Categorie: Allemaal beestjes

In maart verlopen onze paspoorten, dus het was tijd om nieuwe aan te vragen. Het dichtstbijzijnde consulaat zit in Atlanta, ofwel 3 uur rijden bij ons vandaan. Daar hebben we nog best geluk mee, want er zijn er maar 5 of 6 in het hele land. We hadden het dus slechter kunnen treffen. In Atlanta komen we eigenlijk alleen op het vliegveld, dus we hadden besloten er een weekend naar toe te gaan en op maandagochtend naar het consulaat te gaan. Zo was de reis niet voor niets.

Atlanta is een miljoenenstad, er wonen meer dan 5,5 miljoen mensen en het is daarmee de tiende stad van het land. Het heeft het drukste vliegveld van de wereld met zo’n 90 miljoen passagiers per jaar. Er is genoeg te zien en te doen, dus we moesten keuzes maken waar we naar toe wilden gaan. Met een hummel van een jaar oud zijn keuzes echter niet zo heel moeilijk. We wisten al snel dat het de dierentuin en het aquarium zouden worden.

Op zaterdag zijn we al om 8.45 vertrokken en om half twaalf stonden we in de Atlanta zoo. Het was gemeen koud, kouder dan we gedacht hadden. We hadden ons niet warm genoeg gekleed dus het was een beetje blauwbekken. Het was om die reden ook een rustige dag in de dierentuin, wat dan wel weer fijn is. Alex heeft vol verwondering rondgewandeld, wijzend naar dieren, spelend met hekken, klauterend op stoepjes en kijkend naar beelden, planten, kinderen en alle andere nieuwe dingen die hij tegenkwam. Hij duwde steeds zijn eigen wagentje vooruit en had het dus prima naar zijn zin.

De zoo in Atlanta heeft vier panda’s in bezit, waarvan een moeder met een zoontje van anderhalf. Deze twee kwamen net uit hun verblijf om zich te storten op de verse bamboe die voor hen klaar lag. Het was een mooi gezicht en de panda’s zijn duidelijk erg populaire dieren. In het restaurant van de dierentuin heeft Alex lekker zitten eten en van onze borden meegepikt. Met al zijn gewandel heeft hij wel wat energie nodig. Ondanks de koude wind houden we het vol tot 15.00. Dan gaan we op weg naar ons hotel, het Marriott dat downtown ligt.

In een grote stad als Atlanta heb je ineens te maken met veel verkeer, druk verkeer, eenrichtingsverkeer en meer van dat soort leuke dingen. De GPS heeft het er maar moeilijk mee, al de straten die elkaar zo snel opvolgen. Desondanks lukt het Rob om het hotel te vinden. De vraag is alleen: waar is de parkeerplaats? We zetten de auto in een zijstraat neer en Rob gaat binnen in de lobby even informeren. Het blijkt alleen maar ‘valet parking’ te zijn, ofwel, je geeft je autosleutels af aan de portier, die de auto voor je parkeert in een garage onder het hotel waar de gasten niet mogen komen. Dit is de enige mogelijkheid en het kost 28 dollar per dag. We hebben het eens opgezocht, en alle hotels in het centrum van de stad hebben iets dergelijks. Tja, dat moet dan maar.

We laten Alexander de hotelkamer ontdekken en hij heeft al snel de prullenbakken gevonden, de kabels van lampen en televisie, lades op kogellagers die wel erg makkelijk schuiven en in de badkamer spoelt hij al snel het toilet een paar keer door. Rond etenstijd gaan we eens op zoek naar een restaurant. Het hotel heeft ons een lijst gegeven met leuke zaakjes in de buurt en we gaan op zoek naar Rise, een hippe sushi lounge bar waar we verkleumd binnen komen. Het heeft even geduurd voor we het gevonden hadden; het lag natuurlijk toch net iets verder weg dan we dachten. Op weg naar Rise zijn we langs het CNN hoofdgebouw gekomen, ook een leuke toeristische bestemming, maar waarschijnlijk niet voor een peuter. Het is nog niet druk in het restaurant, dus de sushi chef kan zich volledig op onze bestelling storten. Hij maakt er iets moois van en belangrijker nog, het is erg lekker. Het was al weer een tijdje geleden dat we nog sushi hadden gegeten, dat maakt het extra lekker. Ook Alex laat het zich goed smaken en bovendien wipt hij mee op de lounge muziek die uit de boxen schalt. Hij maakt er wel een zootje van, maar dat is gelukkig niet ons probleem. Door de ijzige kou lopen we weer terug naar onze kamer. We stoppen Alex in bad en daarna met enige moeite in bed. De eerste dag zit er al weer op.

