Het heeft even geduurd, maar Alex begint zo langzamerhand al aardig wat woordjes te zeggen. Hij kan al een poos geluiden maken die bij bepaalden dieren en dingen horen, maar nu kan hij ook benoemen wat hij ziet en begint dat ook spontaan te doen, dus zonder dat we hem vragen wat hij ziet. Woorden die hij al duidelijk kan zeggen zijn ‘boom’, ‘zon’, ‘maan’ en ‘schoen’. Ook niet onbelangrijk, het woordje ‘baby’.
Het enige waar hij nog moeite mee heeft, is wanneer woorden met twee medeklinkers beginnen. Meestal valt de tweede medeklinker dan weg. Zo wordt een bloem een ‘boem’, een klok een ‘kok’ en een kraan een ‘kaan’. Maar we komen er wel! Het is in ieder geval erg vermakelijk om hem te horen babbelen en iedere dag nieuwe dingen te horen zeggen!
De Nederlandse weermannen moeten denk ik nog maar eens op cursus want sinds we hier zijn hebben ze de voorspellingen nog niet vaak goed gehad. Voor maandag stond half bewolkt weer op het programma en zo’n 13 graden, een prima dagje voor een bezoek aan de Efteling bijvoorbeeld. Het was ’s morgens wel mistig maar dat zou wegtrekken dus we lieten ons niet ontmoedigen door de nevelige aanblik.
Maar na een paar uur was het nog steeds mistig en het leek wel kouder te worden in plaats van warmer. Aan het eind van de middag waren we ronduit verkleumd! We zochten dus maar zo veel mogelijk dingen op waar we naar binnen konden. Met Alex zijn we tot twee keer toe in het Carnaval paradijs geweest, in de caroussel en het stoomtreintje. Ook het sprookjesbos vond hij erg mooi, vooral de paddestoelen. Hij beleefde alles heel anders dan vorig jaar. Deze keer vond hij de wolf van de wolf en de zeven geitjes maar eng, net als de draak die de goudkist bewaakt. Maar de sprookjesboom en de dansende schoentjes vond hij dan weer erg mooi. Bovendien kon hij mooi zijn woordenschat oefenen op de vele dingen die hij zag.
Het was een erg leuke dag, alleen veel te koud. Ook Alex was helemaal koud, we hoopten maar dat hij er niks aan over zou houden. ’s Avonds voelde hij erg warm aan en hebben we hem kinder-ibuprofen gegeven. Hierop heeft hij goed geslapen, maar ’s morgens was het duidelijk dat hij koortsig was. Van onze plannen om naar het spoorwegmuseum in Utrecht te gaan kwam dus niks. We moesten naar het consulaat in Amsterdam en zijn dus maar halsoverkop in de trein gesprongen terwijl opa en oma op de zieke Alex pasten. Tegen een uur of een waren we weer terug en Alex was tegen die tijd al weer aardig opgeknapt. Maar de rest van dag mocht hij toch nog lekker ziekjes zijn, met dvd’s op de bank, een pyama aan en vooral heel veel knuffels van iedereen.
Een paar maanden geleden hebben we al eens een filmpje op de blog gezet van Alex die zijn danskunsten laat zien. Sindsdien is hij weer veel danspassen rijker geworden en zijn zijn dansjes een stuk ingewikkelder geworden dan simpel rondjes draaien. Het maakt niet zo veel uit welke muziek je laat horen, als het een beetje vrolijk is, hopt hij al snel door de kamer en bovendien heeft hij geen rust totdat iedereen staat mee te swingen. Ook gisteravond was het weer prijs op de klanken van zigeunerpunkband Gogol Bordello.
Voor wie van bouwwerkzaamheden houdt (en de grote machines die daarbij horen) zijn het op dit moment gouden tijden. Om ons heen wordt volop gebouwd en vandaag zijn ze begonnen de grond aan de overkant te bewerken. Met een kraan worden bomen omver gegooid en een bulldozer ruimt de boel mooi op en maakt alvast een begin met nivelleren en kleiner onkruid ruimen. Het geluid van zware motoren is de hele dag te horen en Alex vindt het maar wat mooi.
