april 2008 – Pagina 2 – Peperazzi Blog

Bezoek uit Eindhoven

Nadat we op zondag 13 april de dag goed besteed hebben aan het fatsoeneren van de tuin is het rond 17.45 tijd om naar Greenville te rijden. Als het goed is staan mijn ouders daar rond 18.30 op het vliegveld. Ze staan dan op het punt om te beginnen aan een vakantie van drie hele weken, die begint en eindigt in Boiling Springs. Het vliegtuig heeft een kleine vertraging maar slechts een kwartiertje later dan gepland lopen mijn ouders ons tegemoet.

Moe van de lange reis en de lange dag kruipen ze op de achterbank van de Pontiac voor hun eerste ritje door dit gigantische land. bij thuiskomst kijken ze hun ogen uit. Hoewel ze de foto’s vaak genoeg hebben gezien is het huis veel groter dan ze gedacht hadden. We eten de goulash die ik eerder op de dag al gemaakt heb en na de koffie kruipen de vermoeide reizigers in bed.

Wakker worden met kaneelbroodjes. Maandagmorgen, 14 april, zitten we gevieren om de ontbijttafel en vult het huis zich met de geur van ovenverse kaneelbroodjes. Amerikaanser kun je je vakantie niet beginnen! We rijden naar Spartanburg om een indruk te geven van de omgeving waar we wonen. Ook nu kijken mam en pap hun ogen uit: alles is enorm uitgestrekt en weids, echt ontzettend anders dan Nederland waar alles boven op elkaar staat.

In het centrum rijden we eerst naar Wal-Mart en daarna Best Buy voor de aanschaf van een laptop. Die hebben we, met behulp van de ratelende verkoper, snel gevonden. Bij het nabijgelegen Schlotzsky’s eten we een broodje en daarna rijden we verder naar de Westgate Mall. Mijn moeder is het winkelen nog niet verleerd en koopt bij de herenafdeling van Dillard’s een paar poloshirtjes voor Jos. Via Starbucks rijden we verder naar het botanische tuintje dat we onlangs ondekt hebben. Hier kuieren we nog een poosje rond De nieuwe Dell van mijn ouders. voor de broodnodige foto’s en daarna rijden we terug richting Boiling Springs.

Bij Ingles maken we een pitstop om een avondmaal samen te stellen: gegrilde kip met gepofte knoflook en sjalotten met salade. Het smaakt bijzonder goed en ook de bananensplit toe kan de goedkeuring wegdragen. Na het eten lopen we een rondje door de wijk en het is bijna ontluisterend om te zien dat ons ‘kasteel’ nog een van de kleinere huizen in de wijk is. ’s Avonds pakken ze de koffers al weer in, want morgen gaat de grote reis pas echt beginnen en Rob en ik rijden een stukje met ze mee!

Het gras aan de overkant is altijd groener

Hoewel het gras bij de buren inderdaad groener is dan bij ons, kunnen ze niet meer klagen dat we het nog moeten maaien. Dankzij Daniels zeer gewaardeerde hulp is al het onkruid weg want Rob heeft samen met hem de zitmaaier aan de praat gekregen. Dat was nog niet zo eenvoudig, want de accu moest vervangen worden, samen met het luchtfilter en bovendien moest er een volle tank benzine in. Toen de maaier eenmaal draaide heeft Rob onze tuin met zichtbaar plezier gemaaid.

Behalve de zitmaaier hebben we ook een ding om de kanten mee te snoeien, en ook die draait weer op volle toeren. Jaja, het wordt nog wel eens wat met onze tuin! Wie wil zien hoe Rob zich amuseert met de zitmaaier kan op YouTube kijken, of anders onderstaande foto bekijken.

Rob op de maaier.

Godsdienstfanaten

Zo’n 80 tot 90 procent van de Amerikanen is gelovig tot zeer gelovig en met name hier in het zuiden bidden ze Onze Lieve Heer van het kruis. Alleen al in onze buurt staan 50 verschillende kerken, eentje voor elke smaak: protestanten, katholieken, presbyteranen, lutheranen, baptisten, mormonen, zevende-dag-adventisten enzovoort, enzovoort. Ondanks het grote aanbod in geloofsovertuigingen zijn er altijd mensen die zich nergens thuis voelen en die richten dan hun eigen stroming op. Meestal houden die weinig goeds in.

