Uncategorized – Pagina 3

Lente?

De winter is officieel bijna voorbij en dat kunnen we merken. De bomen bloeien, de voorjaarsbloemen staan er gekleurd op en je voelt gewoon dat het buiten anders is. Gisteren, zaterdag 12 maart, klokten we 29.3 graden en zijn we weer eens het merendeel van de dag buiten geweest.

Het was een Second Saturday programma op Roper Mountain in Greenville, en hoewel daar ontzettend veel te doen was met het thema ‘ruimte’ zijn we de Living History Farm niet eens af geweest. De kinderen hadden er plezier met modelvliegtuigjes kijken, drones besturen op de computer, een vlieger bouwen, les volgen in het oude schooltje en Alex heeft een hele tijd gewerkt in het houtbewerkings-shop. Dat laatste was zeker niet de bedoeling, ze hadden niets klaargezet voor kinderen en het was alleen maar bedoeld als demonstratie. Maar Alex begon met die mensen te praten en ze hadden al snel in de smiezen dat het om een pienter baasje gaat.

Alex heeft aanleg voor houtbewerking in jaren 1800 stijl.

En dus maakten ze een uitzondering, lieten hem toe, zetten de werkbank voor hem in elkaar, en lieten hem een hele poos schaven en wat dies meer zij. De oudere meneer die hem begeleidde had er duidelijk plezier in om zo’n gewillige student te hebben en zei ook dat Alex er zeker talent voor had. Zodra hij een jaar of 12 is, willen ze hem maar al te graag als leerling-houtbewerker hebben! Nou ja, dat duurt nog wel eventjes. Maar hij heeft er gisteren wel een mooi souvenir aan overgehouden, een stok die hij zelf helemaal bewerkt heeft en bij thuiskomst ook nog eens mooi geschilderd heeft. Wat een succes!

Na Roper Mountain hebben we bij Mexicaans restaurant Chuy’s op het terras gegeten en dat was heerlijk. Het was weliswaar warm, maar er stond nog een briesje en de wind voelt nog niet zo heet aan. Perfect weer dus. Jammer dat deze periode altijd maar kort is, voor je het weet is het elke dag bloedheet en afzien. Vandaag wordt het ook warm, maar met regen en onweer. Want dat hoort ook bij de lente: de voorjaarsstormen!

Thuis oefenen

Dat karate-les heel wat van onze tijd in beslag neemt, moge inmiddels duidelijk zijn. Op maandag, dinsdag, woensdag en donderdag is er les en Nova volgt af en toe ook nog een extra les op zaterdagmorgen. Met name zij heeft er veel lol in en er wordt thuis geoefend; met èn op papa en mama. De techniek van de kinderen is na een half jaar karate-les zodanig goed en hun spieren dermate ontwikkeld, dat het oefenen op papa en mama een beetje pijnlijk begon te worden. Daarom hebben we iets in huis gehaald waar ze hun energie prima in kwijt kunnen en waar ze zo hard tegenaan kunnen slaan als ze maar willen. De paarse dummy is een gewillig slachtoffer!

Lieve Mieke

Wanneer we spreken over mensen met een ernstige ziekte hebben we het wel eens over ondraaglijk lijden. Ze hebben zo vreselijk veel pijn dat het ons zeer doet om er aan te denken. Je kunt je niet voorstellen wat zo iemand moet doormaken, dat zelfs zware pijnstillers niet alles kunnen verzachten. Een hel, een lijdensweg, volledig afzien.

Mieke met Alex, tijdens ons bezoek eind 2010.

Maar wat als dat lijden geestelijk is? Hoe staan we er tegenover wanneer iemand een verschrikkelijke pijn met zich meedraagt waar geen hulpverlener tegen opgewassen is? Je maakt je zorgen, hoopt voor het beste, je probeert iemand te helpen door een arm over de schouder, een knuffel, een maaltijd brengen, de maalstroom van gedachten doorbreken of door het mooie in het leven aan te wijzen. Maar toch… dat ondraaglijk lijden blijft. Je voelt je machteloos tegen die duisternis die blijft terugkomen ongeacht wat je probeert.

Voor tante Mieke kwam het ondraaglijk lijden gisteren tot een einde. Het is een complete schok, volledig uit het niets. Haar duisternis is voorbij. Voor zij die achterblijven, zijn er vooral vragen. Waarom? Heb ik gefaald? Had ik meer moeten doen? Wist ze wel hoeveel ik van haar houd?

