Zumba

Allemaal aan de Zumba!

Sinds een maand of twee zijn we weer helemaal verslingerd aan onze Wii. Het is een leuke en sociale bezigheid en iets dat ons hele gezin kan doen. Voor Alex en Nova hebben we speciale kinderspellen (die zelfs Nova van 2 al kan bedienen), verder Wii Sports Resort en Wii Fit, waar je zowel gebruik van kan maken als entertainment of, in combinatie met het Wii Fit Board, ook een workout mee kunt doen.

Om wat meer variatie te hebben, ben ik eens gaan neuzen wat er meer te krijgen is voor de Wii. Ik had veel gehoord over Zumba, een vorm van fitness die als een storm de wereld is overgegaan de afgelopen jaren. Naar men zegt voelt het niet echt als fitness, omdat het meer weg heeft van zeer intensief dansen waarbij je toevallig ook nog een hoop calorieeen verbrandt. Na grondig onderzoek naar de beschikbare Zumba spellen op de Wii heb ik uiteindelijk Zumba Core besteld. Deze kreeg de meeste en meest positieve recencies, dus ik was benieuwd.

De eerste keer dat ik het spel speelde, heb ik eerst de basispassen gedaan. Dit zijn eigenlijk de basispassen van dansen als de samba en meringue, iets wat vast bekend voorkomt als je dansles hebt gehad. Even voor de duidelijkheid, ik heb nooit danslessen gehad en heb ook bijzonder weinig aanleg voor dat soort dingen. Maar Latijns-Amerikaanse muziek is wel erg vrolijk en ik kan me nog herinneren dat ik, lang geleden alweer, met veel plezier naar steps-aerobics ging en daar kreeg ik de diverse routines ook onder de knie. De basispassen had ik al rap door en volgens de Wii deed ik ze ‘uitstekend’, dus dat geeft een mens moed om aan het echte werk te beginnen.

Zumba Core omhelst 40 verschillende liedjes met elk een unieke choreografie, uitgevoerd door een van zes verschillende instructeurs, die een weergave zijn van bestaande iconen binnen de Zumba-wereld. Maak bijvoorbeeld kennis met de energieke Beto, de man aan de basis van het fenomeen Zumba, en zijn discipelen Gia, Kass en nog een stel. Elk heeft zijn eigen stijl en je merkt gauw genoeg wat je het beste ligt; cumbia, salsa, reggaeton, buikdansen en zelfs celtic bluegrass horen tot de opties.

Afijn, ik probeerde eens een nummer en WHOA! Dat was nog niet zo simpel! Voor een Zumba-novice was het een behoorlijke uitdaging om de snel veranderende passen allemaal bij te houden, laat staan om ook nog eens de bijbehorende armbewegingen met enige gratie uit te voeren. Op het scherm verschijnt af en toe een venstertje om je te laten weten welke volgende passenserie eraan komt, maar de eerste paar keren blijft het toch vooral achter de feiten aan lopen, euh… dansen. Na twee nummers was ik al min of meer total loss, dus het zag er voorlopig nog niet echt naar uit dat ik een voorgeprogrammeerde sessie van een uur zou kunnen doen. Dat gezegd hebbende, het was wel meteen ontzettend leuk om te doen, en bovendien in de privacy van je eigen woonkamer, waar niemand er om maalt dat je eruit ziet als een dolgedraaide vleermuis. Ook fijn: je kunt lekker sporten op een moment dat het jou uitkomt, bijvoorbeeld als de kids even slapen.

Inmiddels zijn we een maand verder en voila, ik heb Zumba Core al een heel eind onder de knie. Elke dag een uur lang de verschillende dansroutines doen is geen enkel probleem! Wie had dat pas geleden kunnen denken? Het spel zit ook wel slim in elkaar doordat je diverse doelen kunt stellen en awards kunt verdienen, waardoor er steeds een prikkel blijft om jezelf te verbeteren. Nu ik beter bekend ben met de routines heb ik ook daadwerkelijk iets aan de hints die af en toe in beeld komen om je te laten weten wat de volgende passenserie wordt. De kinderen vinden het wel amusant om naar de vrolijke muziek te luisteren en de diverse instructeurs en kleurrijke achtergronden te bekijken. Af en toe doen ze zelfs even mee. Als je een Wii in huis hebt en een leuke activiteit wilt doen waar je vrolijk van wordt en bovendien honderden calorieen mee verbrandt, probeer Zumba Core dan eens. Ik begrijp nu in ieder geval waar de rest van de wereld al jaren zo enthousiast over is. Als het volgende Zumba spel voor de Wii verschijnt, mag de kerstman deze zeker komen brengen!

