De afgelopen dagen hebben we met enige belangstelling de berichtgeving rond orkaan Joaquin gevolgd. Het zag er aanvankelijk niet naar uit dat we er veel last van zouden hebben en het orkaanseizoen is tot op heden zeer rustig geweest. Maar het blijkt dat Joaquin toch een stevige verrassing voor ons in petto heeft en de komende dagen gaan we ontdekken wat die verrassing precies inhoudt.
Als het alleen ging om Joaquin zou het allemaal wel meegevallen zijn. Echter, er hangt een groot lagedrukgebied boven het zuidoosten van de VS en dit gebied gaat naar alle waarschijnlijkheid enorme hoeveelheden water bij Joaquin vandaan zuigen. Dit komt dan bij ons terecht en de voorspellingen lopen nog wat uiteen, maar één zekerheid is er wel: het gaat om ongelooflijke hoeveelheden water. In sommige weermodellen wordt gesproken van wel 33 tot 45 cm regenval. Dat is het equivalent van een half jaar regen in Nederland, wat hier in een weekend gaat vallen. In de afgelopen week is al het nodige aan regen gevallen en de bodem is inmiddels behoorlijk verzadigd, nog voordat de verwachte storm overtrekt.
Het mag geen verrassing zijn dat dit voor grote problemen gaat zorgen. Beken, stroompjes, rivieren en andere wateren gaan buiten hun oevers treden. Het landschap is hier aanmerkelijk grilliger dan in Nederland met hoge en lage delen en het zijn de lagergelegen stukken die onherroepelijk onder water komen te staan. Mensen die op zo’n lager stuk wonen, doen er verstandig aan tijdelijk elders onderkomen te vinden, zeker als je dicht bij een of andere stroom water woont. Een ander probleem dat hier voorkomt is overstromingsgevaar. Het is zeer aannemelijk dat stukken straat onder water komen te staan en als je dit aantreft, mag je hier nooit, maar dan ook nooit doorheen rijden. Als je je afvraagt waar dit advies vandaan komt, stel ik voor dat je het volgende filmpje bekijkt, want dit is precies wat ons de komende dagen te wachten staat.
Welnu, er is nog veel onzekerheid over het pad van Joaquin en waar de orkaan aan land komt, zal van invloed zijn op de hoeveelheid water die we te verduren krijgen. Maar zelfs in het gunstigste scenario moeten we voorbereid zijn op problemen in de wijde omtrek, zij het door overstromingen, stroomuitval of andere wateroverlast. Het gaat een interessant weekend worden, dat is een ding dat zeker is. Als je meer wilt weten, kun je bijvoorbeeld hier of hier kijken.
Nova kijkt naar een babyfoto van zichzelf en zegt verrukt:
“I was ADORABLE!”
Alex staat in de hobbywinkel en wil heel graag een mecano-achtige bouwdoos van een machine hebben. De redenen die hij hiervoor aandraagt:
“Somebody else will buy it before we can get it.”
“My triceratops will be lonely. Nobody deserves to be lonely.”
“We will buy it now, then work very hard in our workbooks, and then build it.”
Papa zegt nog steeds nee.
Alex, zeer teleurgesteld: “But that was the best I could come up with…”
Alex probeert een vlieg te meppen, maar het beest is hem steeds te snel af. Uiteindelijk roept hij gefrustreerd:
“Misselijk rotbeest!”
Papa en mama hebben een drankje van Starbucks. Alex wil proeven en vindt het erg lekker. Na twee flinke teugen vindt mama het genoeg.
“Can I have some more?”
“Nou, Alex, laten we dat maar niet meer doen vandaag.”
“Why not?”
“Omdat koffie meer iets is voor grote mensen.”
“Why?”
“Omdat er iets in zit waar kindjes een beetje wild van worden.”
“What is it waar kindjes wild van worden?”
“Dat is cafeine. Dat zit ook in cola en daarom krijgen jullie ook geen cola.”
Alex moet even nadenken.
“Maar opa drinkt cola en hij wordt daar toch ook niet wild van?”
Alex wordt ’s morgens wakker.
“Did you know they discovered a new dinosaur? It has 6 legs and it’s called Ebunkulosaurus. It’s an omnivore. He had meat for breakfast and leaves for dinner.”
Nova heeft een idee wanneer bedtijd wordt aangekondigd.
“I have an idea. Let’s take Alex to bed, read a story, brush teeth and then I come back down to watch tv with mom and dad.”
Papa en de kinderen spelen met de ballen in de tuin. Alex wordt in zijn gezicht geraakt en valt huilend op de grond.
Papa loopt naar hem toe, steekt vijf vingers op en vraagt hoeveel vingers Alex ziet.