Onze familie moet wederom leren omgaan met een totaal onverwacht verlies. Lieve Mieke, die zo vrolijk was, behulpzaam, een genieter van kleine dingen. Wiens lach ik me zo makkelijk voor de geest kan halen. Haar uitgesproken mening die ze uitte zonder terughoudendheid. Ze was dol op haar familie. Ze was gek met haar vriendinnen. Ze was zo lief voor Alex tijdens onze bezoeken aan Meijel. En wij waren gek op haar. Rust zacht, Mieke. Geef Riek, Sjraar en Ize een dikke knuffel van ons.

Het weer houdt de gemoederen bezig

Het is een roerige winter dit jaar, met een sneeuwstorm en een ijsstorm en ook vooral veel regen. Afgelopen woensdag werden we belaagd door een systeem dat rijkelijk met tornado’s strooide; gelukkig niet hier, maar het was doodeng weer. Half Spartanburg zat zonder stroom, alles stond onder water, modderstromen over de straat… niks leuks aan. Vanwege de overvloed aan nattigheid komen we niet zo veel buiten de deur als normaal in dit seizoen, want normaal gezien hebben we tijdens de winter toch wel de nodige mooie en zelfs lente-achtige dagen. Dit jaar zijn we amper in de tuin geweest!

Daarbij komt ook nog eens dat mijn auto de laatste tijd nogal wat streken heeft gehad, waardoor ik veel tijd bij de garage heb doorgebracht. Het probleem lijkt vooralsnog eindelijk verholpen te zijn, dus ‘fingers crossed’. Maar omdat verhalen over sores met de auto niet zo interessant zijn, heb ik in plaats daarvan een filmpje over de karateles van gisteravond. Het was de laatste week van de maand en dus stripe test; het thema van de avond was jiu jitsu, wat zoiets betekent als ‘grondcontrole’. Veel oefeningen op de vloer dus! Ik moest heel ver inzoomen waardoor het beeld jammergenoeg wat schokkerig is.

Koning Winter is hier

De winter was tot op heden warm en nat, maar het is plots omgeslagen en nu zitten we midden in een sneeuw- en ijsstorm. Het gebeurt bijna elk jaar wel een keertje en doorgaans zorgt het voor veel problemen. Dat is deze keer niet anders, want gisteravond belde de school al om te zeggen dat ze vandaag dicht zouden blijven, nog voordat er ook maar een vlok gevallen was. Vanmorgen kwam Alex om 6:13 onze kamer binnenrennen om aan te kondigen dat er een flink pak sneeuw lag en hoe geweldig hij het vond. Wat hem betreft sneeuwt het veel vaker, want hij vindt het prachtig.

Nadat we een kopje koffie gedronken hadden, moesten snel de jassen aan en liepen de kinderen buiten rond. Nova begon vrolijk aan het sneeuw-avontuur, maar hield het traditioneel al snel voor gezien. Heel leuk voor een paar minuten, maar zodra ze een druppel koud water voelt, is ze er klaar mee. Terwijl zij al weer droog en warm in de speelkamer zat, dartelde Alex nog heerlijk rond buiten. Samen met mama een sneeuwballengevecht gehouden en rondrennen terwijl hij naar het knisperen van de sneeuw onder zijn voeten luisterde.

Het was maar goed dat we onze sneeuwpret al vroeg binnen hadden, want niet veel later begon het opnieuw te vallen. Geen sneeuw deze keer, maar hele fijne korreltjes ijs. Hiermee start de tweede ronde en die zal beduidend zwaarder uitvallen dan de eerste. De weermannen op tv vinden het schitterend, want we krijgen exotische combinaties van sneeuw, ijs, regen, aanvriezende regen en dondersneeuw. Het systeem dat overtrekt is een bijzonder bonte mix en op een kleine afstand kunnen de resultaten heel verschillend uitpakken. In Greenville, dat hier een half uurtje vandaan ligt, is geen vlok sneeuw gevallen, terwijl wij hier toch wel gauw 15 centimeter hadden. Maar inmiddels hebben we dus te maken met ijs en daar komt later vanavond weer sneeuw overheen. Wie wat precies krijgt, zal een verrassing worden, maar dat het voor grote problemen zorgt, is zeker.

