Het is een druk weekend, want na een verjaardagsfeestje deze morgen was het direct daarna tijd voor de eerste voetbaltraining van Alex. Aanvankelijk was de training geannuleerd wegens de hitte (36 graden met een gevoelstemperatuur van 40), maar omdat we dat telefoonbericht niet hadden ontvangen omdat we bij het verjaardagsfeestje waren, stonden we zoals afgesproken toch om 1 uur op het veld. Teamgenoot Luke was er al en nadat ze hun officiele tenues hadden gekregen, had coach Katie een schaduwrijk plekje tussen de bomen gevonden en werd besloten dat er toch getraind zou worden.
Welnu, dat was muziek in de oren van de ‘Purple Crushers’, want er stonden inmiddels vier jongetjes klaar om te voetballen! Slechts een van hen had al eens eerder gevoetbald, dus ze zullen het allemaal nog moeten leren. Er werd zodoende geoefend met warmlopen, dribbelen, balcontact en wat spelletjes. Alex deed alles met een grote grijns en had de grootste lol. Volgende week gaat het echt van start met oefenen gevolgd door een partijtje tegen een ander team. We zijn heel benieuwd hoe dat er aan toe gaat!
De eerste week van Kindergarten is al weer achter de rug! Alex vindt het schitterend en is elke dag thuisgekomen met een smiley op zijn ‘gedragskaart’. Dat is niet vreemd want hij vindt naar school gaan ontzettend leuk en neemt het ook serieus. Elke dag is hij met zijn lunchtrommel van huis gegaan en heeft er braaf van gegeten. Zelfs bij navraag of hij niet liever iets wilde kopen in de schoolkantine, was het een ferm en overtuigend ‘nee’. De lunch moet van mama komen! We zullen zien hoe lang hij dat blijft volhouden. Het menu op school staat overigens ook vol met gerechten waar hij helemaal niet van houdt, dus ik ben niet heel erg verbaasd. In tegenstelling tot de meeste kinderen houdt Alex niet van hotdogs, hamburgers, corndogs, tater tots, mac & cheese en peanut butter & jelly boterhammen. Daarvoor mogen we ons wel fijn in de handen knijpen!
Alex zit aan tafel 5 en had precies 1 kindje in zijn klas die hij nog kende van zijn jaar in Pre-K. Daar kwam gisteren plotseling verandering in toen zijn vriendinnetje van vorig jaar werd overgeplaatst naar zijn klas. Alex was er zeer gelukkig mee, al had hij in de tussentijd alweer een nieuw meisje gevonden. De dames zullen het onderling moeten uitvechten, denk ik. Elke dag krijgen we veel verhalen te horen, de meeste heel plausibel maar soms ook een beetje fantastisch (of waarschijnlijk erg aangedikt). Toen ik hem op woensdag kwam halen, zei Alex dat een ander kindje zijn lunchtrommel helemaal had leeggegeten. Uiteindelijk bleek dat een ander jongetje een paar zonnebloempitjes had gepakt. Dat was dus lang zo dramatisch niet als onze boef aanvankelijk deed voorkomen!
Het afzetten en ophalen gaat ook goed. Het is wel flink drukker, dus ’s middags gaat mama al een half uur voordat de school uit is in de rij staan. Dan staan er al zo’n 30 auto’s te wachten! Gelukkig gaat het ophalen elke dag een beetje sneller nu het ritme erin begint te komen. Daar zijn we blij om, want met temperaturen van 35 graden (en gevoelstemperaturen van 40 graden) is het geen pretje om lang in de auto te moeten zitten.
Alex is ook begonnen aan de ‘100 book challenge’. Dat is een project waarbij studenten worden gestimuleerd om 100 boeken zelf te lezen. Alex heeft er al flink wat gedaan, dus die honderd boeken hebben we binnen de korste keren gehaald! Het schooljaar is goed begonnen en het ziet er florissant uit. We hebben er zin in!