Alex: “Four fingers!”
Papa: “Hoeveel vingers zie je echt?”
Alex: “With my hurt eye, I see one finger less.”
Alex bouwt een nieuw Lego project en papa is zijn helper. Wanneer papa heel even wegloopt, wordt hij al snel teruggefloten.
“Papa, I need something uitvogeld!”
We rijden door de stad. Nova ziet een man lopen zonder shirt. Nova:
“Look! He’s not even wearing a shirt! That’s not responsible!”
Alex voegt er ook nog iets aan toe:
“That’s nasty!” Nova:
“And I can see his underpants!”
*gevolgd door oorverdovend gegiechel van allebei*
Alex vertelt ademloos over een nieuw spel dat hij bij zijn nieuwe juf op de iPad speelt. Het gaat om het welbekense MineCraft. Papa installeert het spel op de Kindle van Alex, maar doordat zijn speeltijd van de dag (beperkt tot 30 min) er bijna op zit, heeft hij maar 3 minuten over om ermee te spelen. Hij moet tot de volgende dag wachten tot hij er weer mee aan de slag kan. Wanneer de volgende ochtend de wekker gaat, vliegt Alex uit bed en rent naar beneden.
“I think I need some exrcise before breakfast!”
(Natuurlijk moest hij toch eerst ontbijten voor hij mocht spelen)
We zijn aan het eten. Er landt een vlieg op Alex zijn bord. Hij trekt een vies gezicht.
“Can I still eat this?”
“Ik zag dat de vlieg net zijn voeten had geveegd.”
Alex neemt het voor waarheid aan. Even later wil hij het toch nog even zeker weten.
“Are you sure he wiped his feet?”
Nova heeft een tekening gemaakt. Het zijn een boel kriebels en mama ziet niet direct wat het voorstelt.
“Euh…wat heb je getekend?”
“It’s an octopus eating celery, silly!”
Tja, dat mama dàt niet zag!
Is het al herfst in Nederland? Ja? Zullen we ruilen dan? Want de zomer duurt hier maar voort en voort en eerlijk gezegd zijn het wel een beetje beu. De luchtvochtigheid is vandaag bijvoorbeeld 95% en het is momenteel 31 graden; daar komt in de loop van de middag nog een of twee graadjes bij. Het is gelukkig wel iets afgekoeld ten opzichte van vorige week, toen we nog temperaturen van 35 en 36 graden klokten. Maar we hoeven de jassen en winterkleren voorlopig nog niet tevoorschijn te halen, dat is wel duidelijk. We snakken naar een druppel regen, het is overal kurkdroog en het is afschuwelijk benauwd.
Wat een klaagzang, he? Maar ik merk het aan iedereen hier, we zijn er klaar voor. Verkleurende natuur. Herfstfestivals. De nieuwe oogst. Pompoenen bij de voordeur. Halloween en Thanksgiving. Lekker knus en mooie kleuren. En vooral een eind aan de moordende hitte. Want geloof me, er bestaat heus zoiets als ‘teveel zomer’.
Tja, het is een feit, de zomervakantie zit er zo goed als op. Het was deze week ‘Meet The Teacher’ op school en Alex heeft eindelijk kunnen kennismaken met zijn juf, Ms. Coleman. Het is een beetje vreemd om na zo’n lange tijd weer door de gangen van de school te lopen en Alex was natuurlijk een beetje timide, iets wat wel snel zal slijten als maandag het schooljaar weer echt begint. De nieuwe juf liet ons al direct weten van haar vele plannen en het was duidelijk dat ze haar zaken goed op een rijtje heeft. Het is dan ook niet voor niets dat ze 2 jaar geleden de ‘teacher of the year’ prijs gewonnen heeft. We zijn heel benieuwd hoe het komende jaar zal zijn en Alex heeft er ook wel een goed gevoel bij want op weg naar buiten zei hij: “Thank you for choosing Ms. Coleman for me, mom!”.
Nova kent haar juffen al, want twee jaar geleden heeft Alex de dames in Pre-K gehad en we hebben hen al tijdens diverse gelegenheden gezien. Dit was ook heel bewust, want Nova is van nature introverter dan haar broer en het kost haar iets meer tijd om zich op haar gemak te voelen op nieuwe plaatsen. Zodoende hebben we elke gelegenheid aangepakt om haar mee te nemen naar de school, zodat, wanneer het eenmaal tijd was dat ze er zelf naar toe moest, niet al te veel moeite zou hebben met de overgang. En die aanpak lijkt nu succes te hebben, want ze had er geen moeite mee om op school te zijn. Sterker nog, ze kijkt er erg naar uit. Van juf Radford kreeg ze een rode tas die ze elke dag moet meebrengen en daar is ze heel trots op. Volgende week volgt er nog een huisbezoek en op 26 augustus begint het circus voor haar dan eindelijk ook.