Peuterpraat #45

Een vrolijk 2016 gewenst! Om die woorden kracht bij te zetten, beginnen we het jaar goed met een editie van Peuterpraat. Hartelijk dank aan eenieder die ons de afgelopen weken warme wensen heeft toegestuurd, dat waarderen we enorm en de foto’s van vrienden en familie op de schoorsteenmantel zijn altijd een heel welkom gezicht. Maar goed, wat de kinderen de afgelopen weken gezegd hebben…

Nova vist naar een lekker hapje.
“Can I have a snoepje?”
“Je hebt vandaag al genoeg rommel gegeten.”
“No I didn’t!”
“Jawel hoor. Je hebt al beren-crackers, cheez-its en een bagel gehad.”
Nova denkt er even over na.
“But I didn’t have anything realllllly bad…”

Nova ziet een gat in een boom en concludeert nuchter:
“It’s an elevator for a mouse.”

Alex is behoorlijk geobsedeerd door het spel Minecraft.
“I’m hooked on Minecraft. That means I’m leaning more towards ‘love’ than ‘like’. I’m pretty sure I LOVE Minecraft.”

Mama probeert uit te leggen wat een artiestennaam is. Alex hoort het aan en reageert geschokt en met een snik:
“I don’t want to be famous! I really like my own name!”

Nova heeft het ’s morgens koud.
“Mama, my beentjes are cold. They have the little bumpy things on them.”

Alex denkt alvast aan de toekomst.
“I don’t know how many wives I’m going to get.”

Alex heeft een kritische blik.
“Why is it called ‘invisible tape’ when I can still see it?”

“Mom, I’m not just a boy. I’m a BOYFRIEND.”
“Oh, en hoe weet je dat?”
“Because that’s what Yulemy says.”
(En wederom eist een van de klasgenotes Alex voor zichzelf op…)

Alex is niet voor een gat te vangen.
“My brain may be little, but I DO know a lot of facts.”

Alex wil graag 55 worden.
“At 55 I will still be playing Minecraft. 55 is not old, or when you get weak and die. And I’ll still be doing karate. And I’ll be a paleontologist, because I like dinosaurs.”

Wanneer papa een keer een avond weg is, vertelt mama dat Alex ‘the man of the house’ is. Als mama heeft uitgelegd wat dat betekent, vraagt ze:
“Denk je dat je die verantwoordelijkheid aankunt?”
Alex denkt, knikt en zegt enthousiast tegen zijn zusje:
“Nova, after dinner we get to play a game on tv!”

We zijn bij Ikea geweest en hebben daar ook wat eten meegenomen. De volgende dag is Alex nieuwsgierig.
“I like this cracker, mom.”
“Mooi zo. Weet je dat deze gemaakt is in Sweden?”
“Wat is dat?”
“Dat is de naam van een land.”
“Oh. Is it because the people who live there are very sweet?”

Nova: ” Is 600.000 a real number?”
Mama : “Ja.”
Nova: “Then I’m going to have 600.000 babies.”

Nova: “Mom, did you get married?”
Mama: “Ja, met papa.”
Nova: “What color was your marry-dress?”
Mama: “Ik had geen trouwjurk.”
Nova hoort het ontsteld aan.
“When I marry I’m going to have a marry-dress.”
Alex: “Me too!”

Alex heeft bij de pizzeria gevraagd welke heerlijke kaas er op zijn pizza zit. Als hij de volgende dag met Nova in de auto over mozzarella zit te praten, vraagt mama of ze nog een kaas bij naam weten. Na even nagedacht te hebben zegt Alex dat hij niks kan bedenken. Nova echter wel:
“I know one. Stinky cheese!”

Nova speelt met de Lego Minecraft poppetjes van Alex. Ze zet de hoofdjes expres op de verkeerde lijfjes. Alex vindt het helemaal niks.
“Can you change that back, please?”
Nova, resoluut: “No!”

Nog heel even en dan… kerstmis!

Het is de laatste week voor kerst! Nova had vandaag haar laatste schooldag, Alex heeft morgen nog een halve dag te gaan, maar ze gaan een kerstfilm kijken dus echt heel zwaar werk is dat niet meer. Alles staat natuurlijk in het teken van de magische dag aan het eind van de maand. Onze elf is weer op bezoek en haalt elke dag andere fratsen uit. Nova mocht vorige week op bezoek bij de kerstman, samen met de rest van haar klas. Mama is meegegaan om het vast te leggen, want tot op heden wilde Nova nooit bij de beste man op schoot. Wat zou dat dus opleveren? Het filmpje laat de resultaten zien. Het was overigens een zeer muzikale kerstman!

De klas van Alex werkt al weken aan een Reader’s Theater, waarbij ze in groepjes een kort verhaaltje opdragen. Alex speelt de Wolf in het verhaal van de Drie Biggetjes. De juf had deze rol speciaal voor hem uitgezocht, omdat hij de beste lezer van de klas is en het meeste emotie in zijn lezen (en nu ook voorlezen) legt. Vanmorgen was het grote optreden voor de papa’s en mama’s en ik kan niet anders zeggen dan dat hij het geweldig heeft gedaan. Het zal wellicht wat moeilijk te volgen zijn op het filmpje, maar ik denk dat iedereen de strekking van het verhaal wel kent.