Op de laatste dag van de zomervakantie mocht Alex uitkiezen wat we gingen doen. Hij hoefde er niet lang over na te denken; hij wilde naar Chimney Rock om zijn verzameling stenen uit te breiden. Zodoende vertrokken we richting de bergen van North Carolina, waar dit kleine maar betoverende dorpje ligt. Het is een plaatsje waar we al komen sinds we hier net woonden en het heeft nog niets aan magie ingeboet.
In de gem mine.
Na een lunch zijn we de ‘gem mine’ ingedoken. Hier koop je een emmer zand en ga je aan een bak met stromend water zitten. Je schept zand uit je emmer in een zeef, houdt de zeef in het water en als het zand is weggespoeld, blijft je schat over: kristallen en andere speciale stenen. Het is een geliefde bezigheid voor veel mensen en ik kan me niet herinneren dat ik dit in Nederland of Belgie ooit gezien heb. Misschien heeft het te maken met de ‘gold rush’ van lang geleden en het idee dat je een klompje goud zou kunnen vinden. Nova deed voor de eerste keer ook echt mee (vorige keren dat we dit deden vond ze het niet zo heel interessant) en samen hebben ze een behoorlijke verzameling ‘gems’ gevonden.
Klimmen, klauteren en spelen in Chimney Rock.
Met een zak vol stenen zijn we vervolgens langs de Rocky Broad River gaan wandelen (en klauteren). Het is altijd avontuurlijk langs dit water, al klimmend over bruggen gemaakt van enorme keien en genietend van de prachtige uitzichten, welke kant je ook op kijkt. Het was een drukke dag, want het Dirty Dancing festival had ook plaats dus er was veel volk op de been. Mocht je het gemist hebben in eerdere berichten over Chimney Rock, in dit gebied is veel van de beroemde film opgenomen.
Veel bekende scenes zijn geschoten in en om het naast Chimney Rock gelegen Lake Lure. Ondanks onze vele trips in dit gebied waren we nog nooit op het water geweest. Het was gisteren bijzonder warm en ook erg vochtig, dus een verkoelende rondvaart klonk ineens erg aangenaam. Lake Lure is een aangelegd meer en om hier te kunnen wonen moet je diep in de buidel tasten. Tijdens onze rondvaart (af en toe meer een race-vaart) hebben we ontzaglijke paleizen gezien, een topper van 16 miljoen met sprookjesachtige uitzichten. Ook kwamen we op de plaats waar de waterscene uit Dirty Dancing is opgenomen (wanneer Baby de lift moet leren) en waar de hoofdrolspeelster een watermeloen een stenen trap op sjouwt. Het was niet moeilijk om de bewuste beelden voor de geest te halen! Aan het eind van de rondvaart viel Nova in slaap en dat was het moment om huiswaarts te keren. Een heerlijke dag, al moeten we nu gaan bedenken waar we de vele stenen uit de gem mine een plaatsje moeten geven.
Deze slimmerik is vandaag voor het eerst naar Kindergarten!
Ik weet het nog goed toen ik zelf naar school ging. De eerste week hingen er overal banners met deze fameuze tekst om automobilisten erop te attenderen dat vele fietsende scholieren weer dagelijks op de weg te vinden zouden zijn. Het lijkt nog niet zo lang geleden… maar er is toch degelijk een heleboel tijd verstreken. Vanmorgen is onze oudste zelf voor het eerst echt naar school vertrokken!
Het is wel heel anders. Waar wij met de fiets gingen, wordt hij met de auto gebracht. Niet omdat het zo ver is, maar omdat het absoluut onveilig is om hier een kind met de fiets naar school te laten gaan. Daar zijn de wegen hier niet op ingericht en de automobilisten krijgen doorgaans een hartverzakking als ze een fietser of voetganger op de weg zien. De andere optie is met de bus naar school, je weet wel, de grote gele schoolbussen die je kent van televisie. Maar dan moet het arme kind op een ongoddelijk uur vertrekken en is het aanmerkelijk later thuis. Nee, we zullen hem met plezier halen en brengen, zeker nu hij nog zo klein is. Want met vijf jaar is het misschien al een hele vent, uiteindelijk is hij pas vijf jaar.
