Amerika – Pagina 18 – Peperazzi Blog

Bezoek uit Eindhoven

Nadat we op zondag 13 april de dag goed besteed hebben aan het fatsoeneren van de tuin is het rond 17.45 tijd om naar Greenville te rijden. Als het goed is staan mijn ouders daar rond 18.30 op het vliegveld. Ze staan dan op het punt om te beginnen aan een vakantie van drie hele weken, die begint en eindigt in Boiling Springs. Het vliegtuig heeft een kleine vertraging maar slechts een kwartiertje later dan gepland lopen mijn ouders ons tegemoet.

Moe van de lange reis en de lange dag kruipen ze op de achterbank van de Pontiac voor hun eerste ritje door dit gigantische land. bij thuiskomst kijken ze hun ogen uit. Hoewel ze de foto’s vaak genoeg hebben gezien is het huis veel groter dan ze gedacht hadden. We eten de goulash die ik eerder op de dag al gemaakt heb en na de koffie kruipen de vermoeide reizigers in bed.

Wakker worden met kaneelbroodjes. Maandagmorgen, 14 april, zitten we gevieren om de ontbijttafel en vult het huis zich met de geur van ovenverse kaneelbroodjes. Amerikaanser kun je je vakantie niet beginnen! We rijden naar Spartanburg om een indruk te geven van de omgeving waar we wonen. Ook nu kijken mam en pap hun ogen uit: alles is enorm uitgestrekt en weids, echt ontzettend anders dan Nederland waar alles boven op elkaar staat.

In het centrum rijden we eerst naar Wal-Mart en daarna Best Buy voor de aanschaf van een laptop. Die hebben we, met behulp van de ratelende verkoper, snel gevonden. Bij het nabijgelegen Schlotzsky’s eten we een broodje en daarna rijden we verder naar de Westgate Mall. Mijn moeder is het winkelen nog niet verleerd en koopt bij de herenafdeling van Dillard’s een paar poloshirtjes voor Jos. Via Starbucks rijden we verder naar het botanische tuintje dat we onlangs ondekt hebben. Hier kuieren we nog een poosje rond De nieuwe Dell van mijn ouders. voor de broodnodige foto’s en daarna rijden we terug richting Boiling Springs.

Bij Ingles maken we een pitstop om een avondmaal samen te stellen: gegrilde kip met gepofte knoflook en sjalotten met salade. Het smaakt bijzonder goed en ook de bananensplit toe kan de goedkeuring wegdragen. Na het eten lopen we een rondje door de wijk en het is bijna ontluisterend om te zien dat ons ‘kasteel’ nog een van de kleinere huizen in de wijk is. ’s Avonds pakken ze de koffers al weer in, want morgen gaat de grote reis pas echt beginnen en Rob en ik rijden een stukje met ze mee!

Het gras aan de overkant is altijd groener

Hoewel het gras bij de buren inderdaad groener is dan bij ons, kunnen ze niet meer klagen dat we het nog moeten maaien. Dankzij Daniels zeer gewaardeerde hulp is al het onkruid weg want Rob heeft samen met hem de zitmaaier aan de praat gekregen. Dat was nog niet zo eenvoudig, want de accu moest vervangen worden, samen met het luchtfilter en bovendien moest er een volle tank benzine in. Toen de maaier eenmaal draaide heeft Rob onze tuin met zichtbaar plezier gemaaid.

Behalve de zitmaaier hebben we ook een ding om de kanten mee te snoeien, en ook die draait weer op volle toeren. Jaja, het wordt nog wel eens wat met onze tuin! Wie wil zien hoe Rob zich amuseert met de zitmaaier kan op YouTube kijken, of anders onderstaande foto bekijken.

Rob op de maaier.

Godsdienstfanaten

Zo’n 80 tot 90 procent van de Amerikanen is gelovig tot zeer gelovig en met name hier in het zuiden bidden ze Onze Lieve Heer van het kruis. Alleen al in onze buurt staan 50 verschillende kerken, eentje voor elke smaak: protestanten, katholieken, presbyteranen, lutheranen, baptisten, mormonen, zevende-dag-adventisten enzovoort, enzovoort. Ondanks het grote aanbod in geloofsovertuigingen zijn er altijd mensen die zich nergens thuis voelen en die richten dan hun eigen stroming op. Meestal houden die weinig goeds in.