De spanning voor kerst is overal voelbaar en dat wil wat zeggen want qua weer lijkt kerst nog heel ver weg. De afgelopen week hebben we temperaturen geklokt tussen 21 en 24 graden, waardoor het meer op het voorjaar lijkt. De voorspellingen zeggen dat we een erg milde kerst kunnen verwachten en zelfs dat de hele winter vrij warm zal zijn. En dat terwijl ik dit jaar eindelijk een keer een slee heb gekocht!

Zondag in december

Soms lijkt het wel of de kinderen telepathisch zijn, want we hadden besloten om ze nog eens mee te nemen naar The Big E in Gaffney en wat denk je? Dat is precies waar ze om vroegen die dag. Ze wilden zo heel graag nog eens spelen met het ballenkanon, dus of we toch please please please nog eens konden gaan. Je kunt je voorstellen dat er een paar zeer blije kindjes in de auto zaten toen we de auto parkeerden bij de plaats waar ze zo graag naar toe wilden.

Na een tijd spelen op de klauterbaan, kreeg Alex belangstelling voor het Jurassic World spel dat elders in de hal stond. Er zijn daar veel van dat soort dingen, een soort Chuck E Cheese opzet, maar dan veel duurder en met prijzen varierend per ‘attractie’. Het Jurassic World spel is niets meer dan een schietspel (knal de aanvallende dino’s omver!) maar natuurlijk wel heel mooi gemaakt. Alex kon het niet loslaten, hij moest en zou dat spelen, dus uiteindelijk hebben we een kaart gekocht van 10 dollar waar hij (en Nova natuurlijk ook) mee kon spelen. Elk spel kostte 1,50 dus het ging er rap doorheen, zeker als ze allebei gaan schieten, maar oh, wat vonden ze het geweldig. Zelfs nadat de kaart allang leeg was, bleven ze lang rondhangen bij het dino-spel, maar ook een race-spel met motors en een ander schietspel waar je zombies overhoop moet knallen. We voorzien dat er nog heel wat discussies gaan plaatsvinden in de toekomst, over hoe veel (zak)geld ze daar precies aan mogen besteden…

Nova’s Thanksgiving optreden

De afgelopen weken heeft Nova hard gewerkt aan een aantal liedjes die ze samen met haar klas zingt voor de Thanksgiving show op school. De ochtend- en middagklas van beide 4K juffen traden vanmorgen allemaal samen op in de cafetaria op het grote podium. Terwijl de kinderen achter het gordijn allemaal hun plaats innamen, konden de ouders en andere aanwezigen kijken naar een filmpje waarin alle kindjes vertelden waar ze in het bijzonder dankbaar voor zijn. Nova vertelde dat ze ‘thankful is for my brother’. Dus hoewel ze elkaar af en toe in de haren kunnen zitten, zijn ze toch blij dat ze elkaar hebben!

We hadden het geluk dat we aan de kant van het podium zaten waar we Nova goed konden zien en ze stond bovendien behoorlijk vooraan dus het was een stuk makkelijker filmen dan bij de 1st Grade musical een paar weken geleden, waar we van Alex jammergenoeg af en toe slechts een glimp konden opvangen. Als het horen zingen van een groep kleutertjes je doet glimlachen, kan ik onderstaand filmpje warm aanbevelen.

Weekend in North Carolina

Waar het aan ligt weet niemand, maar deze herfst is ongebruikelijk nat, zeker als je de lange, droge zomer nog in het achterhoofd hebt. De afgelopen maand viel er steeds de nodige regen en helaas ook in de weekenden, wat er toe leidde dat we veel binnen zijn geweest en thuis zijn gebleven. Dat is heel jammer, want doorgaans zijn de herfst en de lente precies de ideale tijden om veel buiten de deur te doen: heerlijke temperaturen en ontzettend veel te zien en doen.