Het wordt dus een druk jaar, met twee kinderen op dezelfde school, maar die op verschillende tijden thuiskomen (Nova om 10:30 en Alex om 14:10; twee keer in de rij staan dus!) en die allebei naschoolse activiteiten hebben. Maandag gaat met frisse moed de wekker weer om 6:20!
Nova heeft deze week genoten van haar danskamp bij juf Lauren. Het is wellicht ook het einde van een tijdperk, aangezien de dansstudio gaat verhuizen en het nog onduidelijk is of we de danslessen op de nieuwe lokatie gaan vervolgen of niet. Er komt een andere dansstudio voor in de plaats en wellicht biedt dat uitkomst, zij het dat deze studio een heel andere stijl van dansen aanbiedt (en Nova is natuurlijk toch wel erg verknocht aan haar eigen juf). De tijd zal het leren. Hoe het ook zij, de afgelopen dagen was het voor Nova volop genieten van ballet, tap en jazzballet en ze heeft vol overgave meegedaan! Wat kunnen de dametjes al goed dansen, zeker als je bedenkt dat ze allemaal 4 of 5 zijn!
De zomervakantie raast onverminderd voort en het is tot op heden een vrij actieve bedoening. Het zwembad speelt daarbij een grote rol, maar deze week hadden we ook nog een aantal andere dingen te doen. Alex is twee weken geleden begonnen met karate en heeft inmiddels vier lessen gehad. Nova had deze week een aantal balletlessen bij juf Lauren, zij het voor het eerst in de balletstudio in plaats van op school, want daar komt ze natuurlijk niet meer. Nova zou eigenlijk balletkamp hebben deze week, maar aangezien er maar twee meisjes zich hadden ingeschreven, was het een beetje moeilijk om daar 4x een blok van 3 uur mee te vullen. In plaats daarvan gaat ze meedoen met het danskamp in augustus en had juf Lauren ter compensatie twee lessen ingepland voor deze week. Dat konden we erg waarderen, want Nova mist de balletlessen enorm en was zeer blij dat ze weer eventjes de tutu aankon. En iets anders, wat op school niet wordt gedaan, namelijk tapdansen erbij! De oude tapschoenen van Alex passen haar nu ongeveer, dus ze had het juiste schoeisel in huis. En wat vond ze het prachtig om te doen!
De meeste karatescholen bieden tijdens de zomervakantie een aantal kampen aan (dit geldt overigens voor veel sporten) maar we hadden er eentje in de buurt gevonden die gewoon les geeft. Alex mocht eerst twee proeflessen komen doen voordat we beslisten of hij al dan geen lid zou worden van Revolution Martial Arts. Maar natuurlijk had hij er lol in en zodoende is hij nu officieel een ‘white belt’, want bij de aanschaf van het studio-uniform zit ook je eerste ‘obi’. Alex is er zeer trots op en ging na zijn les direct informeren wanneer hij er een streepje bij kreeg in een andere kleur. Het ontbreekt dus niet aan ambitie!
Wij vinden het meer een activiteit, maar er zijn mensen die bij hoog en laag zweren dat bowlen een sport is. Hoe het ook zij, tijdens een verjaardagsfeestje mochten de kinderen voor het eerst kennismaken met deze… bezigheid en dat beviel goed! We gaan het zeker nog een keertje doen met z’n viertjes binnenkort.
Zwemmen doen wij altijd in het zwembad, maar tijdens een verjaardagsfeestje eerder deze maand mochten de kinderen voor het eerst zwemmen in het meer. Dat was nieuw maar nadat ze aanvankelijk absoluut niet van plan waren het water in te gaan, besloten ze toch al snel dat het veel te leuk was om aan de kant te blijven. Alex had het zelfs zo druk met het spelen met water en zand dat hij de pizza aan zich voorbij liet gaan (maar dat heeft hij later weer goed gemaakt).
Deze Peuterpraat heeft uiteraard een hoog ‘opa en oma’-gehalte.
Nova heeft een shirtje aan met spaghettibandjes. Ze bemerkt:
“I have really short sleeves today.”
Nova hoort Alex steunen in de badkamer. Ze merkt op:
“I think he’s making a poop.”
Papa vraagt aan Alex:
“Hoe verdien je geld?”
“You get it from someone who is very, very rich.”
Alex ziet een foto van zijn oude juf; ze is 9 maanden zwanger. We vertellen dat het een meisje is. Alex:
“How do they know that?”
“In het ziekenhuis kunnen ze met een speciale machine in de buik kijken en zien dat het een meisje is.”
