Categorie: Uncategorized

Bij de vakantie horen nog de nodige filmpjes, zoals deze bij de Covered Bridge in Campobello.

Een korte impressie van de treinreis in de omgeving van Bryson City.

Actief blijven in de hitte doe je ook met de Wii:

Een dagje in de bergen ziet er zo uit:

Na een avontuurlijke rit zagen we eindelijk Helton Creek Falls:

De gewenste Indominus Rex Lego set is met de post gekomen:

Het kasteel van Assepoester is ook een hele klus:

Een foto maken kan nog heel wat moeite kosten:

Opa heeft helpers wanneer hij gaat klussen:

Klederdracht is niet te benijden op zulke warme dagen:

Met de auto op weg naar Helton Creek Falls (voordat het echt diep werd):

Als het stil is op de blog betekent het dat we het druk hebben. En dat klopt als een bus, want opa en oma Eindhoven zijn op bezoek dus er is elke dag wel iets te beleven. Sterker nog, de tijd vliegt zo hard voorbij dat hun bezoek al weer zo goed als om is en het verdrietige moment van afscheid nemen boven ons hoofd hangt. Vandaag genieten we van onze laatste dag samen en we maken er voor de laatste keer weer een klein feestje van.

Het voelt als een eeuwigheid geleden dat we opa en oma hebben opgehaald in Greenville. Het was een mooie lentedag, behoorlijk warm en een groot verschil met de temperatuur in Nederland die dag. Aanvankelijk stonden er bloedhete temperaturen in het vooruitzicht, maar ze hadden de kou uit Nederland blijkbaar meegenomen want het kwik kwam de eerste week de 30 graden niet voorbij. Het was Nova’s eerst vakantieweek; zij had de vrijdag ervoor haar laatste schooldag gehad. Alex moest nog een week naar school, zij het dat het een feestweek was. De maandag was een nationale feestdag, op dinsdag en woensdag had hij een popcorn- en ijsfeestje en vrijdag was maar een halve dag die ze besteed hebben met televisie kijken. Elke dag kwamen er stapels papier mee naar huis, schriften van het afgelopen jaar, knutselwerkjes, rekenboeken… opa en oma kregen een mooi inzicht in zijn harde werken het afgelopen jaar.

Overdag gingen we samen met Nova op pad, dan haalden we Alex op van school en gingen ’s middags bijvoorbeeld het zwembad in. Dat was aanvankelijk nog een pietsje koel, iets waar de kinderen absoluut geen probleem mee hebben trouwens. Eenmaal in het water is het dan heerlijk! We bezochten onze vaste lokaties: de Hatcher Garden, de Cottonwood Trail en Lake Bowen. Oma had haar zinnen gezet op nieuwe kleren en ook daarvoor zijn een aantal favoriete winkels. Ook opa neemt weer het nodige nieuwe mee voor de garderobe thuis. Het eerste weekend pakte leuk uit door een familiedag bij Rob op het werk, waar het bloedheet was maar voor prima entertainment was gezorgd en ook het eten goed in elkaar zat. Er werden awards uitgereikt en Rob had een mooie prijs te pakken! Dankzij een loterij kwamen daar nog 4 mooie wijnglazen bij; een uitstekende dag! Op zondagmorgen zijn we gaan zwemmen en we konden merken dat het water al zoetjesaan aan het opwarmen was.