Dit afgelopen weekend was er echter eentje om in te lijsten en toen we zeker wisten dat de weersvoorspelling goed zou zijn, hebben we een hotel geboekt nabij Asheboro, NC om een weekendje weg te gaan dat al enige tijd in de planning zat, maar door het weer steeds werd opgeschoven. Het is niet de eerste keer dat we deze trip gemaakt hebben, ook met oma Toos en opa Jos hebben we dit rondje al eens gemaakt. We zijn op zaterdag eerst naar Spencer gereden, naar het Transportation Museum. Hier zijn veel oude treinen en andere voertuigen te zien en je kunt er zelfs een treinritje maken, wat voor de kinderen altijd erg leuk is. Het was al weer drieenhalf jaar geleden dat we hier voor het laatst waren; Nova liep nog (net) niet en het was toen ongebruikelijk fris voor de tijd van het jaar, iets waar we overigens niet op gekleed waren. Deze keer waren we beter voorbereid en was het weer ook iets warmer, een aangename 18 graden met een heerlijk zonnetje. Maar waar wij een rustige dag in het museum hadden verwacht, stond ons een behoorlijke verrassing te wachten toen we het terrein op reden. Niet minder dan 650 padvinders ‘woonden’ dit weekend in het museum, in een reusachtig tentenkamp dat ze hadden opgezet op het terrein. Met veel moeite konden we nog net een parkeerplaats vinden. Maar het moet wel gezegd worden, hoewel er onverstelbaar veel padvinders waren, hebben we er geen last van gehad. Het enige nadeel was dat de zee van tenten het zicht op de treinen soms blokkeerde, in die zin dat je geen foto’s van de locomotieven kon maken zonder beeldvervuiling door een oneindige hoeveelheid padvinderstentjes. Maar ze waren zelf heel vriendelijk en beleefd, dus daar valt verder niets van te zeggen.

Nova was heel verwonderd dat ze hier al eens eerder geweest was maar er desondanks niks meer van wist. “Was ik toen nog een baby? Hoe oud was ik? Ooooh, wat was ik een schattige baby!” Maar van de vele voertuigen ter plaatse herinnerde ze zich natuurlijk niets meer. Het kwam wel mooi uit dat we bij dit museum waren: Nova heeft op school net een unit over ‘transport’ afgerond en haar schoolreisje naar het vliegveld 2 weken geleden was in het water gevallen door overvloedige regen op de desbetreffende dag. Dat gemis konden we op deze manier toch nog enigszins goedmaken. Na aardig wat uurtjes rondgewandeld te hebben, zetten we onze reis voort naar Asheboro, waar ons hotel lag. De kinderen hadden een verzoek ingediend voor een hotel met zwembad en zo geschiedde. Nova kon amper het geduld opbrengen om iets te eten, zo graag wilde ze in het water plonzen. De receptioniste van het hotel gaf ons twee bonnen cadeau voor Chili’s, een restaurant dat aan de overkant van de weg lag en waar de kinderen gratis konden eten. Hartstikke mooi, we hebben er lekker getafeld en van het uitgespaarde geld een heerlijk dessert besteld, dat natuurlijk groot genoeg was om met z’n vieren van te smullen. Eenmaal terug in het hotel moesten direct de zwemkleren aan en gingen we naar het verwarmde zwembad, waar we beslist niet alleen waren. Er was zelfs een gezin met oudere kinderen dat met z’n allen met de voeten in de whirlpool zat, met Bon Jovi’s Greatest Hits op een behoorlijk volume en een verzameling bier ernaast. Heel classy dus. De kinderen hebben een dik uur fantastisch in het bad geplonst en waren ook daarna nog niet moe. Na een bad hebben ze nog televisie gekeken en kostte het NOG de nodige moeite om ze in slaap te laten vallen. Tomeloze energie…

Op zondagmorgen hadden we een vrij aardig ontbijt dat zelfs bij de kamer was inbegrepen. Iedereen die wel eens in een hotel slaapt, weet dat dit tegenwoordig een behoorlijke luxe is, sommige hotels rekenen rustig 20 tot 30 dollar per persoon voor een ontbijtje! We vertrokken daarna naar de NC Zoo, waar we een kwartier na openingstijd binnen gingen. Geen last van rijen bij de kassa en het was een vrij rustige dag in de dierentuin, wat eerlijk gezegd wel lekker is, want je kunt tenminste alles op je gemak bekijken. De NC Zoo is erg mooi en zeer ruim van opzet, we wisten van tevoren dat er flink gelopen moest worden en dat stuitte bij de kinderen natuurlijk regelmatig op protest. Drie kwartier voor sluitingstijd hielden we het voor gezien en we hadden toen nog niet alle dierenverblijven bezocht. Voor de kinderen was de koek echter op en het was simpelweg tijd om te gaan. En wonder boven wonder, Nova is tijdens de bijna 3 uur rijden naar huis niet in slaap gevallen! Een heerlijk en heel vol weekend dus, waar we samen van genoten hebben.