In het Brabantse Overloon ligt een dierentuin annex botanische tuin. We hadden er eerlijk gezegd nog nooit eerder van gehoord en omdat we met Alex nog wel een uitstapje wilden maken en omdat hij zo dol is op dieren, kozen we dit park als bestemming. Dinsdag was er een goede dag voor, het zou mooi weer worden en dat hadden de weermannen goed gezien: het kwik haalde de 30 graden.

Het park is geen typische dierentuin. Er zijn voornamelijk kleine zoogdieren te zien in erg mooie habitats. Soms moet je even zoeken waar de dieren zitten, omdat ze zo de ruimte krijgen. Maar elk habitat kun je aan meerdere kanten bekijken, dus vroeg of laat krijg je het te bezichtigen dier in de smiezen. Zodra Alex de beesten in het oog kreeg, begon hij te gillen van plezier, een genot om te zien!

We komen zelf met enige regelmaat in dierentuinen maar ook wij werden verrast met enkele diersoorten die ons onbekend voorkwamen. Zo hadden we nog nooit een boomstekelvarken of witgezichtoeistitie gezien. Wat ook erg leuk was, waren een aantal gebieden waar je tussen de dieren door kon lopen. Zo konden we kangoeroes, wallabies, pelikanen, herten en nog heel wat andere dieren van dichtbij bekijken. Ook de vlindertuin deed zijn naam eer aan, overal fladderden ze rond. Het hele park was mooi aangekleed met bamboe en talloze andere planten, zodat je vaak tussen de hoge begroeiing door liep naar het volgende verblijf. Het was kortom een geslaagde dag!

In de afgelopen week zijn we al twee keer in een dierenpark geweest. Op dinsdag zijn we in Burgers Bush geweest in Arnhem, een oude favoriet waar we Alex zeker een keer mee naar toe wilden nemen. Er was weer het een en ander veranderd sinds we daar de laatste keer geweest waren, zoals de aanleg van het nieuwe stuk ‘Rimba’ (niet te verwarren met ‘rimboe’). Het was weer een warme dag, bijna on-Nederlands, iets wat we helemaal niet verwacht hadden toen we vanuit de VS naar het koele Holland kwamen.

Alexander vindt het prachtig om naar dieren en felle kleuren te kijken, dus in Arnhem kon hij zijn lol op. Al bij de pinguins bij de ingang zag je hem denken: wat is dat nu weer? Het is echt genieten om hem alles te zien bestuderen. Om te zorgen dat hij alles kon zien moesten we de kleine wel geregeld uit zijn wagentje halen. Op dat moment besef je dat 9 kilo heel wat is om mee te sjouwen! Het lijkt er trouwens op dat Alexander in de afgelopen week veel gegroeid is, zowel in lengte, gewicht als wijsneuzerigheid. Het zal het goede eten wel geweest zijn.

Vandaag, zondag, zijn we naar Uden geweest. Hier in de buurt ligt een wandelgebied, Slabroek, waar ook een Kabouterpad ligt. Dit heeft een lengte van 2.5 kilometer en langs de route staan verschillende kabouterbeeldjes. Het was erg grappig om Alexander met de beeldjes te zien. Hij was maar net iets groter en pakte ze allemaal bij de muts. Van de wandelroute zijn we doorgereden naar een mooie kinderboerderij. Deze was erg ruim van opzet met veel dierenverblijven. We hebben wat voer gekocht en met name Jos moest het bekopen, vooral in het hok van de geiten. Die kwamen als dollemannen op hem af en we zijn uiteindelijk maar naar buiten gevlucht. Alexander trappelde van plezier, luisterde vol verbazing naar de kraaiende hanen en probeerde alle beesten beet te pakken. Het heeft weer leuke plaatjes opgeleverd.

De afgelopen anderhalve week zijn we veel dieren tegengekomen. Eerst in Burgers Bush in Arnhem, daarna op de kinderboerderij in Uden en op verschillende plaatsen zijn we tijdens een wandeling nog wel wat beestjes tegengekomen bij eendenvijvers of anderszins. Alexander vindt al die dieren heel fascinerend. Hij wil ze het liefst allemaal flink beet pakken en moet vaak lachen om de geluiden die ze maken. We lachen wat af om onze knul die de wereld aan het ontdekken is.