Sjraar-dag

Al weken zien we de datum, 10 augustus, dichterbij komen en morgen is het zover. Sjraar zou zijn 68ste verjaardag gevierd hebben, ongetwijfeld in goed gezelschap van dierbaren. We zouden met Skype gebeld hebben om hem te feliciteren en de kinderen zouden een prachtige versie van ‘happy birthday’ gezongen hebben. Hij zou ons vertellen of de verjaardagskaart die ik voor hem gemaakt had al was bezorgd door de post en hoe mooi hij de tekeningen van de kinderen vindt. Deze dag heeft nu natuurlijk een heel andere betekenis gekregen en ik kan me voorstellen dat dat voor heel veel mensen geldt. Bovendien geldt voor ons, achterblijvers, dat we deze dag nu een totaal andere invulling gaan geven.

Afgelopen maart, druk in de weer met Alex en Nova op de schommel.

Wij hebben zelf besloten om de dag in te vullen met activiteiten die Sjraar leuk vond om te doen, zij het hier of in Meijel. Gewoon, kleine dingen waar hij van genoot, want het was een man die het meest hield van simpele dingen. Het hoefde nooit zo heel ingewikkeld, zeker niet als het over eten ging, want dan had hij bij voorkeur de lekkere dingen die Riek hem voorschotelde. Een doe-het-zelver in hart en nieren en een uitgesproken tuinman, hoe kun je zo iemand het beste eren? Morgen komt de lokale Gamma een berg mulch brengen zodat we ’s morgens in de tuin kunnen werken. We hebben gepland om bij Subway te lunchen, de broodjeszaak waar hij het liefst kwam. ’s Middags een bezoek aan de doe-het-zelf-winkel waar hij bij zijn laatste bezoek bijzonder van gecharmeerd raakte, Harbor Freight Tools. Een bezoekje aan de recent geplaatste steen in de Hatcher Garden mag natuurlijk niet ontbreken. En wat we heel zeker gaan doen is een lekker ijsje eten, want dat had hij echt graag. Met de kinderen gaan we herinneringen ophalen aan de opa die voor hen zijn vliegangst overwon. Ik hoop van harte dat wie dit leest, waar en wie je ook bent, op een vergelijkbare wijze Sjraar zal herdenken. 10 Augustus is vanaf nu Sjraar-dag.

Peuterpraat en Kleuterklets #30

Deze twee beauties zorgen voor even mooie uitspraken.

Ter ere van de 30ste editie van Peuterpraat hebben we de titel aangepast, want Alex is 4.5 en als je bijna naar de kleuterschool gaat en dus al een hele flinke jongen bent, moeten we daar natuurlijk ook gepaste aandacht aan besteden.

“Mama, kan ik nog iets eten?”
“Tuurlijk. Wat wil je graag hebben?”
“Eh… ik wil graag iets eten dat framboosjes is.”

Mama haalt Alex op bij het kinderdagverblijf. Het is voetbalweek en hij is net klaar met speels balletje trappen onder leiding van een coach. Eenmaal in de auto vraagt mama hoe het is geweest. Alex:
“We hebben met de bal gespeeld en nu ben ik helemaal verzweet.”

De pannenkoekjes zijn nog warm.
“Papa, you need to blow it.”
“Nou, dat kan je goed zelf hoor.”
Verontwaardigd: “Maar dat is heel veel werk!”

Bij Ikea hebben we een bed voor Nova en een bureau voor Alex gehaald. Het bed hebben we ’s avonds in elkaar gezet; het bureau bleef nog een nachtje in de doos. Als hij de volgende ochtend uit bed komt, is het eerste dat Alex zegt:
“I think it’s time to build my desk.”

Alex eet popcorn en ziet er allerlei vormen in.
“Deze is een macaw. Deze is een rainbow. Deze is niks. Deze is poep. Deze is… Alex!”