De tweede week had Rob vrij en hadden we een leuke rondreis gepland. We begonnen op de eerste dag met een bezoek aan een dierentuin in Asheville, eentje waar opa en oma nog niet eerder geweest waren. Het was een warme dag en het was aangenaam om er in de schaduw te lopen. Van het NC Nature Park gingen we door naar Bryson City in North Carolina. Laat je niet bedotten door de naam van het plaatsje, het heeft niks met een stad te maken! Het is een klein plaatsje in de bergen waar je op de trein kunt stappen voor een toeristische reis langs het water en door de bergen, een trip van vierenhalf uur. We kwamen aan het eind van de middag in ons hotel en onze kamer lag pal aan het zwembad. De kinderen wilden erin en zo geschiedde, maar in de bergen is het echt wel wat koeler en zodoende was het water nog heel koud! Na 20 minuten waren opa en oma verkleumd en zijn ze uit het bad gestapt. Even opfrissen en tijd om richting een restaurant te gaan. Het was ongeveer anderhalve mijl lopen vanaf het hotel dus dat besloten we te avonturen. We hadden gezocht naar het loket voor tickets zodat we de volgende ochtend zouden weten waar we naar toe moesten. Vlak naast het spoor zat een Italiaans restaurant waar we zijn gaan eten. Tegen de tijd dat we onze borden bij Anthony’s leeg hadden, raakten de weergoden het zeer met elkaar oneens en brak er een enorme onweersbui los. Het regende dat het goot en dus namen we een dessert en bleven mooi een poos wachten tot het droog was. Ondanks zeer gebrekkige ontvangst in de bergen lukte het ons om op de radar te kijken en een pauze in de regenwolken te zien die net groot genoeg was om terug te lopen naar het hotel. We kwamen dus toch droog aan de overkant en konden direct de kinderen naar bed sturen. Alex bij opa en oma en Nova bij papa en mama, want als je ze samen op een kamer legt, slapen ze helemaal niet.

Na een stevig ontbijt in het hotel gingen we op dinsdagmorgen naar het loket om daar onze kaartjes te halen. Aan de overkant van het ‘perron’ lag een bakkertje die ook koffie verkocht en aangezien die in het hotel niet te drinken was, was dat een mooie manier om toch nog wat acceptable caffeine binnen te krijgen. We haalden bij een Dollar General wat snacks voor onderweg en rond 10.00 stonden we, met vele anderen, te wachten om in te stappen bij het perron. De trein stond al sinds gisteravond klaar (dat hadden we gezien toen we er aan de overkant naar keken vanaf het terras van het restaurant) en wij hadden gekozen voor kaartjes in een open wagon, dus zonder glas, zodat we ongehinderd foto’s konden knippen tijdens de tocht. We tuften op een rustig tempo door de bergen en een hele poos langs meren en een rivier. Dat op sommige plaatsen huisjes staan is onbegrijpelijk; dat iemand zo afgelegen wil wonen is nog daar aan toe, maar je vraagt je toch af hoe ze de bouwmaterialen ooit op zo’n plaats gekregen hebben. De open wagon blijkt een prima keuze te zijn, het is mooi weer ondanks de voorspelde kans op onweer. Bij de stopplaats aan de rivier voel je wel de benauwdheid, maar dat mag de pret niet drukken. We hebben als lunch de allerlaatste hapjes uit de restauratiewagen bemachtigd en eten alles op aan een picnictafel bij het water. Het is een idyllisch plekje. De rivier is er vrij wild en er wordt geoefend met kano’s voor een olympisch discipline. Even verderop wordt vrolijke tokkelmuziek gespeeld op banjo’s en al veel te snel moeten we weer aan de terugreis beginnen. Als we weer bijna terug zijn in Bryson City valt er een korte bui, waarna de zon terugkeert.

We rijden door naar het plaatsje Blue Ridge waar we de sleutel voor ons berghuisje ophalen. De foto’s op internet hebben niet gelogen: het is een fantastisch huisje, heel mooi en schoon en prachtig gelegen tegen de Great Smoky Mountains aan. De kinderen voelen zich er direct thuis. Bij een supermarkt in de buurt halen we boodschappen en wat later hebben we onze eerste maaltijd op tafel staan. Natuurlijk eten we buiten, op de wrap-around porch met uitzicht op het beekje bij het huis. Je kijkt er schitterend weg en het is niet moeilijk om je voor te stellen dat het een goed leven is als je hier elke dag zou kunnen zijn. In het huisje ligt een map vol ideeen over activiteiten in de wijde omtrek en het duurt niet lang of we hebben een aantal lokaties gevonden die we willen bezoeken tijdens onze drie dagen in dit kleine paradijsje.

