Categorie: Uncategorized

Al sinds mijn 13de jaar hou ik me bezig met de heerlijk tuttige hobby kaarten borduren. Toen ik wist dat we naar de VS zouden verhuizen, heb ik wat basismaterialen meegenomen zodat ik ook hier wat kaarten kon maken voor diverse gelegenheden. Ik heb, toen Daniel en Emma jarig waren, ook een dergelijk kaartje naar onze vrienden gestuurd en Vicki raakte er niet over uitgepraat hoe prachtig ze die kaarten wel niet vond.

Binnen het kerkgenootschap van de Zevende Dag Adventisten wordt graag iets georganiseerd en zo kwam Vicki op het idee om een cursus ‘borduren op papier’ op te zetten. Een andere dame zou een andere zelf-kaarten-maken cursus geven maar had daar vanaf gezien, dus men zocht naar een leuke vervanging. Nadat ze mijn kaarten had gezien, vroeg ze me of ik misschien interesse had om een middagje hobbyen te begeleiden.

Omdat ik me moeilijk kon voorstellen dat er veel Amerikanen te vinden zijn die voor zoiets te porren waren, zei ik dat ik dat graag wilde doen. Vicki zou het tijdens een bijeenkomst van de kerkgenoten aankondigen en omdat we materiaal uit Nederland moesten laten komen, een inschrijfdatum prikken. Aldus geschiedde en tot mijn grote verbazing liep het storm voor de cursus van de ‘dame uit Nederland’. Vicki was zo slim geweest om de kaarten die ik gemaakt had als illustratie te gebruiken en blijkbaar viel het nogal in de smaak. Niet minder dan 14 mensen gaven zich officieel op om deel te nemen en waren meer dan bereid om de 12 dollar cursusgeld te betalen. Ook na het verlopen van de inschrijfdatum stroomden de aanmeldingen nog binnen, maar die mensen moesten we helaas teleurstellen.

Samen met Vicki ben ik bij de hobbywinkels in Spartanburg geweest om daar zo goed en kwaad als het kon de nodige spullen te halen. De rest heb ik besteld bij Sunantha’s Hobbywinkel op internet, de enige online winkel die buiten Europa levert. Het kostte de nodige voorbereiding om alles om te zetten naar Amerikaanse formaten en creatief te zijn met spullen die je in Nederland makkelijk vindt en hier niet, maar uiteindelijk had ik een leuk programma bij elkaar.

Afgelopen zondagmiddag was het dan zover en heb ik mijn cursus gegeven. De aanwezige dames waren allemaal erg enthousiast en hoewel ze soms wat startproblemen hadden, hadden de meesten het aan het eind van de middag toch onder de knie. Sterker nog, ze wilden graag mijn contactgegevens zodat ze via mij nog meer spullen konden bestellen om hun zojuist aangeleerde hobby te kunnen voortzetten.

De voorzitster van de ‘club’ had gezorgd voor een hele tafel vol lekkere hapjes en drankjes en zodoende werd het een gezellige damesonderonsje waarin ook nog wat geleerd werd. Aan het eind van de middag kreeg ik een heerlijk pakket van Bath & Bodyworks en een kaart vol lieve bedankjes. Ik ben heel benieuwd of het borduren op kaarten naar aanleiding van deze middag een vlucht gaat nemen in het zuidoosten van de VS!

Rob had een tijdje geleden een handige wisseltruc bedacht om zonder kosten geld over te maken van onze rekening in Belgie naar onze rekening in Amerika. De kosten voor onze lease-auto voldeed hij met de Belgische creditcard en hij liet dit bedrag vervolgens in dollars terugstorten bij de Bank of America. Bij de eerste keer dat we dit deden, gingen op de afdeling Financien in de VS alarmbelletjes rinkelen. Het ging volgens hen om een wel heel groot bedrag. Rob had dit een maand of 9 geleden ook al aangekaart, maar toen maakten ze zich er niet zo druk om.