Alex heeft op school een woord geleerd; “booty-butt” klinkt het de hele dag, gevolgd door luid gegiechel. Als hij er op een ochtend vroeg alweer mee begint, klikt Nova:
“Ate says butt.”

Op een willekeurig moment, zonder enige aanleiding:
“O, o, o, wat is Nova toch een skatje!”

We zijn bij de geldautomaat. We krijgen alvast een glimp van de tienerjaren…
Alex: “Can I have some money?”
Nova: “I want money too!”

We kijken naar verkeersborden langs de weg.
“Dat bord geeft aan hoe hard je mag rijden.”
“Nee, er staat op hoe slow je moet.”

Een vertederend moment. Alex geeft zijn zusje een knuffel.
“I love you Nova.”
“Aai juv joe, Ate.”

De dagen van de week zijn nog een beetje abracadabra.
“What day is it?”
“Het is Tuesday.”
“Tuesday?”
“Ja. En welke dag komt er voor Tuesday?”
“Saturday?”
“Monday komt voor Tuesday. En wat komt er na Tuesday?”
“Euh… August?”

In South Carolina is de verkeersregel dat je bij rood rechtsaf mag slaan mits je daarbij geen verkeer hindert. De situatie doet zich voor.
“Mama, waarom ging jij die kant op? Het licht was rood.”
“Omdat we in de regels hebben afgesproken dat het mag als het veilig is.”
“No, I don’t think so. Mama, dat was een beetje dom van jou.”

Met het Engels van Nova begint het ook al aardig te vlotten. Enkele uitspraken:
“Piesh?” (= please)
“I was tad.” (= I was sad)
“Papa, are you?” (= papa, where are you?)
“I want Doda!” (= I want Dora)
“Ate Nindle” (Alex Kindle)
“I weally want didi.” (I really want a drink)

Alex is ’s avonds veel te lang aan het spoken geweest op zijn slaapkamer en niet voor 22.00 gaan slapen. De volgende ochtend halen papa en mama hem om 7.00 uit bed in plaats van hem te laten uitslapen. Moppert Alex slaperig:
“I want to sleep! Ik ben nog niet wakker!”

Mama heeft opgeruimd in de klerenkast van Alex. De kleertjes die te klein zijn, zitten in een doos. Natuurlijk ligt de volgende dag de helft weer terug in de kast. Tot zijn grote misnoegen is de lievelingstrui van Alex ook in de doos beland.
‘NO! Not this one. This is my favorite.”
“Dat weet ik Alex. Maar hij is je nu veel te klein.”
“Maar deze is heel mooi voor mij.”
“En hij staat je ook heel leuk. Maar hij is echt te klein. Kijk maar op het label.” (mama wijst het nummer 2 aan, wat betekent dat de trui voor jongens van 2 is)
“Can I see de maat nog een keer?”
Alex bestudeert het label dat zowel in het Engels als Spaans is afgedrukt.
“Nee mama, dat is niet goed. Hier staat 2 en hier staat 2, dus het is voor kindjes van 4!”
(En om te bewijzen dat hij gelijk heeft, wurmt hij zich vervolgens in de trui!)

Alex heeft zijn potje yoghurt half opgegeten en de rest laten staan. Een tijdje later wil hij de rest toch nog opeten. Op de yoghurt is een laagje water komen te staan.
“Deze yoghurt is oud! Hij is helemaal gesmelt!”

Nog een vertederend moment tussen de kids (daar krijgen wij als ouders natuurlijk niet snel genoeg van). Alex vertelt dat hij op school tijdens het spelen door enkele oudere kinderen omver is gelopen Hij klinkt een beetje beteuterd.
Nova (geeft Alex een aai over zijn bol): “Sowwy Ate.”
“Kijk eens, Nova geeft jou een knuffel zodat je je weer beter voelt!”
Alex: “Aww… I love you, Nova.”
Nova slaat haar armpjes om zijn nek.
Alex: “Thank you, little buddy.”

Ga nooit weg…

Er bestaat een beroemd gedichtje van Toon Hermans dat ik goed ken omdat het bij mijn oma naast de voordeur hing. Als kind zag ik het regelmatig en soms schiet het me plots tebinnen. Vandaag was ook zo’n moment, toen we de gedenksteen voor Riek, Sjraar en Ize in de Hatcher Garden lieten plaatsen.