“But how do they know that? Does she wear a bow?”
Mama is met de kindjes bij Toys R Us geweest. Ze hebben allebei Lego uitgezocht als Graduation cadeau. Bij de uitgang staat een ijscokar waar je een ritje op kunt maken. Mama’s laatste kleingeld gaat erin. Mama:
“Zo, nu is mijn geld op.”
Als Alex de volgende dag van school komt, zegt hij:
“I told my teacher you don’t have any more money. You wasted it on Lego for me and Nova and now it’s all gone.”
Alex is tevreden over zijn avondmaal.
“This dinner is awesome!”
Nova is verdrietig.
“Alex said potty talk to me. He said ‘butt’ to me.”
Alex komt aangerend.
“I didn’t mean rear end butt, I meant B-U-T but!”
Wanneer opa en oma op bezoek zijn, keert de but/butt kwestie terug. Alex:
“Why did opa turn his butt to me?” Gevolgd door een veelzeggende blik:
“And I didn’t mean his B-U-T butt.”
Alex is met opa en oma in het zwembad geweest. Gevraagd hoe het daar was, zegt hij vol overtuiging:
“Humongously good!”
Alex beklaagt zich bij oma over een miniscuul krasje op zijn voet. Oma is niet onder de indruk.
“Dat kan toch geen pijn doen!?”
“It hurts much worse than it looks!”
Alex heeft wat nieuwe woorden geleerd van opa en oma. Wanneer we gaan zwemmen in de bergen, steekt Alex zijn voet in het water en zegt:
“Godsamme, dat is koud!”
We eten buiten. Alex gooit iets op de grond dat hij niet lust. Mama ziet het.
“Waarom gooi jij eten op de grond? Dat hoort toch niet?”
“I’m trying to attract some birds.”
Opa heeft voor de grap een t-shirt met de tekst ‘this guy needs a beer’. Maar de kinderen lopen er helemaal mee weg. Alex roept om de haverklap:
“Who needs a beer? This guy!”
Nova maakt er haar eigen ding van:
“This guy needs a beard!”
We bekijken de vele foto’s die we tijdens onze vakantie gemaakt hebben. Als er iemand van de achterkant opstaat, geeft Alex commentaar:
“Mooie billen!”
Alex doet flink zijn best om Nederlands te praten. Hij vraagt netjes:
“Mag ik een glaasje oranjesap?”
Nova: “Mom, can we go buy some Lego?”
Mama: “Daar heb je helemaal geen geld voor.”
Nova: “That’s ok. We’ll use YOUR credit card!”
Alex komt beteuterd zijn bed uit.
“De mugjes hebben aan mij geknabbeld vannacht.”
Alex zit vol overgave met zijn Jurassic World Lego te spelen. Nova zit aan de overkant van de tafel met haar prinsessen-Lego in haar eigen wereldje. Als Alex een van zijn velociraptors te eten geeft, roept Nova onverwacht:
“Of je chicken lust!”
Hoewel we vreselijk trots zijn op onze kinderen en ze het liefst aan alles en iedereen laten zien, zijn er helaas ook risico’s verbonden aan een openbaar leven leiden op het web. Het is heel spijtig dat we dan ook hebben moeten kiezen voor de veiligheid van de kinderen en al ons beeldmateriaal volledig privé hebben gemaakt. De foto’s op de blog halen we van onze Flickr account. Wanneer je ze graag wilt bekijken, zul je een account op Flickr moeten aanmaken en ons aldaar bevrienden. Wij kunnen je dan aanmerken als ‘familie’ of ‘vriend’ zodat je alsnog de foto’s kunt zien. Zo weten wij zeker dat de foto’s van onze snoesjes alleen door mensen bekeken worden die er iets te zoeken hebben. Dank voor jullie begrip!
Als het stil is op de blog betekent het dat we het druk hebben. En dat klopt als een bus, want opa en oma Eindhoven zijn op bezoek dus er is elke dag wel iets te beleven. Sterker nog, de tijd vliegt zo hard voorbij dat hun bezoek al weer zo goed als om is en het verdrietige moment van afscheid nemen boven ons hoofd hangt. Vandaag genieten we van onze laatste dag samen en we maken er voor de laatste keer weer een klein feestje van.
De waterballonnen zijn in de smaak gevallen.