Het bleek dat Avis ons alle verzekeringen liet betalen terwijl Milliken, als zéér goede klant, een afspraak met hen heeft om de verzekeringen voor weinig geld af te kopen. Dit kwam door de wisseltruc aan het licht! Hoe Milliken dit met Avis verder heeft opgelost weten we niet, maar het gevolg was dat wij een nieuwe lease moesten tekenen voor een veel lager bedrag. Het gevolg kon zijn dat we daardoor een andere auto kregen.

Gisteren zijn we, zoals gevraagd, naar het Sears Automotive Center gereden in Greenville, waar Avis ook gevestigd is. Het was maar goed dat we onze auto helemaal leeggemaakt hadden en door de wasstraat hadden gehaald en bovendien de tank hadden volgegooid (nog steeds niet zo eenvoudig) want we zijn inderdaad in een andere auto thuisgekomen.

De Pontiac G6 is omgezet in een Pontiac Vibe, geen hotrod maar, alsof Avis het weet, een familie-auto. Hoewel Rob het erg jammer vindt dat hij de 6-cilinder motor heeft moeten omruilen voor een 4-cilindermotor, heeft hij tot zijn genoegen op de snelweg ontdekt dat ook ons nieuwe karretje moeiteloos met 90 mijl per uur kan rondscheuren. We moeten weer even wennen aan de andere plaats van alle knopjes en we kunnen merken dat het wat meer een ‘vrouwenauto’ is. De stuurbekrachtiging staat zeer goed ingesteld en je kunt de auto met één vinger besturen en laten draaien op een dubbeltje. Dat is met name met parkeren erg handig. Als de baby er straks is, zullen we aan deze auto meer hebben dan aan de G6. Bovendien is het met een grote buik een stuk makkelijker in- en uitstappen in onze nieuwe auto, die met recht ‘nieuw’ genoemd mag worden omdat er nog maar 965 mijl op de kilometerteller stond.

Een van de grote voordelen van een economische crisis als deze is dat je nog eens wat bijleert over de economische wetenschappen. Voordat we hier waren en de crisis begon, wisten we helemaal niets over subprime hypotheken, short selling, futures en dergelijke. Inmiddels kennen we er door educatiekanaal CNN er al alles van.

Door alle historische data die over ons heen worden gespoeld, kun je ook belangrijke trends zien in de afgelopen jaren. De eerste is de correlatie tussen de werkeloosheid en het aantal grad students (i.e. AiO’s). Figuur 1 van Ph.D. Comics laat zien dat het aantal grad students sterk correleert met werkeloosheid. Wat ook opvalt, dat Bush Sr. en Bush Jr. goed hebben meegeholpen aan het opbouwen van de wetenschappelijke kennis in de VS (lees: veel werkelozen hebben gecreeerd). Reagan en Clinton hebben het daarentegen een stuk slechter gedaan, het aantal grad students ging sterk achteruit (lees: er was zoveel werk dat iedereen een baan ging zoeken).

Figuur 2 laat de nationale schuld van de VS zien over de laatste 60 jaar. Na de Tweede Wereldoorlog en het daarop volgende Marshall plan was de schuld vrij hoog en presidenten van beide kampen hebben hard gewerkt om de schuld omlaag te krijgen. Zelfs in de jaren van de Vietnam-oorlog was er nog geld over om de schuld omlaag te brengen. Een opvallend keerpunt is natuurlijk de tijd van Reagan en Bush Sr. In 12 jaar tijd is 25 jaar sparen volledig teniet gedaan. Clinton heeft in zijn regeringsperioden nog wat proberen goed te maken, maar de op hem volgende Bush Jr. heeft ook zijn spaarzucht teniet gedaan. De aankomende bail-out en de voortgaande oorlog in Irak helpen natuurlijk zeker niet.

Het is te hopen dat de Amerikanen bij de komende verkiezingen eens goed naar de cijfers kijken en dan heel egoistisch beslissen welk soort beleid het beste is voor hun land: de “geldverslindende” Democraten en de “regeringsverkleinende en uitgavenverminderende” Republikeinen.

We hadden een tijdje geleden een aankondiging zien staan voor het Internationaal Festival in downtown Spartanburg. Afgelopen week kreeg Rob van zijn Braziliaanse collega nog eens een herinnering dat het dit weekend zou plaatsvinden. Omdat het alleen op zaterdagmiddag was, zijn we na de wekelijkse boodschappen naar het stadscentrum afgezakt. Het kwam bovendien mooi uit dat we een activiteit dicht bij huis hadden, gezien de nog altijd voortdurende benzinekrapte.