Het zijn overigens lange dagen. De school begint om 7:40 en eindigt om 14:15. Dit is elke dag van de week, dus ook woensdag. Niks een middag vrij! Ontbijt en lunch op school, dus vanmorgen is Alex met zijn eerste lunchtrommeltje van huis gegaan. Hij gaf geen krimp, hij was zo enthousiast om eindelijk te mogen beginnen. Hij kijkt er al weken naar uit en heeft geen traan gelaten. Dag mama. Een hele dikke knuffel, een kus en weg was hij. Het einde van een tijdperk en de start van een nieuw. Het is mooi dat hij het met twee handen aanpakt en niet kan wachten om te leren, ook al is het voor mama best even slikken.
Dit weekend hoorde ik Alex tegen zijn zusje zeggen dat hij voortaan langer naar school ging, dat hij een grote jongen was en dat ze hem zou gaan missen. En nadat papa en Alex vanmorgen vertrokken waren, zei Nova: “Now it’s just us two girls.” Kijk eens aan. Een waarheid als een koe, zowel van de 5-jarige als de 3-jarige. Zo klein en toch al zo wijs.
De zomer met zijn warme dagen duurt nog altijd voort, met temperaturen die varieren tussen de 33 en 36 graden. Overdag is het simpelweg te warm om buiten te zijn en eerlijk gezegd kijk ik al weer uit naar de activiteiten van de herfst, wanneer het aangenaam is maar niet meer klef en verschroeiend heet. We komen nu vooral na het avondeten buiten en deze week had ik een mooie deal gevonden voor stoepkrijt. Dat hadden we al een tijdje niet meer gehad en de vele kleurtjes werden al snel omarmd en in gebruik genomen.
Gekke bekken en gekke uitspraken gaan bijna hand in hand.
Deze editie van Peuterpraat ging bijzonder snel, want de rake, wonderlijke en grappige uitspraken volgen elkaar momenteel rap op. En nu Nova steeds meer te vertellen heeft, komen uit haar hoek ook steeds vaker leuke observaties!
Alex komt aanlopen met zijn zusje aan de hand. Formeel kondigt hij aan:
“I present…a kid that needs a bow.”
Nova heeft geen dansles gehad op school. Gevraagd waarom, leg ik uit dat juf Lauren vandaag in Columbia is. Alex:
“Why?”
“Omdat miss Lauren meedoet aan Miss South Carolina.”
“Wat is dat?”
“Dan kijken ze wie het mooiste meisje van South Carolina is.”
“Maar dat is Nova!”
(Leuk detail: miss Lauren is uiteindelijk als tweede geeindigd in deze schoonheidswedstrijd!)
Alex is aan het leren over ons zonnestelsel. Hij is onder de indruk van Jupiter.
“Maar waarom is Jupiter de grootste?”
“Dat weet niemand, Jupiter bestaat al zo lang, niemand weet wanneer Jupiter precies gemaakt is, of hoe, en waarom hij precies zo groot is.”
“Ik wel. Toen ik nog klein was, ben ik met mijn rocket ship naar Jupiter gevlogen en toen was Jupiter nog aan het groeien.”
Mama heeft Alex naar bed gebracht.
“Ga je lekker slapen?”
“Ik moet eerst de lampen in mijn ogen uitdoen.”
Alex is onder de indruk van papa’s Lego-vaardigheden.
“My dad is very good at interlocking brick systems.”
Alex heeft zichzelf van cornflakes bediend in de keuken. Er ligt het nodige op de vloer. Desondanks zegt hij trots:
“Kijk eens, helemaal niks geknoeid!”
Alex heeft zijn best gedaan om een schildpad te tekenen. Het resultaat valt hem een beetje tegen. Hij constateert:
“Maybe it will look more impressive after I color it in.”