Deze week is er zo’n commune in het nieuws. In Texas woont een kleine geloofsgemeenschap op een ranch en zij noemen zich YFZ, wat staat voor Yearning For Zion. De commune bestaat uit 57 mannen, 139 vrouwen en 416 kinderen en gelooft heilig in polygamie. Tenminste, vooral de mannen geloven daarin. Zij trouwen met jonge vrouwen en meisjes, soms nog maar 13 jaar oud, om vervolgens in de tempel hun lusten bot te vieren onder het mom van een ‘heilige ceremonie’.

De tempel werd gebruikt voor allerlei zieke taferelen. Onlangs lichtte een 16-jarig meisje de politie in. Ze is binnen de commune getrouwd met een 50-jarige man met wie ze inmiddels een kind heeft. Maar ze had toch twijfels bij het stelselmatige misbruik van vrouwen en kinderen op de ranch en trok zodoende aan de bel. De media hebben zich er nu op gestort want dit is precies het soort smeuig schandaal waar ze hier van smullen. Er wordt breed uitgemeten hoe de mannen huilden toen autoriteiten hun geliefde tempel binnenstormden om daar allerlei bondagemateriaal in beslag te nemen.

De kinderen zijn allemaal ondergebracht bij de Kinderbescherming en waarschijnlijk ernstig getraumatiseerd. Maar de akeligste gedachte is nog wel dat er tientallen andere communes in dit land zijn waar nog niemand de alarmbel heeft geluid, en waar dit soort praktijken gewoon doorgaan.

Worstelen met stijl

Ik heb een tijdje terug al eens een berichtje geschreven over de WWE, het World Wrestling Entertainment. In deze ‘sport’ gaan vele potige kerels elkaar al show-worstelend te lijf. Dit wordt op televisie breed uitgemeten en wij lusten er wel pap van. Het is hilarisch om te zien hoe die mannen elkaar in de nek springen en andere rare capriolen uithalen. Je kunt je voorstellen dat we erg verheugd waren om te zien dat al deze ferme knapen binnenkort in Greenville te zien zijn, tijdens een live uitzending op tv. En raad eens wie daar kaartjes voor hebben? Juist, wij!

Later deze maand gaan we onderstaande heren van dichtbij bekijken. Oh, en de plaats waar dit gehouden wordt, is dezelfde als waar we naar het Bull Riding zijn geweest.

Triple H, ook bekend als The Game

Big Show, een reus van een vent, 2.20m hoog!

Randy Orton is een van de slechterikken en de aartsvijand van Triple H.

Het leven gaat door

Gelukkig hebben we ook een zitmaaier… Nadat Rob afgelopen maandag is vertrokken naar Chicago, heb ik zelf bepaald niet stilgezeten. Op maandag ging de telefoon veelvuldig en kwam Daniel ’s avonds langs om zijn grasmaaier af te zetten. Zo kan ik alvast wat maaiwerk verrichten rondom het huis, waar het onkruid welig tiert. Veel bloemen en ander groen hebben moeite om te groeien in de rode klei die hier ligt, maar vreemd genoeg geldt dat voor onkruid dan weer niet. Ook Robs collega Nancy kwam nog even binnen om de berg post af te geven die ze voor ons had verzameld.

Op dinsdag ben ik een stukje gaan rijden om te zien of de auto nog kuren vertoonde. Ik kan verheugd mededelen dat het aanslaan van de motor nog nooit zo prettig heeft geklonken. Ook dinsdag heb ik het nodige werk verricht in de tuin en dan merk je ineens wat het nadeel is van zo’n lap grond: je moet veel doen en er een boel uren in steken voordat je iets van je noeste arbeid kunt waarnemen. Maar je kunt in elk geval zien dat het gras een stuk korter is en daar stel ik me voorlopig tevreden mee.

Op woensdag heb ik mijn geploeter met gras en onkruid moeten bekopen met flinke spierpijn, dus ik heb de zware arbeid even een dagje gelaten voor wat het is. In plaats daarvan heb ik de auto gewassen en me bezig gehouden met FedEx. Tijdens ons verblijf in Belgie hadden zij een pakketje bij ons voor de deur gezet dat voor iemand anders bestemd is. Als je met iemand niet overhoop wil liggen in dit land, is het meneer agent. Zodoende heb ik contact met ze opgenomen en na wat heen en weer mailen komen ze het ophalen om het alsnog bij de rechtmatige eigenaar af te zetten.

