Harbor Freight Tools. Een bezoekje aan de recent geplaatste steen in de Hatcher Garden mag natuurlijk niet ontbreken. En wat we heel zeker gaan doen is een lekker ijsje eten, want dat had hij echt graag. Met de kinderen gaan we herinneringen ophalen aan de opa die voor hen zijn vliegangst overwon. Ik hoop van harte dat wie dit leest, waar en wie je ook bent, op een vergelijkbare wijze Sjraar zal herdenken. 10 Augustus is vanaf nu Sjraar-dag.
Deze twee beauties zorgen voor even mooie uitspraken.
Ter ere van de 30ste editie van Peuterpraat hebben we de titel aangepast, want Alex is 4.5 en als je bijna naar de kleuterschool gaat en dus al een hele flinke jongen bent, moeten we daar natuurlijk ook gepaste aandacht aan besteden.
“Mama, kan ik nog iets eten?”
“Tuurlijk. Wat wil je graag hebben?”
“Eh… ik wil graag iets eten dat framboosjes is.”
Mama haalt Alex op bij het kinderdagverblijf. Het is voetbalweek en hij is net klaar met speels balletje trappen onder leiding van een coach. Eenmaal in de auto vraagt mama hoe het is geweest. Alex:
“We hebben met de bal gespeeld en nu ben ik helemaal verzweet.”
De pannenkoekjes zijn nog warm.
“Papa, you need to blow it.”
“Nou, dat kan je goed zelf hoor.”
Verontwaardigd: “Maar dat is heel veel werk!”
Bij Ikea hebben we een bed voor Nova en een bureau voor Alex gehaald. Het bed hebben we ’s avonds in elkaar gezet; het bureau bleef nog een nachtje in de doos. Als hij de volgende ochtend uit bed komt, is het eerste dat Alex zegt:
“I think it’s time to build my desk.”
Alex eet popcorn en ziet er allerlei vormen in.
“Deze is een macaw. Deze is een rainbow. Deze is niks. Deze is poep. Deze is… Alex!”
Alex heeft op school een woord geleerd; “booty-butt” klinkt het de hele dag, gevolgd door luid gegiechel. Als hij er op een ochtend vroeg alweer mee begint, klikt Nova:
“Ate says butt.”
Op een willekeurig moment, zonder enige aanleiding:
“O, o, o, wat is Nova toch een skatje!”
We zijn bij de geldautomaat. We krijgen alvast een glimp van de tienerjaren…
Alex: “Can I have some money?”
Nova: “I want money too!”
We kijken naar verkeersborden langs de weg.
“Dat bord geeft aan hoe hard je mag rijden.”
“Nee, er staat op hoe slow je moet.”
Een vertederend moment. Alex geeft zijn zusje een knuffel.
“I love you Nova.”
“Aai juv joe, Ate.”
De dagen van de week zijn nog een beetje abracadabra.
“What day is it?”
“Het is Tuesday.”
“Tuesday?”
“Ja. En welke dag komt er voor Tuesday?”
“Saturday?”
“Monday komt voor Tuesday. En wat komt er na Tuesday?”
“Euh… August?”
In South Carolina is de verkeersregel dat je bij rood rechtsaf mag slaan mits je daarbij geen verkeer hindert. De situatie doet zich voor.
“Mama, waarom ging jij die kant op? Het licht was rood.”
“Omdat we in de regels hebben afgesproken dat het mag als het veilig is.”
“No, I don’t think so. Mama, dat was een beetje dom van jou.”
Met het Engels van Nova begint het ook al aardig te vlotten. Enkele uitspraken:
“Piesh?” (= please)
“I was tad.” (= I was sad)
“Papa, are you?” (= papa, where are you?)
“I want Doda!” (= I want Dora)
“Ate Nindle” (Alex Kindle)
“I weally want didi.” (I really want a drink)
Alex is ’s avonds veel te lang aan het spoken geweest op zijn slaapkamer en niet voor 22.00 gaan slapen. De volgende ochtend halen papa en mama hem om 7.00 uit bed in plaats van hem te laten uitslapen. Moppert Alex slaperig:
“I want to sleep! Ik ben nog niet wakker!”
Mama heeft opgeruimd in de klerenkast van Alex. De kleertjes die te klein zijn, zitten in een doos. Natuurlijk ligt de volgende dag de helft weer terug in de kast. Tot zijn grote misnoegen is de lievelingstrui van Alex ook in de doos beland.
‘NO! Not this one. This is my favorite.”
“Dat weet ik Alex. Maar hij is je nu veel te klein.”
“Maar deze is heel mooi voor mij.”
“En hij staat je ook heel leuk. Maar hij is echt te klein. Kijk maar op het label.” (mama wijst het nummer 2 aan, wat betekent dat de trui voor jongens van 2 is)
“Can I see de maat nog een keer?”
Alex bestudeert het label dat zowel in het Engels als Spaans is afgedrukt.
“Nee mama, dat is niet goed. Hier staat 2 en hier staat 2, dus het is voor kindjes van 4!”
(En om te bewijzen dat hij gelijk heeft, wurmt hij zich vervolgens in de trui!)
Alex heeft zijn potje yoghurt half opgegeten en de rest laten staan. Een tijdje later wil hij de rest toch nog opeten. Op de yoghurt is een laagje water komen te staan.
“Deze yoghurt is oud! Hij is helemaal gesmelt!”
Nog een vertederend moment tussen de kids (daar krijgen wij als ouders natuurlijk niet snel genoeg van). Alex vertelt dat hij op school tijdens het spelen door enkele oudere kinderen omver is gelopen Hij klinkt een beetje beteuterd.
Nova (geeft Alex een aai over zijn bol): “Sowwy Ate.”
“Kijk eens, Nova geeft jou een knuffel zodat je je weer beter voelt!”
Alex: “Aww… I love you, Nova.”
Nova slaat haar armpjes om zijn nek.
Alex: “Thank you, little buddy.”
Er bestaat een beroemd gedichtje van Toon Hermans dat ik goed ken omdat het bij mijn oma naast de voordeur hing. Als kind zag ik het regelmatig en soms schiet het me plots tebinnen. Vandaag was ook zo’n moment, toen we de gedenksteen voor Riek, Sjraar en Ize in de Hatcher Garden lieten plaatsen.
Ga nooit weg zonder te groeten,
ga nooit heen zonder een zoen.
Wie het noodlot zal ontmoeten,
kan het morgen niet meer doen.
Loop nooit weg zonder te praten,
dat doet soms een hart zo pijn.
Wat je ’s morgens hebt verlaten,
kan er ’s avonds niet meer zijn.
De steen ligt in een mooi, schaduwrijk hoekje, met uitzicht op de bloeiende tuin en de zandbak, waar ze verschillende keren met Alex en Nova zijn geweest. Zo kunnen ze altijd met ons meekijken als we een bezoek brengen aan dit tuintje, waar ze zelf ook graag kwamen.
Peperazzi Blog 