Nova’s manier om aan te geven dat ze honger heeft:
“I need something in my belly.”
Het is half negen en Nova heeft overdag niet geslapen. Van het ene op het andere moment is het op. Ze pruilt:
“Ik ben een beetje moe.”
We kijken naar de wedstrijd Nederland – Costa Rica en Alex heeft horen zeggen dat Nederland de bal mooi rond speelt. De kleine voetbalanalist zegt:
“The Netherlands is playing the ball round and round until the other team gets dizzy.”
Alex kijkt naar een programma over dinos. Bij het zien van een voor hem onbekende soort zegt hij stellig:
“Dat is een ommasommasaurus.”
Het is 4 uur en Nova begint moe te worden. Ze zegt:
“I’m a teeny tiny bit tired.”
Nova speelt met een plastic golf set. Als het haar lukt om de bal te putten, roept ze enthousiast:
“Goal!”
Gevraagd of Nova naar 101 Dalmatians wil kijken, zegt ze:
“No thanks, Pongo and Perdy are very eng to me.”
Het is half negen en we vertellen Alex dat het echt bedtijd is. Hij protesteert:
“But I like being awake!”
We zijn in de bieb bij de uitcheck-computer. De tafel is een beetje hoog en Alex kan net niet goed bij de scanner. Nova:
“You need to eat more vegetables!”
Nova informeert wat Alex wil eten.
“You want some chicken, brother?”
De informatie over groenten en fruit eten zit er bij Nova toch echt wel goed in. Wanneer ze ergens niet goed bij kan, klinkt het beteuterd:
“I need to eat more vegetables.”
Alex vertelt trots dat hij de hele nacht in zijn eigen bed heeft geslapen.
Mama: ” Maar je bent wel eerst nog een hele tijd aan het spoken geweest.”
Alex: “Oh, maar that’s how I get moe!”
Nova heeft toch heus een vleugje Hollands. In de afgelopen week heeft ze een ‘boekie’ gelezen, een ‘happie’ gegeten en een ‘plassie’ gemaakt.
Mama legt Alex uit wat er in de bieb te doen is. Kinderen gaan vingerafdrukken gebruiken om een koekjesdief te ontmaskeren.
“Hoe gaat dat dan?”
“Dat weet ik niet Alex, dat leren we dan wel.”
“Hoe je een koekje moet stelen?”
We hebben ‘Krazy bread’ bij het eten. Gevraagd waarom het zo heet, antwoordt mama dat dat is omdat het brood uit de zak springt zodra je die open maakt. Eenmaal aan tafel komen de staafjes knoflookbrood tevoorschijn. Alex kijkt vol verwachting
“When do they start jumping?”
De deceptie van het Krazy bread is de volgende dag niet vergeten. Alex maakt er dan maar zelf een verhaal van. “Who ate the most Krazy bread? I think it was Nova. It made my sister crazy. She is a clown!”
Nova bekijkt haar prestatie op het potje.
“Hihi, it’s just like a churro!”
(Een churro is een Mexicaanse lekkernij die we iedereen overigens van harte aanbevelen.)
Alex is de kunst van het vleien machtig.
“Mom, you’re the greatest, most extraordinay person ever. Also, I like your purple shirt.”
Mama zit aan de computer. Nova wil graag een spelletje spelen op internet.
“Can I play Super Why, mama? Please, please, pleeeeeeaaaase?”
“Eventjes wachten, Nova.”
“Mama, you have to share, ok?”
Op het moment dat ik dit schrijf, is er een vliegtuig onderweg naar Eindhoven Airport met daarin de lichamen van de eerste Nederlandse slachtoffers die zijn omgekomen bij de vliegtuigramp in Oekraine. Wat daar is voorgevallen, vult me nog steeds met ongeloof. Dat het uberhaupt gebeurd is en daarna het ronduit genante gesol met slachtoffers is zeer moeilijk te verteren. Het idee dat de verantwoordelijken zich hullen in stilte is niet te verkroppen. Maar vooral de gedachte aan het moment van het ongeluk, van al die mensen die zich vastgrijpen aan hun geliefden in de wetenschap dat dat het einde is, is afgrijselijk. Voor veel mensen aan boord van MH17 was de dag vol belofte begonnen, vrolijk, onderweg naar een vakantiebestemming, op avontuur. Voor anderen was het de weg terug naar huis, naar de mensen die ze misten. Wat er vervolgens gebeurde, is met geen pen te beschrijven.