De eerste dag begonnen we met een bezoek aan Mercier Farms, een ‘boer’ die door een nationaal tijdschrift is uitverkoren tot beste agrarier van het land. Hiermee doelen ze dan op de producten die je in de bijbehorende boerenwinkel kunt krijgen en hoewel gezegd moet worden dat het uitpuilde van de heerlijkheden, waren de prijzen waarschijnlijk gekoppeld aan hun roem. Acht dollar voor een zakje pasta is toch echt te gortig! Maar o, wat hebben we er veel leuke en lekkere dingen gezien en toch ook wel een handjevol producten meegenomen om van te smullen. Om de kindjes tevreden te houden, hadden we daarna een speeltuinbezoek op het programma staan. Ergens in Blue Ridge lag een sportpark waar ook een speelweide bijhoorde en terwijl  Alex en Nova zich onbehoorlijk vies maakten in de speeltuin, speelden wij een spelletje Bocce op het aangrenzende grasveld. Bocce lijkt erg op jeu de boules en dat hebben we een tijdje gedaan totdat er een onweer begon te rammelen. We reden zodoende door naar ons derde plan voor de dag en dat was een bezoek aan Fall Branch Falls. De waterval lag niet al te ver weg en werd ook niet overspoeld door toeristen. De parkeerplaats lag voorbij het einde van een verharde weg en er was maar plaats voor 5 of 6 auto’s. Wij hadden het rijk min of meer voor ons alleen. Het was wel absoluut de moeite waard! Het was een leuke wandeling er naar toe en ook een beetje spannend met af en toe onweersgerommel boven ons hoofd. De waterval zelf was een beauty en is door onze camera’s goed gedocumenteerd. Pas toen we zelf terug gingen naar de auto kwamen de volgende bezoekers. We waren nog geen twee tellen op weg met de auto of het onweer brak in alle hevigheid los. Op weg terug naar het huisje passeerden we een Walmart Supercenter waar we even naar binnen gingen en terwijl we daar rondliepen hoorden we de regen ongenadig op het dak kletteren. Uiteindelijk zijn we bijna een uur binnen gebleven om te schuilen. Maar zelf helemaal niet nat geworden en raad eens? ’s Avonds na het eten was het weer zo mooi dat we op het dek rondom het huis bellen hebben geblazen in de zomerzon. Niks meer van regen te merken!

Voor de volgende dag hadden we ook een prima programma uitgestippeld in en rond de plaats Blairsville. Hier zijn we in het verleden ook al geweest, zelfs in een huisje in de plaats zelf, dus we kennen de omgeving en wisten ook welke stukjes we nog eens opnieuw wilden zien. We zijn na het ontbijt eerst naar Vogel State Park gereden, een natuur- en recreatiegebied rondom een aangelegd meer. Je kunt er een rondje rond het meer lopen van ongeveer een mijl. Vanaf de parkeersplaats gezien aan de overkant van het meer bleek een pad naar een waterval te liggen dat we in het verleden steeds gemist hadden. Het zat niet in de planning, maar we gingen er natuurlijk toch naar toe. Onze verwachtingen waren niet zo hooggespannen, maar we werden getrakteerd op een prachtige, woeste waterval waar we de naam nog steeds niet van weten. Dat was een leuk en onverwacht cadeautje. Na onze wandeling zijn we minigolf gaan spelen. De vorige keer konden de kinderen er nog niet vreselijk veel van en hoewel het wel verbeterd was ten opzichte van de vorige keer, speelden ze toch meer hockey dan golf met hun club. Het hinderde niet; ze hadden enorme lol en amuseerden zich prima terwijl wij probeerden om het spel te spelen zoals het hoort. Dat was met wisselend succes, alleen opa speelde consequent goed en de rest sloeg vanalles tussen een hole-in-one en drie keer buiten de baan, uiteraard gepaard met ge bijbehorende frustratie maar vooral veel lol. De ochtend vloog om en het was al na enen voordat we bij Papi’s aan het water zaten voor de lunch. Restaurant Papi’s ligt aan een groot terrein vol curiositeiten, vrijwel allemaal oud (of in ieder geval zo gemaakt dat het allemaal oud lijkt). Het is een grappig plekje om rond te kuieren en de fudge-winkel waar we twee jaar geleden waren, zat er nog steeds. De fudge smaakt er nog steeds prima! Met goed gevulde buiken gingen we op zoek naar onze volgende bestemming: DeSoto Falls. Jawel, weer een waterval. Het stikt ervan in deze omgeving en de een is nog fraaier dan de ander. Deze waterval lag al iets verder verstopt dan de vorigen maar was nog steeds goed bereikbaar. Ook nu was het de moeite waard; we zijn nog geen tegenvallende watervallen tegengekomen in Georgia en North Carolina dus het is niet verbazend dat het voor veel mensen een populaire bezigheid is om ze te bezoeken. Na het avondeten spelen we nog een paar rondjes Bocce in de tuin bij het huisje en ondanks het volle programma hebben de kinderen weinig zin om naar bed te gaan. Ze genieten met volle teugen van de vrijheid die de zomervakantie biedt!