Deze week is er zo’n commune in het nieuws. In Texas woont een kleine geloofsgemeenschap op een ranch en zij noemen zich YFZ, wat staat voor Yearning For Zion. De commune bestaat uit 57 mannen, 139 vrouwen en 416 kinderen en gelooft heilig in polygamie. Tenminste, vooral de mannen geloven daarin. Zij trouwen met jonge vrouwen en meisjes, soms nog maar 13 jaar oud, om vervolgens in de tempel hun lusten bot te vieren onder het mom van een ‘heilige ceremonie’.

De tempel werd gebruikt voor allerlei zieke taferelen. Onlangs lichtte een 16-jarig meisje de politie in. Ze is binnen de commune getrouwd met een 50-jarige man met wie ze inmiddels een kind heeft. Maar ze had toch twijfels bij het stelselmatige misbruik van vrouwen en kinderen op de ranch en trok zodoende aan de bel. De media hebben zich er nu op gestort want dit is precies het soort smeuig schandaal waar ze hier van smullen. Er wordt breed uitgemeten hoe de mannen huilden toen autoriteiten hun geliefde tempel binnenstormden om daar allerlei bondagemateriaal in beslag te nemen.

De kinderen zijn allemaal ondergebracht bij de Kinderbescherming en waarschijnlijk ernstig getraumatiseerd. Maar de akeligste gedachte is nog wel dat er tientallen andere communes in dit land zijn waar nog niemand de alarmbel heeft geluid, en waar dit soort praktijken gewoon doorgaan.

Worstelen met stijl

Ik heb een tijdje terug al eens een berichtje geschreven over de WWE, het World Wrestling Entertainment. In deze ‘sport’ gaan vele potige kerels elkaar al show-worstelend te lijf. Dit wordt op televisie breed uitgemeten en wij lusten er wel pap van. Het is hilarisch om te zien hoe die mannen elkaar in de nek springen en andere rare capriolen uithalen. Je kunt je voorstellen dat we erg verheugd waren om te zien dat al deze ferme knapen binnenkort in Greenville te zien zijn, tijdens een live uitzending op tv. En raad eens wie daar kaartjes voor hebben? Juist, wij!

Later deze maand gaan we onderstaande heren van dichtbij bekijken. Oh, en de plaats waar dit gehouden wordt, is dezelfde als waar we naar het Bull Riding zijn geweest.

Triple H, ook bekend als The Game

Big Show, een reus van een vent, 2.20m hoog!

Randy Orton is een van de slechterikken en de aartsvijand van Triple H.

Het leven gaat door

Gelukkig hebben we ook een zitmaaier… Nadat Rob afgelopen maandag is vertrokken naar Chicago, heb ik zelf bepaald niet stilgezeten. Op maandag ging de telefoon veelvuldig en kwam Daniel ’s avonds langs om zijn grasmaaier af te zetten. Zo kan ik alvast wat maaiwerk verrichten rondom het huis, waar het onkruid welig tiert. Veel bloemen en ander groen hebben moeite om te groeien in de rode klei die hier ligt, maar vreemd genoeg geldt dat voor onkruid dan weer niet. Ook Robs collega Nancy kwam nog even binnen om de berg post af te geven die ze voor ons had verzameld.

Op dinsdag ben ik een stukje gaan rijden om te zien of de auto nog kuren vertoonde. Ik kan verheugd mededelen dat het aanslaan van de motor nog nooit zo prettig heeft geklonken. Ook dinsdag heb ik het nodige werk verricht in de tuin en dan merk je ineens wat het nadeel is van zo’n lap grond: je moet veel doen en er een boel uren in steken voordat je iets van je noeste arbeid kunt waarnemen. Maar je kunt in elk geval zien dat het gras een stuk korter is en daar stel ik me voorlopig tevreden mee.

Op woensdag heb ik mijn geploeter met gras en onkruid moeten bekopen met flinke spierpijn, dus ik heb de zware arbeid even een dagje gelaten voor wat het is. In plaats daarvan heb ik de auto gewassen en me bezig gehouden met FedEx. Tijdens ons verblijf in Belgie hadden zij een pakketje bij ons voor de deur gezet dat voor iemand anders bestemd is. Als je met iemand niet overhoop wil liggen in dit land, is het meneer agent. Zodoende heb ik contact met ze opgenomen en na wat heen en weer mailen komen ze het ophalen om het alsnog bij de rechtmatige eigenaar af te zetten.