Vanmorgen vroeg al zijn we verderop in de straat gaan kijken en hoewel het allemaal vreselijk interessant is, is het ook wel een beetje eng. Als de grote bulldozer dichterbij komt, kruipt Alex voor de zekerheid achter mijn benen en piept dan om een hoekje zodat hij toch vooral niks mist. Maar inmiddels hoeven we de voordeur maar open te zetten om van al het gegraaf te genieten, want het gebeurt op dit moment pal voor de deur. Blijkbaar moeten ook de laatste lots in de wijk eraan geloven en krijgen we, vroeg of laat, toch buren aan de overkant van de straat.
Rond Halloween zijn er veel activiteiten die in meer of mindere mate eng (maar leuk) zijn. Op internet hadden we eens even nagekeken of ‘The Bone Yard’ of ‘Wompus Woods’ geschikt waren om met Alex naar toe te gaan. Maar op de websites hadden we al snel in de gaten dat dit echt enge bestemmingen waren, waar menig volwassene waarschijnlijk nog met nachtmerries vandaan komt. Geen goed idee dus. Maar in de post kregen we een uitnodiging voor Boo in the Zoo, een speciale Halloween avond voor kinderen in de Greenville Zoo. Dat klonk een stuk beter!
Het was vrijdag prima weer voor een avondje uit en we hadden het olifantenpak van Alex meegenomen en ter plekke aangetrokken. Zo druk hadden we het op de parkeerplaats van de dierentuin nog nooit gezien! Er stonden zelfs mensen om het verkeer in goede banen te leiden. Alex kreeg een speciaal tasje voor het ‘trick or treat’-en en keek direct zijn ogen uit. Behalve de vele verklede kinderen waren er ook veel figuren neergezet, sommige van hout en soms grote opblaasfiguren. En vergeet de pompoenen niet, want bij elke pompoen die we zien horen we natuurlijk ‘poempoem!’.
Langs de uitgezette route viel onze kleine man van de ene in de andere verbazing, constant met zijn vingertje in de lucht, wijzend naar de spoken, heksen, vogelverschrikkers en andere figuren. Vooral de opblaasfiguren vond hij prachtig (zeker als ze bewegen als je er tegen duwt). Op verschillende plaatsen kreeg hij een snoepje of andere cadeautje in zijn tas, iets waar hij maar verbaasd bij stond te kijken. Zijn olifantenkostuum werd trouwens goed ontvangen, we hebben heel vaak mogen horen wat een snoezig olifantje we bij ons hadden!
Op weg terug naar de auto kwamen langs de speeltuin en meneertje kon het natuurlijk niet laten om van de glijbaan te roetsjen. Ondanks het late tijdstip was hij nog erg wakker en klaar voor actie. Ook in de auto viel hij niet in slaap en later in bed hebben we hem nog een poos horen babbelen. Pas rond 21.30 was hij eindelijk… uitgespookt.
Alex houdt van drie dingen: Elmo, Bob de Bouwer en Thomas de Trein. Als Alex ergens treinen ziet of de gelegenheid krijgt om met een treinset van Thomas te spelen, is hij helemaal in de wolken. Sterker nog, je moet van goede huize komen om hem er weer bij weg te slepen. Met de baby op komst vroegen we ons af of het een idee is om Alex zijn eigen Thomas treintafel cadeau te doen. Er komen een heleboel feestdagen aan (om hem steeds een onderdeeltje te kunnen geven) en het geeft hem iets te doen als ik straks met de baby bezig ben. Dat was althans ons idee.
Onlangs waren we eens aan het kijken wat het zoal kost, die Thomas de Trein toestanden. En dat was even slikken, want laten we het maar gewoon eerlijk zeggen: het is schreeuwend duur. Terwijl we de vele verschillende onderdelen op internet aan het bekijken waren, was Alex in tranen. Hij zag alle plaatjes en probeerde wanhopig om ze van het computerscherm te grijpen. O, wat wilde hij dat graag hebben!
Toen we opa en oma Meijel vertelden over de tranen die gevloeid waren, keek oma eens in haar spaarpot en vond daarin een mooi bedrag om voor Alex zijn eerste Thomas spullen te kopen. Zo gezegd, zo gedaan en we werden vandaag door de post verrast met een flinke doos vol rails en treintjes. Alex was buiten zichzelf van blijdschap en kon maar met moeite wachten tot alle onderdelen uitgepakt waren. Hij is er inmiddels al een uur mee zoet en er klinkt veelvuldig een dolgelukkig ‘toet toet!’ door de kamer. Lang leve Thomas!