Er stond deze week ook weer eens een uniform aan de deur, dat verbaasd maar zeer terecht opmerkte dat ik er niet uitzag als meneer Kang. Voor meneer Kang hebben we al talloze brieven van rechtbanken en andere instanties ontvangen, alsook diverse officiele lui aan de deur gehad. Deze post wordt allemaal netjes doorgestuurd en vervolgens door hem genegeerd. De man die vandaag aan de deur stond was iets mededeelzamer en heeft me uitgelegd waar het over ging: Kang betaalt geen autoverzekering meer en dat is strafbaar in deze staat. Maar de sukkel heeft, nadat hij naar North Carolina is verhuisd, zijn nieuwe adres niet doorgegeven, waardoor men in de veronderstelling is dat hij onverzekerd door South Carolina rondrijdt. Nu dit is opgehelderd, hoop ik dat we niet meer gebombardeerd worden met post en politie. Maar ik had het wel netjes gevonden als meneer Kang dit gewoon zelf geregeld had.

De lange weg terug naar Boiling Springs

Op zondagmorgen staat in alle vroegte, namelijk 6.45, een taxi voor de deur. Op de een of andere manier betekent vliegen altijd opstaan op verschrikkelijke tijden, dus je voelt je al gammel voordat je goed en wel in het vliegtuig zit. We gaan het proces van inchecken weer door, de metaaldetector en x-ray, de belachelijk dure drankjes op het vliegveld en het ellenlange wachten bij de gate. Nee, vliegen moet je niet doen omdat het zo leuk is.

Lange rijen… Aan boord krijgen we drie films te zien en de 10 uren kruipen weer voorbij. Op Atlanta is het verschrikkelijk druk en krijg je het gevoel dat je in de Efteling bij de nieuwste attractie staat te wachten: daar heb je ook van die slingerende rijen en iedere keer als je denkt dat je er bent blijkt dat de rij toch nog langer is dan je dacht. Bij Immigratie kunnen we deze keer ons visum laten zien. Qua tijd scheelt het allemaal niet veel, maar de beambte is een stuk aardiger dan we gewend zijn en zegt zelfs ‘Welkom!’. Zoveel vriendelijkheid zijn we aan de grens niet gewend!

Ook bij de gate waar we wachten op de vlucht naar Greenville is het verschrikkelijk druk. In de hal waar we moeten zijn, vertrekken veel binnenlandse vluchten steeds binnen een half uur van elkaar en als er eenmaal een vertraagd is stapelen de passagiers zich op in de toch al kleine ruimte. Het lijkt wel een mierennest. Gelukkig vertrekken we op tijd en komen we op een mooie tijd op GSP aan. Bovendien is het nog ruim boven de 20 graden, een verademing na het trieste en sombere weer in Belgie. We nemen een taxi naar huis en ontdekken dat het huis er nog precies zo bijligt als we het 10 dagen geleden hebben achtergelaten. Alleen het onkruid staat aanmerkelijk hoger…

Accu leeg! Na een kop koffie willen we naar de supermarkt rijden om wat boodschappen te halen. Maar dan lopen we tegen een klein probleempje aan: de auto doet helemaal… niets. We zijn snel uitgeprobeerd en Rob belt Roadside Assistance. Deze trommelen een monteur voor ons op die rond 18.45 bij ons is. De accu blijkt helemaal leeg te zijn en ook monteur Arthur vindt dit een vreemde zaak voor een nieuwe auto. We laten de motor 5 minuten draaien zonder resultaat, en daarna 10 minuten, ook zonder resultaat. Arthur denkt dat we hem moeten laten wegslepen om er een nieuwe accu in te laten zetten, maar dat komt natuurlijk heel slecht uit, vooral omdat Rob maandagochtend weer naar het vliegveld moet om naar Chicago te vertrekken. Uiteindelijk, nadat we de auto 20 minuten hebben laten draaien, heeft de accu weer genoeg stroom om ons naar Ingles te rijden. Boodschappen doen op zondagavond om 21.30… only in America, zeggen ze dan. We zijn in ieder geval erg blij dat we het probleem hebben opgelost, en we zijn nog gelukkiger als maandagochtend de motor opnieuw tevreden snort als de sleutel wordt omgedraaid. Hopelijk was dit iets eenmaligs!

Visa!