Het voelt als een eeuwigheid geleden dat we opa en oma hebben opgehaald in Greenville. Het was een mooie lentedag, behoorlijk warm en een groot verschil met de temperatuur in Nederland die dag. Aanvankelijk stonden er bloedhete temperaturen in het vooruitzicht, maar ze hadden de kou uit Nederland blijkbaar meegenomen want het kwik kwam de eerste week de 30 graden niet voorbij. Het was Nova’s eerst vakantieweek; zij had de vrijdag ervoor haar laatste schooldag gehad. Alex moest nog een week naar school, zij het dat het een feestweek was. De maandag was een nationale feestdag, op dinsdag en woensdag had hij een popcorn- en ijsfeestje en vrijdag was maar een halve dag die ze besteed hebben met televisie kijken. Elke dag kwamen er stapels papier mee naar huis, schriften van het afgelopen jaar, knutselwerkjes, rekenboeken… opa en oma kregen een mooi inzicht in zijn harde werken het afgelopen jaar.
Grootse pret bij papa op het werk.
Overdag gingen we samen met Nova op pad, dan haalden we Alex op van school en gingen ’s middags bijvoorbeeld het zwembad in. Dat was aanvankelijk nog een pietsje koel, iets waar de kinderen absoluut geen probleem mee hebben trouwens. Eenmaal in het water is het dan heerlijk! We bezochten onze vaste lokaties: de Hatcher Garden, de Cottonwood Trail en Lake Bowen. Oma had haar zinnen gezet op nieuwe kleren en ook daarvoor zijn een aantal favoriete winkels. Ook opa neemt weer het nodige nieuwe mee voor de garderobe thuis. Het eerste weekend pakte leuk uit door een familiedag bij Rob op het werk, waar het bloedheet was maar voor prima entertainment was gezorgd en ook het eten goed in elkaar zat. Er werden awards uitgereikt en Rob had een mooie prijs te pakken! Dankzij een loterij kwamen daar nog 4 mooie wijnglazen bij; een uitstekende dag! Op zondagmorgen zijn we gaan zwemmen en we konden merken dat het water al zoetjesaan aan het opwarmen was.
Onze modellen showen trots…
De tweede week had Rob vrij en hadden we een leuke rondreis gepland. We begonnen op de eerste dag met een bezoek aan een dierentuin in Asheville, eentje waar opa en oma nog niet eerder geweest waren. Het was een warme dag en het was aangenaam om er in de schaduw te lopen. Van het NC Nature Park gingen we door naar Bryson City in North Carolina. Laat je niet bedotten door de naam van het plaatsje, het heeft niks met een stad te maken! Het is een klein plaatsje in de bergen waar je op de trein kunt stappen voor een toeristische reis langs het water en door de bergen, een trip van vierenhalf uur. We kwamen aan het eind van de middag in ons hotel en onze kamer lag pal aan het zwembad. De kinderen wilden erin en zo geschiedde, maar in de bergen is het echt wel wat koeler en zodoende was het water nog heel koud! Na 20 minuten waren opa en oma verkleumd en zijn ze uit het bad gestapt. Even opfrissen en tijd om richting een restaurant te gaan. Het was ongeveer anderhalve mijl lopen vanaf het hotel dus dat besloten we te avonturen. We hadden gezocht naar het loket voor tickets zodat we de volgende ochtend zouden weten waar we naar toe moesten. Vlak naast het spoor zat een Italiaans restaurant waar we zijn gaan eten. Tegen de tijd dat we onze borden bij Anthony’s leeg hadden, raakten de weergoden het zeer met elkaar oneens en brak er een enorme onweersbui los. Het regende dat het goot en dus namen we een dessert en bleven mooi een poos wachten tot het droog was. Ondanks zeer gebrekkige ontvangst in de bergen lukte het ons om op de radar te kijken en een pauze in de regenwolken te zien die net groot genoeg was om terug te lopen naar het hotel. We kwamen dus toch droog aan de overkant en konden direct de kinderen naar bed sturen. Alex bij opa en oma en Nova bij papa en mama, want als je ze samen op een kamer legt, slapen ze helemaal niet.
Een idyllische treinreis door de bergen.
Na een stevig ontbijt in het hotel gingen we op dinsdagmorgen naar het loket om daar onze kaartjes te halen. Aan de overkant van het ‘perron’ lag een bakkertje die ook koffie verkocht en aangezien die in het hotel niet te drinken was, was dat een mooie manier om toch nog wat acceptable caffeine binnen te krijgen. We haalden bij een Dollar General wat snacks voor onderweg en rond 10.00 stonden we, met vele anderen, te wachten om in te stappen bij het perron. De trein stond al sinds gisteravond klaar (dat hadden we gezien toen we er aan de overkant naar keken vanaf het terras van het restaurant) en wij hadden gekozen voor kaartjes in een open wagon, dus zonder glas, zodat we ongehinderd foto’s konden knippen tijdens de tocht. We tuften op een rustig tempo door de bergen en een hele poos langs meren en een rivier. Dat op sommige plaatsen huisjes staan is onbegrijpelijk; dat iemand zo afgelegen wil wonen is nog daar aan toe, maar je vraagt je toch af hoe ze de bouwmaterialen ooit op zo’n plaats gekregen hebben. De open wagon blijkt een prima keuze te zijn, het is mooi weer ondanks de voorspelde kans op onweer. Bij de stopplaats aan de rivier voel je wel de benauwdheid, maar dat mag de pret niet drukken. We hebben als lunch de allerlaatste hapjes uit de restauratiewagen bemachtigd en eten alles op aan een picnictafel bij het water. Het is een idyllisch plekje. De rivier is er vrij wild en er wordt geoefend met kano’s voor een olympisch discipline. Even verderop wordt vrolijke tokkelmuziek gespeeld op banjo’s en al veel te snel moeten we weer aan de terugreis beginnen. Als we weer bijna terug zijn in Bryson City valt er een korte bui, waarna de zon terugkeert.