Vrijdag is alweer onze laatste dag in de bergen. We hebben nog één waterval op ons verlanglijstje staan voordat we via het plaatsje Helen, buiten Atlanta, naar huis rijden. Het ligt min of meer op de route en we vertrekken vol goede moed naar Helton Creek Falls. De GPS brengt ons heel dicht in de buurt en volledig van de bewoonde wereld vandaan. Het is met de bus moeilijk navigeren over de steeds nauwer worden grintpaden. Als we dan ook nog door het water moeten rijden, maken we de keuze om een lastige driepuntsdraai te maken en terug naar de verharde weg te gaan. De vorige dag hebben we ergens een bordje gezien dus we weten dat er nog een andere mogelijkheid is om bij de waterval te komen. En dit is net eventjes iets TE avontuurlijk, zeker als je geen telefoonontvangst hebt en de garantie dat er de rest van de dag niemand meer zal langskomen. We keren ons dus en nemen de weg naar het andere pad. In de beschrijving staat wel dat het om een ‘hobbelweg’ gaat maar dat het de moeite waard is. Zo gezegd, zo gedaan. We vinden het bordje en beginnen aan de tocht. En dat het een hobbelweg is! Haarspeldbochten door de modder, met een bus die daar eigenlijk niet voor bedoeld is; het is flink billenknijpen en hopen dat we geen tegenliggers tegenkomen. Een werkende tractor gaan voor ons opzij op het enige punt dat iets breder is langs de hele route. Het is voorzichtig rijden en met veel beleid maar uiteindelijk komen we dan bij Helton Creek Falls. En het is adembenemend mooi! Dat maakt de enge reis dan weer de moeite waard, vooral omdat we dezelfde weg weer terug moeten. Een aanrader, maar de volgende keer wel in een auto die bedoeld is voor off-road rijden! Door het zoeken heeft het programma langer geduurd dan we dachten en als we in Helen aankomen, knorren de magen. We komen in een restaurant terecht met een terras boven het water, een rivier waar mensen aan ‘tubing’ doen: op een opblaasband liggen en je door de stroming mee laten nemen. Het is een populaire bezigheid op een hete dag als deze en dankzij onze plaats aan de beste terrastafel (een gelukje dat deze net vrijkwam) hebben we tijdens onze internationale lunch goed zicht op de vele mensen die in het water belanden. Het is een kostelijk gezicht, maar we zijn zeker van plan om de volgende keer zelf ook aan tubing te doen. We wandelen wat door Helen heen, het is een drukke dag in deze toeristische bestemming en de speeltuin, die de vorige keer zo leeg was, is deze dag een stuk voller. In de loop van de middag wordt het toch tijd om de reis naar huis aan te vangen, het is nog ongeveer 2.5 uur rijden en we moeten immers ook nog bedenken wat we met het avondeten gaan doen.