Op woensdag reizen we naar Brussel om onze visa op te halen. We kennen inmiddels de weg naar de Amerikaanse ambassade en rond 11.45 zijn we ter plaatse. Ook nu weer staan er verschillende militairen die je moet passeren om binnen te komen. Gelukkig zijn de voorzorgsmaatregelen deze keer veel minder streng. Er worden geen namen op lijsten gecontroleerd, er wordt niet naar explosieven gezocht en je hoeft niet onder de metaaldetector door. Wel mag je maar met een persoon tegelijk naar binnen, wat er in ons geval op neerkomt dat Rob onze paspoorten gaat ophalen. Het is eigenlijk verrassend dat je op vertoon van een simpel strookje papier met een nummer erop een paspoort meekrijgt zonder dat er enige controle plaatsvindt of je wel de eigenaar van het betreffende paspoort bent. Maar, dat gezegd hebbende, we hebben nu allebei een prachtige sticker in ons paspoort die ons tot januari 2010 ongelimiteerd toegang geeft tot de VS! Dat maakt het leven bij de douaneposten in Atlanta in ieder geval een stuk eenvoudiger.

Het Atomium ligt naast Mini Europe. Nu we vandaag toch in Brussel zijn is het een beetje zonde om daar niets mee te doen. Toen we ons treinkaartje bij het loket in Gent kochten, hebben we dan ook gekozen voor een dagtrip naar Mini-Europe dat in het Bruparck ligt. Voor iedereen die nog eens goedkoop een tripje wil maken, kunnen we de dagtrips van de NMBS warm aanbevelen. Voor 20 euro per persoon hebben we een retour naar Brussel gekocht, binnen Brussel de metro naar station Heizel en de toegang tot Mini-Europe dat ook 12,90 p.p. bedraagt. Al met al spaar je samen 20 euro uit, toch de moeite. En van dat bedrag kun je dan bijvoorbeeld aan het eind van je tripje een veel te dure foto kopen die bij binnenkomst gemaakt is. 🙂

Wie wel eens in Madurodam geweest is, kent meteen het principe van Mini-Europe. In het park staan vele miniaturen van bekende en historisch belangrijke gebouwen in Europa. Deze zijn gemaakt op een schaal 1:25, behalve de replica van de Vesuvius die 1:1000 is. In enkele uurtjes wandel je van een Deens Viking-dorp naar de Franse Arc de Triomphe gevolgd door het astronomisch uurwerk op het stadhuis van Praag. Je kunt er bovendien luisteren naar de volksliederen van elk land, dus we horen regelmatig het Wilhelmus en de Brabanconne uit de luidsprekers schallen.
Als we Mini-Europe gezien hebben, nemen we de metro terug naar het centraal station en lopen in die omgeving nog wat rond. Je kunt eigenlijk niet in Brussel komen en dan de imposante Grand’Place overslaan, ook al hebben we die net nog op schaal in Mini-Europe gezien.

Olijven. Terug in Gent reizen we naar station Dampoort en vanaf daar gaan we op zoek naar de St. Jakobsnieuwstraat en meer specifiek de Griekse Snack die hier ergens ligt. We hebben er afgesproken met Kurt en Aster, die hier al jaren vaste klant zijn. Hoewel de naam anders doet vermoeden, is het geen klassieke cafetaria voor een vette hap, maar een eenvoudig restaurantje waar je voor weinig geld heerlijk kunt eten. Als je niet met een paar echte Gentenaren op pad gaat, zul je dat soort leuke restaurantjes waarschijnlijk nooit ontdekken. Na het eten rijden we met ze mee naar St. Amandsberg om de gezellige avond nog wat voort te zetten. Ik heb het hen al vaker gezegd, maar ik wil toch nog graag eens benadrukken dat ze meer dan welkom zijn om ons te bezoeken in South Carolina, zodat we hen daar kunnen trakteren op wat echt Amerikaanse cultuur. 🙂

Viva visa!

(Op zondagavond 6 april zijn we weer in de VS aangekomen. Vorige week hadden we weliswaar geen internet, maar heb ik wel een aantal blog entries geschreven, die bij deze alsnog geplaatst worden. Op basis van die informatie kun je bijvoorbeeld bedenken of je ook de moeite wilt nemen een visum voor de VS aan te vragen…)

Een ritje naar het vliegveld kost al snel 70 dollar. Woensdagmiddag (26 maart) worden we opgehaald door een praatgrage chauffeur van Checker Cabs. Hij vertelt volop terwijl we naar het vliegveld van Greenville rijden, over het kleine plaatsje waar hij zelf woont en over een rijke klant die hij elke week haalt en brengt. Deze klant is een consultant uit Florida die bij Milliken werkt en van zijn salaris over de hele wereld al 4 huizen kan betalen en die momenteel op zoek is naar een huis is de buurt van Spartanburg. Dat lijkt me dus een mooi beroep: consultant…

