Al wekenlang vroegen we ons af hoe het zou zijn om met Alexander de twee vluchten naar Brussel te maken. Op internet hadden we gezocht naar tips voor het vliegen met een baby en we hadden genoeg speelgoed meegebracht zodat de kleine zich onderweg niet hoefde te vervelen. Maar al die zorgen bleken achteraf helemaal niet nodig. Alex heeft zich keurig gedragen, wat geslapen in een speciaal wiegje in het vliegtuig en vanaf het moment dat we geland zijn heeft hij zich vlekkeloos aangepast aan de Nederlandse tijd. We durven wel te stellen dat hij zich een stuk makkelijker heeft aangepast dan zijn papa en mama.
De beide opa’s en oma’s zijn ons komen halen in Gent en zoals te verwachten was, waren alle ogen voornamelijk op de kleine Alex gericht. Met recht ‘de kleine Alex’ want onze uk bleek toch iets kleiner te zijn dan de foto’s deden voorkomen. Dankzij Skype en de webcam herkende Alexander zijn grootouders meteen. Een en al vrolijkheid dus, en een gelukkig weerzien.
De rit naar Meijel was lang vanwege de files en het drukke verkeer (iets wat we in de VS echt niet meer gewend zijn), maar rond half vier waren we er dan toch. Alexander maakte zich meteen thuis op de speelmat in de huiskamer en maakte snel indruk met wat hij in de afgelopen 7 maanden al allemaal geleerd had. Doordat hij in de auto geslapen had, bulkte hij weer van de energie en gaf een goede demonstratie wat een Duracell-konijntje het af en toe kan zijn.
’s Avonds zijn we rond 21.00 doodmoe in bed gaan liggen met Alexander in ons midden en hebben tot de volgende ochtend in bed gelegen. Ons mopje pakte zijn gebruikelijke schema meteen op, qua dutjes (of gebrek daaraan), snackjes en maaltijden. Wat hij wel al snel geleerd heeft is dat oma een prima bedje is, bij wie hij, als hij dan moet slapen, zijn oogjes wel durft dicht te doen. Net als thuis protesteert hij hevig als hij in bed wordt gelegd. Wat dat betreft is er helemaal niks veranderd.
Inmiddels is er al een grote stoet bewonderaars gepasseerd en Alexander gedraagt zich voorbeeldig. Ondanks de vele nieuwe gezichten blijft hij lief lachen en wil hij iedereen graag van dichtbij bekijken. Een andere leuke nieuwe ervaring is zijn eerste fietstochtje, in het kinderzitje bij papa aan het stuur. Vol belangstelling heeft hij de omgeving in zich opgenomen dus we zullen in de loop van de week nog wel eens een keertje een eindje met hem gaan rijden.
In Eindhoven ligt, niet ver bij mijn ouders vandaan, een erg mooie en grote speeltuin, de Speeltuin Philipsdorp. Omdat we vrijdagmiddag nog een paar uurtjes vrij hadden, zijn we daar een lekker naar toe gewandeld. Alex was de hele dag al een beetje aan het mopperen, dus een kort uitstapje kon sowieso geen kwaad. In 10 minuutjes loop je er naar toe.
Zowel Rob als oma hadden hun camera meegenomen en dat was niet voor niks. We hebben Alexander op heel wat speeltoestellen neergezet en hij vond het allemaal even fascinerend. De grote ontdekking van de dag was de zandbak. Nadat hij eerst van de glijbaan was geroetsjt, kwam hij in een grote zandbak terecht. Hij voelde eens even voorzichtig met twee vingertjes wat voor vreemd spul dat was en al gauw verdwenen allebei zijn handjes in het zand. Het was een genot hem te zien ontdekken en te zien spelen. Wonderwel heeft hij niet geprobeerd het zand op te eten, wat overigens niet gezegd kan worden van de blaadjes die in het zand lagen.
Peperazzi Blog 