Het is geen straf om hier een paar dagen te verblijven.
We rijden door naar het plaatsje Blue Ridge waar we de sleutel voor ons berghuisje ophalen. De foto’s op internet hebben niet gelogen: het is een fantastisch huisje, heel mooi en schoon en prachtig gelegen tegen de Great Smoky Mountains aan. De kinderen voelen zich er direct thuis. Bij een supermarkt in de buurt halen we boodschappen en wat later hebben we onze eerste maaltijd op tafel staan. Natuurlijk eten we buiten, op de wrap-around porch met uitzicht op het beekje bij het huis. Je kijkt er schitterend weg en het is niet moeilijk om je voor te stellen dat het een goed leven is als je hier elke dag zou kunnen zijn. In het huisje ligt een map vol ideeen over activiteiten in de wijde omtrek en het duurt niet lang of we hebben een aantal lokaties gevonden die we willen bezoeken tijdens onze drie dagen in dit kleine paradijsje.
Bij Fall Branch Falls.
De eerste dag begonnen we met een bezoek aan Mercier Farms, een ‘boer’ die door een nationaal tijdschrift is uitverkoren tot beste agrarier van het land. Hiermee doelen ze dan op de producten die je in de bijbehorende boerenwinkel kunt krijgen en hoewel gezegd moet worden dat het uitpuilde van de heerlijkheden, waren de prijzen waarschijnlijk gekoppeld aan hun roem. Acht dollar voor een zakje pasta is toch echt te gortig! Maar o, wat hebben we er veel leuke en lekkere dingen gezien en toch ook wel een handjevol producten meegenomen om van te smullen. Om de kindjes tevreden te houden, hadden we daarna een speeltuinbezoek op het programma staan. Ergens in Blue Ridge lag een sportpark waar ook een speelweide bijhoorde en terwijl Alex en Nova zich onbehoorlijk vies maakten in de speeltuin, speelden wij een spelletje Bocce op het aangrenzende grasveld. Bocce lijkt erg op jeu de boules en dat hebben we een tijdje gedaan totdat er een onweer begon te rammelen. We reden zodoende door naar ons derde plan voor de dag en dat was een bezoek aan Fall Branch Falls. De waterval lag niet al te ver weg en werd ook niet overspoeld door toeristen. De parkeerplaats lag voorbij het einde van een verharde weg en er was maar plaats voor 5 of 6 auto’s. Wij hadden het rijk min of meer voor ons alleen. Het was wel absoluut de moeite waard! Het was een leuke wandeling er naar toe en ook een beetje spannend met af en toe onweersgerommel boven ons hoofd. De waterval zelf was een beauty en is door onze camera’s goed gedocumenteerd. Pas toen we zelf terug gingen naar de auto kwamen de volgende bezoekers. We waren nog geen twee tellen op weg met de auto of het onweer brak in alle hevigheid los. Op weg terug naar het huisje passeerden we een Walmart Supercenter waar we even naar binnen gingen en terwijl we daar rondliepen hoorden we de regen ongenadig op het dak kletteren. Uiteindelijk zijn we bijna een uur binnen gebleven om te schuilen. Maar zelf helemaal niet nat geworden en raad eens? ’s Avonds na het eten was het weer zo mooi dat we op het dek rondom het huis bellen hebben geblazen in de zomerzon. Niks meer van regen te merken!