Er stond deze week ook weer eens een uniform aan de deur, dat verbaasd maar zeer terecht opmerkte dat ik er niet uitzag als meneer Kang. Voor meneer Kang hebben we al talloze brieven van rechtbanken en andere instanties ontvangen, alsook diverse officiele lui aan de deur gehad. Deze post wordt allemaal netjes doorgestuurd en vervolgens door hem genegeerd. De man die vandaag aan de deur stond was iets mededeelzamer en heeft me uitgelegd waar het over ging: Kang betaalt geen autoverzekering meer en dat is strafbaar in deze staat. Maar de sukkel heeft, nadat hij naar North Carolina is verhuisd, zijn nieuwe adres niet doorgegeven, waardoor men in de veronderstelling is dat hij onverzekerd door South Carolina rondrijdt. Nu dit is opgehelderd, hoop ik dat we niet meer gebombardeerd worden met post en politie. Maar ik had het wel netjes gevonden als meneer Kang dit gewoon zelf geregeld had.

Een laatste groet

Time to say goodbye
To countries I never saw and shared with you
Now, yes, I shall experience them
I’ll go with you on ships across seas
Which, I know, no, no, exist no longer
It’s time to say goodbye

uit: Time To Say Goodbye van Andrea Bocelli & Sarah Brightman

Kort nadat we naar de VS waren vertrokken, ging plotseling de gezondheid van mijn oma hard achteruit. Ze had een herseninfarct die enkele uren daarna, tijdens onderzoek in het ziekenhuis, gevolgd werd door een tweede en veel zwaarder herseninfarct. Dit had ernstige gevolgen voor de ontwikkeling van haar Alzheimer, dat enige tijd geleden al was vastgesteld. Vanaf dat moment ging ze, op enkele oplevingen na, geleidelijk achteruit.

Na een verblijf van twee maanden in het ziekenhuis werd ze vorige week overgeplaatst naar een verzorgingstehuis in Warmond. Het leek erop dat ze hier eindelijk, en in alle rust, verzorgd kon worden zonder steeds naar een andere kamer te moeten verhuizen, zoals in het ziekenhuis het geval was. Dat oma een sterke vrouw was, blijkt wel uit het feit dat ze de afgelopen maanden een zware longontsteking te boven kwam en zelfs een hartinfarct. Maar vandaag is aan het lange gevecht een einde gekomen: in het bijzijn van haar kinderen en andere naaste familie is ze rond 18.45 ingeslapen.

Ik weet dat de laatste maanden van haar leven erg zwaar zijn geweest en ik voel me wel eens schuldig dat ik zo ver weg ben en zodoende weinig voor haar kon betekenen. Aan de andere kant ben ik blij dat ik me haar kan herinneren zoals ze was: opgewekt en vitaal. Ik hoop dat ze nu de rust heeft gevonden die ze verdient.

De drie generaties waren afgelopen november voor het laatst bij elkaar.

De lange weg terug naar Boiling Springs

Op zondagmorgen staat in alle vroegte, namelijk 6.45, een taxi voor de deur. Op de een of andere manier betekent vliegen altijd opstaan op verschrikkelijke tijden, dus je voelt je al gammel voordat je goed en wel in het vliegtuig zit. We gaan het proces van inchecken weer door, de metaaldetector en x-ray, de belachelijk dure drankjes op het vliegveld en het ellenlange wachten bij de gate. Nee, vliegen moet je niet doen omdat het zo leuk is.

Lange rijen… Aan boord krijgen we drie films te zien en de 10 uren kruipen weer voorbij. Op Atlanta is het verschrikkelijk druk en krijg je het gevoel dat je in de Efteling bij de nieuwste attractie staat te wachten: daar heb je ook van die slingerende rijen en iedere keer als je denkt dat je er bent blijkt dat de rij toch nog langer is dan je dacht. Bij Immigratie kunnen we deze keer ons visum laten zien. Qua tijd scheelt het allemaal niet veel, maar de beambte is een stuk aardiger dan we gewend zijn en zegt zelfs ‘Welkom!’. Zoveel vriendelijkheid zijn we aan de grens niet gewend!

Ook bij de gate waar we wachten op de vlucht naar Greenville is het verschrikkelijk druk. In de hal waar we moeten zijn, vertrekken veel binnenlandse vluchten steeds binnen een half uur van elkaar en als er eenmaal een vertraagd is stapelen de passagiers zich op in de toch al kleine ruimte. Het lijkt wel een mierennest. Gelukkig vertrekken we op tijd en komen we op een mooie tijd op GSP aan. Bovendien is het nog ruim boven de 20 graden, een verademing na het trieste en sombere weer in Belgie. We nemen een taxi naar huis en ontdekken dat het huis er nog precies zo bijligt als we het 10 dagen geleden hebben achtergelaten. Alleen het onkruid staat aanmerkelijk hoger…