Ga nooit weg zonder te groeten,
ga nooit heen zonder een zoen.
Wie het noodlot zal ontmoeten,
kan het morgen niet meer doen.

Loop nooit weg zonder te praten,
dat doet soms een hart zo pijn.
Wat je ’s morgens hebt verlaten,
kan er ’s avonds niet meer zijn.

De steen ligt in een mooi, schaduwrijk hoekje, met uitzicht op de bloeiende tuin en de zandbak, waar ze verschillende keren met Alex en Nova zijn geweest. Zo kunnen ze altijd met ons meekijken als we een bezoek brengen aan dit tuintje, waar ze zelf ook graag kwamen.

Voor altijd in ons hart.

Wat er nog over is

Aan het eind van alle blogberichten zijn er meestal nog wel een aantal filmpjes over die soms in een soort ‘restbericht’ terecht komen. Dit is er ook weer zo eentje.

Het eerste filmpje is geschoten tijdens het Tomato Festival nabij Greer. Dat was vorig weekend en het was toen bijzonder onprettig klef buiten. Er was bijna niemand en er was feitelijk ook niet zo heel veel te doen, althans, niet veel dat met tomaten te maken had. Er stond wel een band te spelen en niet eens zo heel slecht. Met veel animo speelden ze grote hits uit voornamelijk de jaren 70 en het was gewoon zonde dat er maar een handjevol mensen bij het podium stond. Er stond een tentje met wat activiteiten voor kinderen waar we een tijd gestaan hebben om te schuilen voor de schreeuwende zon en daar is ook dit filmpje gemaakt.

Wie zich afvraagt of Nova zich wel vermaakt tijdens de zwemlessen van Alex vindt hieronder het antwoord. Ook als Alex bij zijn groepje is en de les begint, plonst en spettert ze heerlijk door!

Tijdens een regenachtig weekend een aantal weken terug hebben de kinderen zich heerlijk vermaakt in het Discovery Place in Charlotte. Ook daarvan bestaan nog beelden:

Altijd pret

De speelkamer blijft bij de kinderen onverminderd populair en ze vinden er steeds nieuwe dingen om te doen. De laatste tijd vermaken ze zich veel met knippen en plakken, of zoals Nova het noemt: “tjip tjip”. In een mum van tijd ligt het tapijt dan bestrooid met miniscule stukjes papier die ze zelf knippen (Alex noemt het ook wel eens ‘sneeuw’). Dit gebeurt met de hoogste concentratie en toewijding en de snippers mogen zeker niet zomaar de vuilnisbak in!

Gelukkig zijn er meer dingen te doen die minder rommel opleveren, zoals onderstaand filmpje bewijst.

NC Arboretum

Fraaie kleuren in het NC Arboretum

Het was al weer ruim twee jaar geleden sinds ons laatste bezoek aan het Arboretum in North Carolina en afgelopen zondag leek ons een mooie gelegenheid om er nog eens naar toe te gaan. Het ligt bij Asheville, nog voor Biltmore, dus het ligt in de bergen waar het doorgaans iets koeler is dan bij ons. De entree is bovendien zeer schappelijk: 8 dollar per auto, ongeacht het aantal mensen dat erin zit.

Het was een rustige dag in het arboretum want we hebben maar weinig mensen gezien. Misschien dat de af en toe zeer dreigende luchten daar iets mee te maken hadden? Bij de ingang zagen we hier en daar wat kleine groepjes maar zoals het meestal is, hoe verder weg je gaat van de ingang, des te minder mensen kom je nog tegen. Gisteren zagen we op den duur helemaal niemand meer en hadden we het park vrijwel voor ons alleen. In een amfitheater hebben we lekker gepicnict in de schadus van een boom; de kinderen renden er lekker rond tussen de vele stenen banken en het zachte groene gras. Alex had in een mum van tijd weer talloze stenen verzameld om mee naar huis te nemen en Nova rende op haar blote voetjes vrolijk over de kiezels heen.

Instructies volgen valt niet mee.

Ik geloof trouwens dat de kinderen zich van het vorige bezoek niets meer konden herinneren. Het prieel waar we met opa en oma Eindhoven een familiefoto hebben gemaakt, het bankje waar Nova is verschoond, de gong waar talloze keren tegen geslagen is, de bonsai bomen tuin… niets leek enigszins bekend voor te komen. Ach ja, zo blijven de dingen steeds nieuw en verrassend!