Voor de volgende dag hadden we ook een prima programma uitgestippeld in en rond de plaats Blairsville. Hier zijn we in het verleden ook al geweest, zelfs in een huisje in de plaats zelf, dus we kennen de omgeving en wisten ook welke stukjes we nog eens opnieuw wilden zien. We zijn na het ontbijt eerst naar Vogel State Park gereden, een natuur- en recreatiegebied rondom een aangelegd meer. Je kunt er een rondje rond het meer lopen van ongeveer een mijl. Vanaf de parkeersplaats gezien aan de overkant van het meer bleek een pad naar een waterval te liggen dat we in het verleden steeds gemist hadden. Het zat niet in de planning, maar we gingen er natuurlijk toch naar toe. Onze verwachtingen waren niet zo hooggespannen, maar we werden getrakteerd op een prachtige, woeste waterval waar we de naam nog steeds niet van weten. Dat was een leuk en onverwacht cadeautje. Na onze wandeling zijn we minigolf gaan spelen. De vorige keer konden de kinderen er nog niet vreselijk veel van en hoewel het wel verbeterd was ten opzichte van de vorige keer, speelden ze toch meer hockey dan golf met hun club. Het hinderde niet; ze hadden enorme lol en amuseerden zich prima terwijl wij probeerden om het spel te spelen zoals het hoort. Dat was met wisselend succes, alleen opa speelde consequent goed en de rest sloeg vanalles tussen een hole-in-one en drie keer buiten de baan, uiteraard gepaard met ge bijbehorende frustratie maar vooral veel lol. De ochtend vloog om en het was al na enen voordat we bij Papi’s aan het water zaten voor de lunch. Restaurant Papi’s ligt aan een groot terrein vol curiositeiten, vrijwel allemaal oud (of in ieder geval zo gemaakt dat het allemaal oud lijkt). Het is een grappig plekje om rond te kuieren en de fudge-winkel waar we twee jaar geleden waren, zat er nog steeds. De fudge smaakt er nog steeds prima! Met goed gevulde buiken gingen we op zoek naar onze volgende bestemming: DeSoto Falls. Jawel, weer een waterval. Het stikt ervan in deze omgeving en de een is nog fraaier dan de ander. Deze waterval lag al iets verder verstopt dan de vorigen maar was nog steeds goed bereikbaar. Ook nu was het de moeite waard; we zijn nog geen tegenvallende watervallen tegengekomen in Georgia en North Carolina dus het is niet verbazend dat het voor veel mensen een populaire bezigheid is om ze te bezoeken. Na het avondeten spelen we nog een paar rondjes Bocce in de tuin bij het huisje en ondanks het volle programma hebben de kinderen weinig zin om naar bed te gaan. Ze genieten met volle teugen van de vrijheid die de zomervakantie biedt!
Vrijdag is alweer onze laatste dag in de bergen. We hebben nog één waterval op ons verlanglijstje staan voordat we via het plaatsje Helen, buiten Atlanta, naar huis rijden. Het ligt min of meer op de route en we vertrekken vol goede moed naar Helton Creek Falls. De GPS brengt ons heel dicht in de buurt en volledig van de bewoonde wereld vandaan. Het is met de bus moeilijk navigeren over de steeds nauwer worden grintpaden. Als we dan ook nog door het water moeten rijden, maken we de keuze om een lastige driepuntsdraai te maken en terug naar de verharde weg te gaan. De vorige dag hebben we ergens een bordje gezien dus we weten dat er nog een andere mogelijkheid is om bij de waterval te komen. En dit is net eventjes iets TE avontuurlijk, zeker als je geen telefoonontvangst hebt en de garantie dat er de rest van de dag niemand meer zal langskomen. We keren ons dus en nemen de weg naar het andere pad. In de beschrijving staat wel dat het om een ‘hobbelweg’ gaat maar dat het de moeite waard is. Zo gezegd, zo gedaan. We vinden het bordje en beginnen aan de tocht. En dat het een hobbelweg is! Haarspeldbochten door de modder, met een bus die daar eigenlijk niet voor bedoeld is; het is flink billenknijpen en hopen dat we geen tegenliggers tegenkomen. Een werkende tractor gaan voor ons opzij op het enige punt dat iets breder is langs de hele route. Het is voorzichtig rijden en met veel beleid maar uiteindelijk komen we dan bij Helton Creek Falls. En het is adembenemend mooi! Dat maakt de enge reis dan weer de moeite waard, vooral omdat we dezelfde weg weer terug moeten. Een aanrader, maar de volgende keer wel in een auto die bedoeld is voor off-road rijden! Door het zoeken heeft het programma langer geduurd dan we dachten en als we in Helen aankomen, knorren de magen. We komen in een restaurant terecht met een terras boven het water, een rivier waar mensen aan ‘tubing’ doen: op een opblaasband liggen en je door de stroming mee laten nemen. Het is een populaire bezigheid op een hete dag als deze en dankzij onze plaats aan de beste terrastafel (een gelukje dat deze net vrijkwam) hebben we tijdens onze internationale lunch goed zicht op de vele mensen die in het water belanden. Het is een kostelijk gezicht, maar we zijn zeker van plan om de volgende keer zelf ook aan tubing te doen. We wandelen wat door Helen heen, het is een drukke dag in deze toeristische bestemming en de speeltuin, die de vorige keer zo leeg was, is deze dag een stuk voller. In de loop van de middag wordt het toch tijd om de reis naar huis aan te vangen, het is nog ongeveer 2.5 uur rijden en we moeten immers ook nog bedenken wat we met het avondeten gaan doen.