Accu leeg! Na een kop koffie willen we naar de supermarkt rijden om wat boodschappen te halen. Maar dan lopen we tegen een klein probleempje aan: de auto doet helemaal… niets. We zijn snel uitgeprobeerd en Rob belt Roadside Assistance. Deze trommelen een monteur voor ons op die rond 18.45 bij ons is. De accu blijkt helemaal leeg te zijn en ook monteur Arthur vindt dit een vreemde zaak voor een nieuwe auto. We laten de motor 5 minuten draaien zonder resultaat, en daarna 10 minuten, ook zonder resultaat. Arthur denkt dat we hem moeten laten wegslepen om er een nieuwe accu in te laten zetten, maar dat komt natuurlijk heel slecht uit, vooral omdat Rob maandagochtend weer naar het vliegveld moet om naar Chicago te vertrekken. Uiteindelijk, nadat we de auto 20 minuten hebben laten draaien, heeft de accu weer genoeg stroom om ons naar Ingles te rijden. Boodschappen doen op zondagavond om 21.30… only in America, zeggen ze dan. We zijn in ieder geval erg blij dat we het probleem hebben opgelost, en we zijn nog gelukkiger als maandagochtend de motor opnieuw tevreden snort als de sleutel wordt omgedraaid. Hopelijk was dit iets eenmaligs!

Lang leve maaltijdcheques!

Een zeer handig papiertje! In Belgie bestaat iets erg handigs dat we in Nederland niet kennen: maaltijdcheques. Deze cheques zijn in te wisselen tegen voedingsmiddelen en krijg je meestal als een extra aanvulling op je salaris. Ik kreeg ze toen ik nog bij Luminus werkte en tegenwoordig ontvangt Rob ze ook van zijn werkgever. Het idee is dat er per cheque 1.09 van je brutosalaris wordt ingehouden en dat je voor elke gewerkte dag vervolgens een cheque ontvangt met een waarde die varieert tussen 2.50 en 6.00 (netto).

Nu we afgelopen week weer even in Belgie waren, lagen er drie maanden aan maaltijdcheques voor Rob klaar. Die hebben we goed besteed aan boodschappen voor een aantal dagen, maar vooral aan enkele broodnodige zaken die we in Amerika niet kunnen vinden: goede koffie en goede chocola.

Terwijl Rob aan het werk was, ben ik een paar keer naar de supermarkt gelopen om daar flink wat koffie en Cote d’Or in te slaan. De mensen achter mij zullen wel gedacht hebben dat we een zeer vreemd dieet volgen, maar dat deert ons niets. Wij kunnen voorlopig weer fatsoenlijke koffie drinken!

Visa!

Op woensdag reizen we naar Brussel om onze visa op te halen. We kennen inmiddels de weg naar de Amerikaanse ambassade en rond 11.45 zijn we ter plaatse. Ook nu weer staan er verschillende militairen die je moet passeren om binnen te komen. Gelukkig zijn de voorzorgsmaatregelen deze keer veel minder streng. Er worden geen namen op lijsten gecontroleerd, er wordt niet naar explosieven gezocht en je hoeft niet onder de metaaldetector door. Wel mag je maar met een persoon tegelijk naar binnen, wat er in ons geval op neerkomt dat Rob onze paspoorten gaat ophalen. Het is eigenlijk verrassend dat je op vertoon van een simpel strookje papier met een nummer erop een paspoort meekrijgt zonder dat er enige controle plaatsvindt of je wel de eigenaar van het betreffende paspoort bent. Maar, dat gezegd hebbende, we hebben nu allebei een prachtige sticker in ons paspoort die ons tot januari 2010 ongelimiteerd toegang geeft tot de VS! Dat maakt het leven bij de douaneposten in Atlanta in ieder geval een stuk eenvoudiger.

Het Atomium ligt naast Mini Europe. Nu we vandaag toch in Brussel zijn is het een beetje zonde om daar niets mee te doen. Toen we ons treinkaartje bij het loket in Gent kochten, hebben we dan ook gekozen voor een dagtrip naar Mini-Europe dat in het Bruparck ligt. Voor iedereen die nog eens goedkoop een tripje wil maken, kunnen we de dagtrips van de NMBS warm aanbevelen. Voor 20 euro per persoon hebben we een retour naar Brussel gekocht, binnen Brussel de metro naar station Heizel en de toegang tot Mini-Europe dat ook 12,90 p.p. bedraagt. Al met al spaar je samen 20 euro uit, toch de moeite. En van dat bedrag kun je dan bijvoorbeeld aan het eind van je tripje een veel te dure foto kopen die bij binnenkomst gemaakt is. 🙂