Reeds voor de 23ste keer werd dit festival georganiseerd, mede dankzij het internationale karakter van de stad. Er wonen mensen uit zo’n 60 verschillende landen in Spartanburg en omgeving, en zo’n 100 internationale bedrijven hebben hier een vestiging (bijvoorbeeld BMW en Michelin).

In Barnett Park stonden talloze kraampjes opgesteld die elk een bepaald land vertegenwoordigden. Kinderen konden een Amerikaans paspoort bij ‘Immigratie’ halen en daarmee bij elk standje een sticker of stempel te halen. Bij de meeste stalletjes was voor de kinderen ook iets te doen, zoals het kleuren van maskers of voetballen met wereldbollen. Behalve toeristische informatie waren er ook veel streekproducten te koop en met name Duitsland had dat goed aangepakt met pullen bier en een hoempa-orkest in klederdracht. De zanger was een Amerikaan die een poging deed om in het duits te zingen.

Het drukstbezochte gedeelte was natuurlijk de ‘Boulevard of Food’, met vele kraampjes waar je exotische (en soms minder exotische) hapjes kon proeven. Rob bestelde bij het kraampje van Kenia een ‘mbuzi’, een schotel van gestoofd geitenvlees met rijst en groenten. De verkoopster reageerde bijzonder enthousiast en vroeg of Rob Swahili spreekt. Blijkbaar was zijn uitspraak precies goed. Ze was er in ieder geval helemaal ondersteboven van. Bij het kraampje van Israel hebben we nog een stuk Bethlehem cake gekocht.

Op drie verschillende podia werden diverse optredens verzorgd. We hebben bijvoorbeeld een Indiaan rituele dansen zien opvoeren, een groepje Afrikanen met bongo’s in de weer gezien, een aantal Ieren enthousiaste volksliederen horen vertolken en het Carolina Klezmer Project melancholische muziek horen maken. Van deze laatste groep hebben we een kort filmpje gemaakt, dat je hieronder kunt bekijken. Voor de rest staan de foto’s op de gebruikelijke plaats. Trouwens, voor wie het zich afvraagt, Nederland en Belgie waren niet vertegenwoordigd, dus wellicht dat we daar volgend jaar eens verandering in moeten brengen.

Toen we afgelopen zondag terugkwamen in Boiling Springs na onze korte vakantie, zagen we langs highway 9 een probleem dat we onlangs ook al eens hebben meegemaakt. Geen klanten bij de tankstations en plastic zakken om de benzinepompen. Wederom was er geen benzine meer te krijgen!

Omdat we niet veel benzine meer in de tank hadden zitten na onze lange reis, zijn we maandagavond naar Wal-Mart gereden om te zien of ze daar nog iets hadden. We waren niet de enigen met dat idee, want we hebben maar liefst 45 minuten in de rij bij de pomp gestaan om te kunnen tanken! Bij alle twaalf pompen stonden zo’n 8 auto’s te wachten in de hoop nog een slokje in de tank te kunnen gooien.

Na de tropische stormen en orkanen die aan land zijn gekomen en daarbij het gebied met olieraffinaderijen geraakt hebben, is de productie van olie in dit land met zo’n 20% gedaald. Omdat South Carolina aan het eind van de pijpleidingen zit, ontstond hier de (ongegronde) vrees dat de benzine op zou gaan. Het gevolg was dat iedereen als een gek ging tanken, met als gevolg… dat de benzine op ging. Een self-fullfilling prophecy noemen ze dat.

Omdat berichten over het tekort aan benzine in de Carolina’s het nieuws haalden, ging men in andere staten ook snel tanken met dezelfde problemen tot gevolg. Daardoor is de belevering van tankstations in het zuidoosten problematisch en zitten we nog steeds met lege pompen. Het ziet er naar uit dat we dit weekend onze activiteit vlakbij huis moeten zoeken, want het is maar de vraag wanneer we weer normaal kunnen tanken.