Door de stevige buien die tijdens de vakantieweek gevallen zijn, zijn we benieuwd of de Cottonwood Trail is bijgekomen. Tijdens de eerste wandeling in de eerste week was het daar zo droog dat slechts in het midden van het moerasachtige gebied nog water stond. Dit kwam door de lange droogte die eraan vooraf ging en de hoge temperaturen die er al vroeg in het jaar mee gemoeid waren. Ondanks een aantal forse buien, was het waterpeil slechts minimaal verbeterd en is het nog maar afwachten wat het de komende tijd gaat worden als de verschroeiende hoogzomer op de toch al droge ‘wetlands’ neerslaat.
Onze week in de bergen was relatief koel met temperaturen rond de 25 graden, maar dat is bekeken zodra we terug zijn in South Carolina. Het kwik gaat rap de hoogte in en schiet de 30 graden royaal voorbij. Het is elke dag rond de 35 graden met gevoelstemperaturen royaal in de 40. Er blijft dan niet veel over dan elke dag het zwembad in te gaan. De kinderen hebben daar weinig moeite mee en opa en oma eerlijk gezegd ook niet. Het is bakken en braden op de ligstoelen, dus wij zorgen wel dat we in het water blijven, al is dat op den duur ook niet echt verfrissend meer en heeft het meer weg van een bak soep. Dankzij een nieuwe duikbril voor Alex en een ander zwemvest voor Nova zijn de kinderen niet meer uit het bad weg te slaan. Alex wordt steeds vrijer met duiken en Nova zwemt al peddelend van de ene naar de andere kant. Dankzij de onderwatercamera van de kinderen kunnen we daar bovendien veel leuke foto’s van maken.
Bij het Leger des Heils vind ik nog een salontafel die opgeknapt moet worden, maar een mooie oplossing biedt voor de ottoman die inmiddels (dankzij het, tegen de regels in, springen van de kinderen) op drie plaatsen gescheurd is. Opa werkt daar in de ochtenden noest aan, tot het echt te heet wordt. Op sommige dagen bereikt het kwik om 9 uur ’s morgens al de 35 graden en dan kun je maar beter gewoon kalm doen overdag. Het schuren en lakken neemt zodoende enkele dagen in beslag maar uiteindelijk staat er weer een heel behoorlijke tafel in de kamer, waar we zeker een poosje mee vooruit kunnen totdat we, als de kinderen wat ouder zijn, aan nieuw huiskamermeubilair toe zijn. En dat voor 25 dollar (en een bak zweet van opa)!
De vakantie vordert inmiddels en we vinden nog steeds genoeg om te doen. Een bezoekje aan Chuck E Cheese, een ochtend kijken bij Roper Mountain in Greenville en nog iets nieuws: eens een blik werpen in de Amerikaanse meubelwinkel. In de kamer zal een nog een tijdje duren, maar Alex is inmiddels wel toe aan een nieuw bed. Hij is tenslotte 6 en ligt nog altijd op mama’s oude bed, dat inmiddels zo’n 30 jaar oud is. Tijd voor iets nieuws en dat lukt ons bij Rooms To Go Kids, waar fantastisch leuke kinderspullen staan. En ook papa en mama zien er iets: een nieuwe keukentafel waar ook al een poosje over nagedacht is. Opa en oma vertrekken voordat het nieuwe meubilair arriveert, heel jammer. Maar oma is er wel nog bij dat we voor Alex een vrolijke dinosaurus-beddenset vinden. Nova kondigt aan dat ze ook een nieuw bed wil, maar aangezien ze alle nachten nog bij papa en mama in bed kruipt, zien we daar het nut niet erg van in!
De dagen vliegen om en veel te snel is het tijd om afscheid te nemen. Nederland is ver weg (extra ver als je vlucht steeds wordt omgeboekt en geannuleerd) en bovendien met recht ‘een koud kikkerlandje’ waar het op dat moment ’s morgens maar enkele graden boven 0 is. Daar is inmiddels verandering in gekomen en opa en oma hebben hier flink kunnen oefenen met de hoge temperaturen. De eerste drie weken tot het volgende bezoek zijn inmiddels weer verstreken… het wordt weer heeeel lang aftellen deze keer.
Peperazzi Blog 