Helaas kunnen we ons een beetje voorstellen hoe de nabestaanden zich voelen. Een dag die zo mooi begon, zo onschuldig was, verandert zomaar in een drama. Het ene moment zwaai je iemand uit, het volgende moment is iemand er niet meer door toedoen van een onoplettende derde. Geen enkele waarschuwing. Volstrekt zinloos. Een dom ongeluk. Maar daarna eeuwige pijn en altijd onbeantwoorde vragen.
Vandaag denken we aan de 298 mensen aan boord van de vlucht Amsterdam-Kuala Lumpur en we kunnen alleen maar hopen dat zij die achterblijven, met name de families uit Eindhoven en Neerkant, de kracht vinden om door te gaan.
De vakantie is inmiddels over de helft dus het aftellen naar de eerste dag van Kindergarten kan nu echt van start. Van andere moeders met kinderen in dezelfde leeftijd heb ik al gehoord dat ze brieven hebben ontvangen met informatie aangaande het komende schooljaar, de naam van de juf en de klasgenoten en welke schoolbenodigdheden vereist zijn.
Al helemaal klaar voor het nieuwe schooljaar
Alex had aan het eind van pre-K al een lijst in zijn tas zitten met daarop de schoolspullen die hij nodig heeft voor Kindergarten en natuurlijk heb ik alles al in huis, zelfs de dingen die ‘optioneel’ zijn. Als je een beetje oplet, kun je momenteel erg scherpe aanbiedingen vinden. Scharen voor een kwartje, gummetjes voor een cent, 4 plakstiften voor 25c en meer van dat. We hebben een paar keer flink ingeslagen (een tas vol schoolspullen voor iets meer dan 2 dollar!) en dat lijkt misschien overdreven omdat Alex lang niet alles nodig zal hebben, maar ik heb aan het eind van zijn vorige schooljaar geleerd dat het gebruikelijk is om de juf materialen te geven voor in het klaslokaal als onderdeel van ‘teacher appreciation’ en alle dingen die we over hebben, krijgen op die manier een goede bestemming.
Alex is overigens zeer enthousiast over Kindergarten, hij mist het naar school gaan en heeft totaal geen schrik voor wat komen gaat. Hij was dan ook heel blij toen vandaag zijn nieuwe rugzak met de post kwam, die we afgelopen vrijdag op internet hadden uitgezocht. Verrassend genoeg heeft hij gekozen voor een rode tas en een bijpassende blauwe lunchtrommel. We hebben eerst uitgebreid onderzoek gedaan naar welke tas van goede kwaliteit is, want je wordt overspoeld met aanbiedingen voor velerlei rugzakken, veelal met afbeeldingen van populaire films, series en superhelden. Bij die tassen betaal je voornamelijk voor het plaatje dat erop staat en valt de kwaliteit behoorlijk tegen. De tas die we nu hebben, is ietsje duurder en zou het hele lagere schooltraject moeten kunnen meegaan, dus we zullen het zien. Eerst nog maar eens beginnen aan het eerste jaar!
De hele zomer lang zijn er in de bibliotheken om ons heen allerlei activiteiten en zo komt het dat we plotseling ook in onze eigen bieb te vinden zijn, waar op dinsdag, woensdag EN donderdag iets te beleven valt. Elke dinsdagochtend doen we ‘iets wetenschappelijks’ met Ms Heather. Vandaag was het thema ‘citroen’.