Door de stevige buien die tijdens de vakantieweek gevallen zijn, zijn we benieuwd of de Cottonwood Trail is bijgekomen. Tijdens de eerste wandeling in de eerste week was het daar zo droog dat slechts in het midden van het moerasachtige gebied nog water stond. Dit kwam door de lange droogte die eraan vooraf ging en de hoge temperaturen die er al vroeg in het jaar mee gemoeid waren. Ondanks een aantal forse buien, was het waterpeil slechts minimaal verbeterd en is het nog maar afwachten wat het de komende tijd gaat worden als de verschroeiende hoogzomer op de toch al droge ‘wetlands’ neerslaat.

Onze week in de bergen was relatief koel met temperaturen rond de 25 graden, maar dat is bekeken zodra we terug zijn in South Carolina. Het kwik gaat rap de hoogte in en schiet de 30 graden royaal voorbij. Het is elke dag rond de 35 graden met gevoelstemperaturen royaal in de 40. Er blijft dan niet veel over dan elke dag het zwembad in te gaan. De kinderen hebben daar weinig moeite mee en opa en oma eerlijk gezegd ook niet. Het is bakken en braden op de ligstoelen, dus wij zorgen wel dat we in het water blijven, al is dat op den duur ook niet echt verfrissend meer en heeft het meer weg van een bak soep. Dankzij een nieuwe duikbril voor Alex en een ander zwemvest voor Nova zijn de kinderen niet meer uit het bad weg te slaan. Alex wordt steeds vrijer met duiken en Nova zwemt al peddelend van de ene naar de andere kant. Dankzij de onderwatercamera van de kinderen kunnen we daar bovendien veel leuke foto’s van maken.

Bij het Leger des Heils vind ik nog een salontafel die opgeknapt moet worden, maar een mooie oplossing biedt voor de ottoman die inmiddels (dankzij het, tegen de regels in, springen van de kinderen) op drie plaatsen gescheurd is. Opa werkt daar in de ochtenden noest aan, tot het echt te heet wordt. Op sommige dagen bereikt het kwik om 9 uur ’s morgens al de 35 graden en dan kun je maar beter gewoon kalm doen overdag. Het schuren en lakken neemt zodoende enkele dagen in beslag maar uiteindelijk staat er weer een heel behoorlijke tafel in de kamer, waar we zeker een poosje mee vooruit kunnen totdat we, als de kinderen wat ouder zijn, aan nieuw huiskamermeubilair toe zijn. En dat voor 25 dollar (en een bak zweet van opa)!

De vakantie vordert inmiddels en we vinden nog steeds genoeg om te doen. Een bezoekje aan Chuck E Cheese, een ochtend kijken bij Roper Mountain in Greenville en nog iets nieuws: eens een blik werpen in de Amerikaanse meubelwinkel. In de kamer zal een nog een tijdje duren, maar Alex is inmiddels wel toe aan een nieuw bed. Hij is tenslotte 6 en ligt nog altijd op mama’s oude bed, dat inmiddels zo’n 30 jaar oud is. Tijd voor iets nieuws en dat lukt ons bij Rooms To Go Kids, waar fantastisch leuke kinderspullen staan. En ook papa en mama zien er iets: een nieuwe keukentafel waar ook al een poosje over nagedacht is. Opa en oma vertrekken voordat het nieuwe meubilair arriveert, heel jammer. Maar oma is er wel nog bij dat we voor Alex een vrolijke dinosaurus-beddenset vinden. Nova kondigt aan dat ze ook een nieuw bed wil, maar aangezien ze alle nachten nog bij papa en mama in bed kruipt, zien we daar het nut niet erg van in!

De dagen vliegen om en veel te snel is het tijd om afscheid te nemen. Nederland is ver weg (extra ver als je vlucht steeds wordt omgeboekt en geannuleerd) en bovendien met recht ‘een koud kikkerlandje’ waar het op dat moment ’s morgens maar enkele graden boven 0 is. Daar is inmiddels verandering in gekomen en opa en oma hebben hier flink kunnen oefenen met de hoge temperaturen. De eerste drie weken tot het volgende bezoek zijn inmiddels weer verstreken… het wordt weer heeeel lang aftellen deze keer.