Op het vliegveld zelf is niet veel te doen. We checken in, lunchen in het restaurantje, klagen over de slechte internetverbinding en vliegen dan naar Atlanta. Ook hier is weinig nieuws onder de zon. We nemen een koffie bij Starbucks en wachten met een tijdschriftje bij de gate. Het vliegtuig is op tijd en dankzij de forse rugwind zijn we maar liefst 40 minuten te vroeg in Brussel, dus al voor 7 uur ’s morgens. Met een taxi komen we uiteindelijk aan in Gent, waar ons appartementje nog steeds ligt. Wonderwel zijn niet eens alle planten dood, zodat er in ieder geval nog iets leeft in huis.

We zetten eerst alle kranen open om eventueel salmonella en legionella uit de buizen te spoelen. Dit moeten we later bekopen met een koude douche! We zoeken alle benodigde papieren bij elkaar voor ons bezoek aan de ambassade en reizen dan terug naar Brussel. De secretaresse van Milliken heeft hier een hotelkamer voor ons geboekt zodat we vrijdagochtend op tijd bij de ambassade kunnen zijn. We moeten ons daar al om 8.20 melden!

We verblijven een nachtje in het Crowne Plaza. Vanaf het Centraal Station in Brussel is het een klein wandelingetje naar het hotel. Al zoekende komen we ook langs de Amerikaanse ambassade, dus die weten we voor de volgende ochtend alvast te vinden. Het hotel ligt een stukje verder en aangezien we in het Europese kwartier zitten, dat vol staat met gebouwen van de Europese Unie en tal van ambassades, is het hotel natuurlijk erg sjiek en het zit er vol met dure types.

In de buurt is verder weinig te doen, dus we dineren in het restaurant van het hotel. We houden Een slechte fles Saint Emilion bestaat gewoon niet. het simpel met gegrilde zalm op spinazie, een heerlijk gerecht en ondanks zijn eenvoud veel verfijnder dan alles wat we de afgelopen maanden in de VS hebben gegeten. Bij het eten nemen we een glaasje Saint-Emilion, wat ons betreft de lekkerste Franse wijn die je kunt vinden (en uiteraard onvindbaar in het zuiden van Amerika).

Vrijdagochtend is een ervaring op zich. We melden ons bij de ambassade, die aan voor- en achterkant afgezet is met prikkeldraadbarrieres en militairen. Hoewel het er erg ongastvrij uitziet, zijn de militairen in kwestie zeer vriendelijk. We moeten samen met een aantal andere mensen buiten wachten tot we toestemming krijgen om naar binnen te gaan. Eerst moet je een papiertje tussen je handen wrijven om te zien of je de afgelopen dagen nog in contact bent geweest met explosieven. Daarna mag je, een voor een, de ambassade binnen. Hier moet je eerst door de metaaldetector en wordt alles dat je bij je hebt onderzocht. Natuurlijk gaat het poortje af als ik er onderdoor ga. Dit gebeurt vrijwel altijd, want beugelbhs en metaaldetectors zijn geen goede vrienden van elkaar.

Als zowel ik als Rob helemaal zijn goedgekeurd, mogen we doorlopen naar de rij voor het loket. Er was maar een persoon voor ons, dus het duurt niet al te lang voor we aan de beurt zijn. De beambte kijkt al onze papieren zorgvuldig door, niet documenten aaneen, maakt kopieen en als hij alles bekeken heeft zegt hij dat het er ‘perfect’ uitziet. Even later worden we teruggeroepen naar het loket en worden onze vingerafdrukken (van alle vingers!) genomen. Voor de tweede keer nemen we plaats in de wachtruimte. We kunnen nu toekijken hoe andere mensen zich voorbereid hebben op de aanvraag van hun visum. Vooral (het bewijs van) betaling van 94 euro p.p. aan de ambassade voor administratiekosten schijnt een groot struikelblok te zijn. Sommigen mensen denken aan een paspoort en een vriendelijke lach genoeg te hebben.

Even na half tien meldt de consul zich. Hij zal iedereen beurtelings bij zich roepen en het proces voltooien. We zijn als derde aan de beurt en hij begint met het controleren van onze vingerafdrukken. Dat komt me wat vreemd voor, want ik zou niet weten hoe we in de tussentijd aan andere vingerafdrukken hadden moeten komen. Maar goed. De man is verder vriendelijk en als hij de naam Milliken ziet, is de buit binnen. Hij is zelf opgegroeid in South Carolina en hij kent onze Niet te vinden in de VS en daarom thuis extra lekker! woonplaats Boiling Springs. Twee stempels later staan we weer buiten en vanaf aanstaande dinsdag liggen onze paspoorten, MET visum, klaar bij de ambassade. Hoera!