Na een lange, hete zomer kunnen we nu eindelijk genieten van de herfst. De bomen beginnen voorzichtig te verkleuren en vooral de temperaturen zijn een stuk aangenamer dan een tijdje terug. ’s Morgens is het soms maar 5 of 6 graden en dit loopt in de loop van de dag op naar heerlijke temperaturen in de 20 graden, de afgelopen dagen zelfs 30 graden! Elke dag zien we de zon en vanwege het koelere weer kunnen we er ook echt van profiteren en lekker veel buiten zijn.
Dit weekend hebben we dat gedaan in grote speeltuin Kids Planet en zondag op het landgoed van Biltmore. Fantastisch genieten van het buitenleven, ’s morgens met een vestje aan en overdag in je korte goed. Geweldig toch? Alex speelt graag buiten (welk kind niet eigenlijk?) dus daar krijgt hij nu volop de kans voor. En omdat je in deze tijd van het jaar overal pompoenen ziet, is ‘pompoen’ zijn nieuwe woord. Bij elke oranje kolos horen we het weer: “poempoem”.
Het leek wel alsof aan de lange, hete zomer maar geen einde wilde komen, maar sinds een aantal dagen is de temperatuur dan eindelijk flink gezakt. Het is nu heerlijk weer met temperaturen in de 20 graden. De ochtenden en avonden zijn lekker koel en ’s middags is het genieten van blauwe luchten, een zonnetje en een briesje. Echt weer om van te genieten.
Nu de zwangerschap gevorderd is naar het tweede trimester en de typische klachten en kwaaltjes een stuk minder zijn geworden, is het ook weer prettiger om er op uit te trekken. Dat komt goed uit, want er zijn nog volop activiteiten om ons heen. Zaterdag was er het jaarlijkse Internationale Festival, waarbij je in het Barnet park zo ongeveer de hele wereld kon rondwandelen. Het weer was onbeschrijflijk mooi en omdat het niet overdreven heet was (ca 25 graden) waren veel mensen uitgedost in traditionele kostuums. Overal werd weer flink gedanst en opgetreden, we hebben naar een soort moderne riverdance kunnen kijken en een buikdansoptreden. Op de ‘boulevard of food’ was vooral gastcontinent Zuid Amerika goed vertegenwoordigd, maar we hebben uiteindelijk een Duits broodje braadworst met zuurkool gegeten. En natuurlijk een stukje Schwarzwalderkirschtorte toe.
Een herfstig tafereeltje
Op zondag zijn we naar de Nivens Apple Farm geweest, een boerenbedrijf met een appelboomgaard waar je zelf kunt plukken. Behalve appels is er ook een grote zogenaamde ‘pumpkin patch’, een groot pompoenenveld waar je pompoenen kunt uitzoeken, om te eten of om je huis mee te versieren. In de herfst zetten mensen hier graag een pompoen in de tuin om Halloween en Thanksgiving te vieren. Alex vond het prachtige dingen, hoe groter hoe beter. Voor de kinderen was er ook een speeltuintje en allerhande boerderijdieren om te bekijken. Met de tractor konden we mee op een ‘hayride’, waarbij je op een trekker zit vol balen hooi. Zo kregen we een kijkje op het landgoed en konden we afstappen in de boomgaard, waar we een flinke zak Golden Delicious en Red Delicious hebben geplukt. Alex vond het schitterend, maar snapte natuurlijk niet waarom we niet de vele appels van de grond pakten in plaats van met moeite appels uit de boom te halen. Hij heeft dapper meegeholpen met het plukken en het vullen van de zak en heeft alles bij elkaar flink wat meters gelopen.
Maar de knecht van de knappe kapper kapt nog knapper dan de knappe kapper kapt, zoals het bekende versje luidt. Het was hoog tijd dat de haartjes van Alex wat bijgesnoeid werden en omdat dat de vorige keer bij de kapper vrij goed ging, hebben we dat afgelopen zaterdag nog eens herhaald. Hoewel Alex flink afgeleid was door allerlei dingen om zich heen, is er uiteindelijk toch een flink stuk van zijn haar afgehaald.
Vanmiddag was ik met Alex leuk aan het spelen met de houten blokken. Hij was mooie torens aan het maken en had het hoogste woord. Op het moment dat ik mijn camera had gehaald was zijn zin om te bouwen ook net zo’n beetje over, maar desondanks levert het toch nog een leuk filmpje op.
Peperazzi Blog 