Wie wel eens in Madurodam geweest is, kent meteen het principe van Mini-Europe. In het park staan vele miniaturen van bekende en historisch belangrijke gebouwen in Europa. Deze zijn gemaakt op een schaal 1:25, behalve de replica van de Vesuvius die 1:1000 is. In enkele uurtjes wandel je van een Deens Viking-dorp naar de Franse Arc de Triomphe gevolgd door het astronomisch uurwerk op het stadhuis van Praag. Je kunt er bovendien luisteren naar de volksliederen van elk land, dus we horen regelmatig het Wilhelmus en de Brabanconne uit de luidsprekers schallen.
Als we Mini-Europe gezien hebben, nemen we de metro terug naar het centraal station en lopen in die omgeving nog wat rond. Je kunt eigenlijk niet in Brussel komen en dan de imposante Grand’Place overslaan, ook al hebben we die net nog op schaal in Mini-Europe gezien.

Olijven. Terug in Gent reizen we naar station Dampoort en vanaf daar gaan we op zoek naar de St. Jakobsnieuwstraat en meer specifiek de Griekse Snack die hier ergens ligt. We hebben er afgesproken met Kurt en Aster, die hier al jaren vaste klant zijn. Hoewel de naam anders doet vermoeden, is het geen klassieke cafetaria voor een vette hap, maar een eenvoudig restaurantje waar je voor weinig geld heerlijk kunt eten. Als je niet met een paar echte Gentenaren op pad gaat, zul je dat soort leuke restaurantjes waarschijnlijk nooit ontdekken. Na het eten rijden we met ze mee naar St. Amandsberg om de gezellige avond nog wat voort te zetten. Ik heb het hen al vaker gezegd, maar ik wil toch nog graag eens benadrukken dat ze meer dan welkom zijn om ons te bezoeken in South Carolina, zodat we hen daar kunnen trakteren op wat echt Amerikaanse cultuur. 🙂

Aanrijding in Moscou

Vlak voordat we naar de USA vertrokken zagen we in de bioscoop een trailer voor de film Aanrijding in Moscou. Wie wel eens in Gent komt weet dat tramlijn 4 naar Moscou rijdt, een wijk in deze stad. Moscou ligt in stadsdeel Ledeberg, en daar kijken we vanuit ons appartement precies tegenaan. We vonden het dus jammer dat we deze film moesten missen, vooral omdat hij is opgenomen in een voor ons erg bekend gebied.

Toen we afgelopen vrijdag in Gent aankwamen en langs de bioscoop liepen hebben we een programma meegenomen en wat schetst onze verbazing: Aanrijding in Moscou draait nog steeds vier keer per dag! Zodoende hebben we maandagavond, bij gebrek aan goede televisie, kaartjes gekocht voor deze film. En wij niet alleen, want de grote zaal waarin hij draaide zat flink vol.

Het verhaal is als volgt: Matty is een moeder van drie kinderen. Ze werkt bij De Post en woont op een klein flatje in de troosteloze hoogbouw die Ledeberg rijk is. Een kleine 6 maanden geleden heeft haar man Werner haar tijdelijk verlaten voor een van de studentes die hij tekenles geeft. De teleurgestelde Matty wacht braaf tot Werner over zijn midlifecrisis heen is en weer thuis komt. Als ze op een dag boodschappen doet rijdt Matty tegen de vrachtwagen van Johnny aan. Dat mondt uit in een fikse woordenwisseling, waarbij Matty’s opmerkingen een gevoelige snaar raken bij de meer dan 10 jaar jongere vrachtwagenchauffeur. Hij zoekt haar telefoonnummer op via het politierapport dat wordt opgesteld en al snel is hij kind aan huis. Het kost Matty veel moeite om zich over het leeftijdverschil heen te zetten en bovendien hebben ze beide de nodige deuken opgelopen in het leven. Werner kan zijn jaloezie niet onder stoelen of banken steken, waardoor Matty geen raad meer met de situatie weet.

Zoals we van de Belgen gewend zijn, is ook deze film een zeer warm portret van ‘echte’ mensen. In tegenstelling tot romantische komedies uit Hollywood heeft iedereen in deze film zijn gebreken en is niets zwart of wit. Echte liefde bloeit ook zonder dat daar overdadige weelde aan te pas hoeft te komen. Neem daarbij het charmante Gentse dialect dat in de film gesproken wordt en de voor ons zeer herkenbare lokaties en je hebt een zeer genietbaar avondje uit.