We nemen de trein terug naar Gent, halen een broodje bij de sandwichbar bij ons om de hoek en genieten van echt vers brood, iets wat je in Amerika nergens kunt vinden. We hebben al besloten om een broodmachine te kopen als we weer terug zijn in Boiling Springs. Bij chocoladewinkeltje Sessibon halen we een doosje pralines voor de secretaresse bij Milliken, die ook het nodige werk voor ons heeft gedaan, en het komende jaar zal blijven doen. Dat is wel een bonbonnetje waard, dachten we zo. Rob neemt vervolgens de tram naar kantoor en ikzelf zal mijn best doen om ons appartementje op te frissen voor het bezoek dat we dit weekend krijgen. Onze ouders komen een dagje om ons een knuffel te geven voordat we voor langere tijd de grote plas oversteken.

Een bijzondere paasgedachte

een alternatieve Paasgedachte Afgelopen weekend was het Pasen, het christelijke feest dat de herrijzenis van Jezus viert. Ook in Amerika wordt dit gevierd, met chocoladeeieren, missen in de kerk en een heleboel poespas. Maar Amerika zou Amerika niet zijn als ze niet ook van Pasen iets geks zouden maken.

In San Francisco wordt elk jaar tijdens Pasen de ‘Hunky Jesus Competition’ georganiseerd. San Francisco staat bekend als de homo-hoofdstad van de VS en de organisatie van deze verkiezing ligt dan ook in handen van homovereniging Sisters of Perpetual Indulgence (vrij vertaald: de Zusters van de Eeuwige Overgave).

Het doel van deze verkiezing is vrij simpel: wie wordt verkozen tot de meest sexy Jezus? De deelnemers komen over het algemeen in weinig verhullende kleding ten tonele. Sommige kandidaten maken er iets leuks van en komen als zombie-Jesus of surfer-Jezus.

Het is vast niet nodig om te vermelden dat de katholieken elk jaar hun beklag doen over wat zij ‘een bijzonder smakeloze vertoning’ vinden.

Identity theft

Een gevaar waar in de VS veelvuldig voor gewaarschuwd wordt, is ‘identity theft’ ofwel identiteitsfraude. Ik had er zelf nog nooit bij stilgestaan, maar in Amerika blijkt het veel voor te komen. Omdat dit land zijn inwoners door middel van angst graag produkten aanpraat, kom je in veel advertenties een melding tegen dat ‘het helpt bij het voorkomen van identiteitsfraude’. Denk bijvoorbeeld aan de verkoop van papierversnipperaars of een speciale verzekering die uitkeert in het geval je slachtoffer wordt van deze vorm van criminaliteit.

Identiteitsfraude. Identiteitsfraude bestaat in verschillende vormen. Het komt erop neer dat iemand zich voordoet als jou om bepaalde diensten of produkten te bemachtigen. Het kan ook zijn dat iemand zich voordoet als jou wanneer hij gearresteerd wordt voor een vergrijp. In sommige gevallen gaan mensen zo ver dat ze de identiteit van een ander volledig overnemen. Dit kan natuurlijk erg vervelende gevolgen hebben, vooral in een land als de VS waar persoonlijke gegevens op straat liggen en je vaak afgerekend wordt op kredietwaardigheid en het al dan niet hebben van een strafblad.

Handige criminelen hebben allerlei manieren om je gegevens te bemachtigen. Ze vissen geadresseerde post met persoonlijke gegevens uit je vuilnis, ze zoeken informatie via internet of overheidsdiensten, ze luisteren je af in openbare gelegenheden en gaan zelfs zo ver dat ze valse advertenties voor banen plaatsen om zo aan CV’s te komen, die natuurlijk vol gedetailleerde informatie staan.

Ondanks kregen we een brief met een folder van de USPS, het postbedrijf van de VS. Hierin stonden diverse tips om identiteitsfraude te voorkomen. De post speelt ongewild een grote rol in deze vorm van criminaliteit en probeert zodoende om de mensen bewust te maken van de risico’s. Tenslotte is alleen al het afgelopen jaar voor 5 miljard gefraudeerd via identiteitsfraude en voor bedrijven lag dit bedrag op 48 miljard! Toch iets om even bij stil te staan.