Allereerst hebben we een onzichtbare inkt gemaakt met citroensap en water en met een wattenstaafje geschreven en getekend op een vel wit papier. Nadat het opgedroogd was, konden we er thuis de fohn tegen zetten en voila! Het citroensap verkleurde bruin en de ‘geheime boodschap’ werd zichtbaar!
Het tweede experiment vandaag was het mixen van baksoda met afwasmiddel, tot je een mooi papje had. Nadat alles gemengd was, moest er een flinke slok citroensap bij en hoppa, de boel ging vervolgens flink aan het schuimen! Dat was natuurlijk erg spectaculair en de kinderen wilden het thuis direct herhalen. Zo gezegd, zo gedaan, met het onderstaande filmpje als resultaat. Tijdens het experiment ging het plotseling even regenen, waardoor het filmpje een onverwachte wending neemt.
Eind mei, toen het schooljaar afgelopen was, hebben we de kinderen direct ingeschreven voor het Summer Reading Program in de bieb. Dit organiseren ze elk jaar en het is een hulpmiddel om kinderen tijdens de zeer lange zomervakantie bezig te houden, niet alleen om de verveling te bestrijden, maar zeker ook om opgedane kennis niet kwijt te raken (een bekend probleem van de 3-maanden durende zomervakantie) en beter nog, om nieuwe kennis op te doen.
Nova heeft een boek en een mooie tas, Alex een certificaat, een medaille en ook een leuk boek.
We doen het zomerprogramma al vanaf dat Alex een jaar oud was en het is altijd weer een succes. Het thema is dit jaar ‘Fizz Boom Read’ dus het geheel heeft een vrolijk, wetenschappelijk tintje. Er worden vreselijk veel dingen georganiseerd bij alle bibliotheken in de buurt rond dit thema en we hebben al de nodige bezoeken aan de bieb gedaan. We hebben gezien hoe geluidsgolven zichtbaar werden gemaakt (met een zelfgemaakte smurrie op een luidspreker met een vette beat), we hebben ‘slime’ gemaakt, raketten gevuld met gekleurd zand, de Critter Keeper bezocht (in een stampvolle zaal kwam een man met bakken vol interessante beesten uitleggen wat er aan elk dier zo bijzonder was) en een professionele verhalenvertelster vertelde een aantal fabels, opgeleukt met ongebruikelijke instrumenten en het enthousiasme van de kinderen in de zaal.
Gisteren hebben we onze ingevulde formulieren alweer ingeleverd. Het programma (en de bijbehorende activiteiten) lopen nog de hele maand juli door, maar Alex en Nova waren er erg op gebrand om hun ‘prijs’ op te halen. Vooral Alex wilde het graag, want hij doet dit jaar voor het eerst als ‘zelfstandige lezer’ en daarvoor krijg je o.a. een heuse medaille! Nova valt nog in de voorlees-categorie, maar ze had haar 50 stickers (EEN voor elk gelezen boek) na twee weken al allemaal opgeplakt. Natuurlijk lezen we Alex nog steeds erg veel voor, iets waarvan hij enorm geniet, maar zoetjesaan begint hij het zelf ook onder de knie te krijgen. De afgelopen weken heeft mama met hem woordjes geoefend en simpele boekjes gelezen en voila, vier weken later leest hij, op een eenvoudig niveau, bijna zelfstandig. Dat zal hem straks mooi van pas komen als hij naar Kindergarten gaat!
De twee ukken mochten ook een boek uitzoeken als beloning voor hun harde werk en ze hebben allebei een boek van Elephant & Piggie uitgezocht, erg leuke boekjes van een Amerikaanse kinderboekenschrijver (met Nederlandse ouders), Mo Willems. Die zijn niet alleen ontzettend leuk, maar precies op het goede niveau voor Alex om zelfstandig te lezen. Kun je je nog herinneren dat we de geboorte van kleine Alex aankondigden? Dat hele kleine kindje is inmiddels oud genoeg om zelf te lezen. Hoe is het mogelijk!?
Peperazzi Blog 