Wie?

De laatste weken hebben we het lekker druk. Alex heeft zwemlessen in blokken van twee weken en we zijn ook bezig met de voorbereidingen voor de start van school. Er moet het nodige aangeschaft worden en hoewel we pas op 14 augustus de officiele lijst ontvangen met datgene wat precies nodig is, kunnen we redelijkerwijs wel aannemen dat dingen als kleurkrijtjes, potloden en lijm vereist zijn. Het brengt weer herinneringen terug van mijn tienerjaren, toen de aanschaf van de juiste schoolagenda heel belangrijk was (en bovendien ook erg leuk)! In ieder geval heeft Alex een bureau op zijn kamer staan met een mooie stoel erbij die hij zelf heeft gekozen. Laat de huiswerkopdrachten maar komen, wij zijn er klaar voor!

Verder dwingen de hoge temperaturen en luchtvochtigheid ons ook tot activiteiten binnenshuis en de liefde voor onze Wii is weer helemaal opgelaaid. Een maand geleden hebben we bovendien de Wii balance board aangeschaft en de Wii Fit software, zodat we heel wat verschillende soorten sport en spel tot onze beschikking hebben. Rob is met name bedreven in skateboarden en kung fu, ikzelf doe graag steps en hoelahoep en sinds kort ook nog Zumba, de kinderen amuseren zich vooral met balansspellen omdat de rest nog wat moeilijk is. Gelukkig zagen we dit weekend een spel voor de Wii met al hun favoriete tekenfilmfiguurtjes erin. Dora, Team Umizoomi en de Bubble Guppies doen diverse dansjes en het is aan de kinderen om dit zo goed mogelijk mee te doen. Ze brengen het er trouwens niet verkeerd vanaf!

Over water, vocht en nattigheid

Spetter pieter pater, lekker in het water

Deze zomer is er echt eentje voor de boeken. Ik geloof niet dat we al ooit zo veel water hebben gezien! De afgelopen maand is er een recordhoeveelheid regen gevallen en tjonge jonge, wat komt het soms met bakken uit de hemel! Er zijn vele tientallen centimeters extra water gevallen en bijna elke dag ontvangen we een waarschuwing dat er kans is op overstromingen. Tegelijkertijd zijn de temperaturen ouderwets hoog en met al dat extra vocht is het nog plakkeriger buiten dan normaal. De luchtvochtigheid is torenhoog en dat maakt het buiten bijna onhoudbaar. Overdag is onze buurt uitgestorven, iedereen verschuilt zich binnen.

IMG_5078
Ga maar vast naar huis, ik kom een druppel later

Een andere aanwezigheid van water is het zwembad. Elke zondagmorgen duiken we met de kinderen het zwembad in in onze wijk. De kinderen vinden het helemaal geweldig! Buiten dat heeft Alex ook nog van maandag tot donderdag zwemlessen in het buitenbad van het Swim Center. Terwijl hij les krijg, speelt Nova aan de andere kant van het bad; ze springt van de kant in het water, imiteert de zwembewegingen van broerlief, rent door de sproeiers en wacht geduldig tot Alex klaar is en nog even met haar mee speelt. Ook op andere plaatsen komen we het water tegen en zoeken we het op, zoals Reedy River park in Greenville, waar een hotel zit met kleine geisertjes waar de kinderen lekker door het water kunnen banjeren. In de tuin staat onze watertafel en liggen waterbazooka’s klaar waar groot en klein plezier mee kan maken. In de kindermuseums in de omgeving waar we tijdens regenachtige weekenden terecht komen, staat altijd wel een of andere waterattractie, waar Alex en Nova doorgaans kleddernat weer vandaan komen. Kortom, ondanks de regen krijgen ze geen genoeg van al het gespetter!

Oude beelden

Het laatste filmpje dat op de blog verschenen is, dateert alweer uit april, dus hoogste tijd om wat bewegende beelden toe te voegen! Dit bericht zal de komende dagen groeien met filmpjes die we nog op onze camera’s hebben staan maar die tot op heden nog niet gepubliceerd waren. Het maken van filmpjes is een zeer tijdrovende bezigheid, dus vandaar dat het af en toe wat langer duurt.

Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag