Herfst in Chimney Rock

We zijn het afgelopen jaar al verschillende keren in Chimney Rock geweest, het plaatsje dat vernoemd is naar de kenmerkende rots waar het vlakbij ligt. Nu de bomen herfstige kleuren beginnen aan te nemen, leek het ons een goed moment om eens te bekijken hoe het park midden in de bergen er nu bij ligt. In tegenstelling tot andere keren zijn we niet via de snelweg gegaan, maar zijn we highway 9 afgereden totdat we bij Chimney Rock uitkwamen. Ondanks de lagere maximumsnelheid waren we er even snel als normaal, dus het loont zeker de moeite om deze route door niemandsland voortaan te nemen. Bovendien is het uitzicht onderweg erg fraai!

Chimney Rock in de herfst.Eenmaal in Chimney Rock bleek hier een Oktoberfest in volle gang te zijn, iets wat de nodige toeristen aantrekt. We hadden het nog nooit zo druk gezien! Het piepkleine plaatsje werd overspoeld door bezoekers uit alle hoeken van het land, maar het was wel erg gezellig overal. Omdat we rond lunchtijd aankwamen, zijn we eerst ‘traditioneel’ een hapje gaan eten in het Old Rock Cafe. Ondanks de koele ochtend was het in het zonnetje erg lekker zodat we buiten hebben gezeten, met uitzicht op de Rocky Broad River. Vanaf het buitenterras hadden we een spectaculair zicht op de met reusachtige keien bezaaide rivier.

Na de lunch zijn we eerst bij Bubba o’Leary’s binnengegaan, een winkel met outdoor kleding waar we allebei erg van gecharmeerd zijn. Rob was aan nieuwe wandelschoenen toe en heeft geduldig schoenen gepast totdat hij een comfortabel paar had gevonden. De doos hebben we in de winkel gelaten, want hij heeft ze direct aangetrokken voor onze wandeling rond de rivier en het park in de rotsen.

Na een rondje langs de soms hilarische winkeltjes in Chimney Rock zijn we langs de Rocky Broad River gelopen waar het ongebruikelijk druk was. We moesten daardoor soms het nodige geduld opbrengen om een goede foto te kunnen maken, waar geen hinderlijke toeristen op stonden.  De natuur in dit gebied blijft zeer indrukwekkend, in welk seizoen je hier ook komt.

Van de rivier zijn we richting de ingang van het park gereden, enkele mijlen tegen de bergen op. Het was ook hier bijzonder druk, veel dagjesmensen die hun bezoek aan het Oktoberfest combineerden met een bezoek aan de beroemde rots. Zo gebeurde het dus dat we in de rij moesten wachten aan de kassa om onze jaarkaart te kunnen laten zien! Hierna werden we naar een parkeerplaats gecoached, en wel op de lager gelegen parkeerplaats. Echt ongehoord, zo veel mensen hadden we hier nog nooit gezien. Vanaf de lager gelegen parkeerplaats gingen pendelbussen die stopten bij de lift naar Chimney Rock.

Met een buikje op de rots.Hoewel we voorgaande keren steeds dapper de vele trappen hebben beklommen, hebben we gezien mijn 7 maanden zwangerschap deze keer maar voor de lift gekozen. De ruim 2600 voet  worden in zo’n 30 seconden afgelegd en als we netjes onze beurt hebben afgewacht staan we niet veel later bij de schoorsteenvormige rots waar de Amerikaanse vlag geduldig wappert. Het is een heerlijke, stralende herfstdag en dankzij het open weer kunnen we erg ver weg kijken.

Als we een poosje van het mooie uitzicht hebben genoten, nemen we de lift weer omlaag en van daaruit de bus naar onze parkeerplaats. Vanaf dit punt kun je starten met een uitgezet wandelpad dat gericht is op kinderen en dus goed begaanbaar is. Het is een duidelijk en mooi aangelegd pad, met veel aandacht voor de dieren die je onderweg kunt tegenkomen. Het is inmiddels een stuk rustiger in Chimney Rock, want het park gaat rond 17.00 dicht en dat betekent dat we nog een half uurtje over hebben als we de Woodland Adventure Trail gelopen hebben. Via de slingerende weg door de bergen rijden we weer terug richting Boiling Springs, met een heerlijk dagje uit achter de rug.

Olympisch Turn Gala

Nastia Liukin in actie.In augustus hebben we met veel plezier naar de Olympische Spelen in Peking gekeken. Het is een van de weinige keren dat je turnen op televisie ziet en we zien het allebei graag. De Amerikanen waren zoals vanouds goed vertegenwoordigd en hebben toen ook de nodige medailles behaald. Het Olympisch Turn-team uit de VS is na terugkeer in het thuisland op tournee gegaan om iedereen de gelegenheid te geven deze sportsterren van dichtbij in actie te zien.

Vanavond, zaterdag 18 oktober, streek het turncircus neer in het Bi-Lo Center in Greenville. Rob en ik hadden bij de eerste aankondiging van dit evenement al kaartjes gekocht omdat we dit zeker niet wilden missen. We vroegen ons af of alle grote sterren inderdaad aanwezig zouden zijn en daarin zijn we zeker niet teleurgesteld. Het voltallige bronzen all-round team van de heren en de gouden dames Nastia Liukin en Shawn Johnson waren allemaal aanwezig en werden flink in het zonnetje gezet.

In een wervelende show vol muziek en show tuimelden de turners over de vloer, evenwichtsbalk, ringen, rekstok, paard en ongelijke leggers. Het zag er, zoals je van de Amerikanen mag verwachten, erg gelikt uit allemaal. Elke sprong werd door het publiek met veel gejuich ontvangen. In de zaal zaten veel jonge meisjes die zelf aan turnen doen en hun grote helden zagen ‘optreden’ en als bonus de gespierde torso’s van de heren in vol ornaat voorbij zagen komen.

De show bevatte ook de nodige live muziek, en wel van het nieuwe meisjesgroepje KMS en reeds gevestigde ster Jordan Pruitt. Deze muziek was vernuftig verwoven met de show van de turners zodat de zangeressen voldoende geplugd werden bij hun potentiele doelgroep. Ja mensen, zo gaat het in dit land: er wordt geen gelegenheid overgeslagen om een product aan de man te brengen.

Foto’s maken was lastig in het duister zonder flits, maar we hebben wel een aantal filmpjes kunnen maken die op ons YouTube kanaal te bekijken zijn.

Vreemd bezoek

Chinees... niet eenvoudig.Sinds een week zijn de eigenaars van ons huis in het land. Ze verblijven zolang in een hotel in het centrum, wat voor hen ook een vreemde situatie moet zijn aangezien hun eigen huis niet veel verderop ligt. Al voordat ze aankwamen hebben ze Rob laten weten dat ze graag een keer langs zouden komen om wat spullen op te pikken. Natuurlijk konden we daar geen nee tegen zeggen.

Vorige week donderdag kwamen ze voor het eerst binnen. Een rare situatie, mensen begroeten terwijl ze hun eigen huis binnenkomen. Voor hen moet het ook raar zijn om hun huis terug te zien met de nodige aanpassingen. Ze begonnen direct rond te lopen om te zien hoe alles erbij lag en op de bovenverdieping te zoeken naar de spullen die ze voor zichzelf mee wilden nemen.

Terwijl ik het gevoel had voor een zeer strenge jury te staan, struinden mijn ‘gasten’ een half uur rond op zoek naar de spullen die ze niet konden vinden, omdat ze vergeten waren waar ze stonden of omdat wij ze ergens anders hadden neergezet. Uiteindelijk besloten ze dat ze nog een keer moesten terugkomen om meer spullen op te halen. Het bleef dus niet bij een enkel bezoek.

Maandagochtend om 7.30 werd er al gebeld en bleek de vrouw des huizes ziek te zijn. Natuurlijk hebben ze alleen vertrouwen in hun enorme verzameling Chinese geneesmiddelen (waar de halve keuken mee vol stond toen we hier net introkken), dus of het een probleem was als ze even snel iets kwamen ophalen. Rob was nog maar net de deur uit of daar stonden ze weer. Terwijl mevrouw met buikgriep rondliep bleven ze deze keer een uur plakken. Echt heel fijn als je zwanger bent, iemand die net uit den vreemde komt en waarschijnlijk een griep bij zich heeft die niet gedekt wordt door de griepspuit die je net gehad hebt.

Omdat ze op post van de bank zaten te wachten die nog niet was aangekomen en ze bovendien nog wat meer spullen wilden meenemen, spraken ze af om dinsdag nog eens langs te komen. Na een hele dag wachten belden ze uiteindelijk op dat ze niet meer kwamen, maar in plaats daarvan op woensdag voordat ze naar het vliegveld moesten. Ik wist dat ze om half zes een vlucht hadden, dus toen het bijna vier uur was, dacht ik dat ze ook dit bezoek lieten schieten. Net op dat moment kwamen ze opdagen, met gebrek aan tijd dus gelukkig waren ze binnen 10 minuten weer weg. Pfff… het zijn aardige mensen hoor, maar het is zo’n vreemde situatie dat ik echt hoop dat dat zich niet vaak meer voordoet.

Prenatale avond

In het Regional Hospital waar het Piedmont Women’s Health Center gevestigd is, wordt op dinsdagavonden kosteloos een informatiebijeenkomst voor aanstaande ouders georganiseerd. Onze dokter had ons daar al eens op gewezen, maar het staat overal breed aangekondigd dus het is moeilijk te missen. Met nog minder dan tweeenhalve maand te gaan leek het ons nu een mooi moment om hier eens naar toe te gaan.

Childbirth Class #1In de wachtkamer van het Piedmont, dus op bekend terrein, geeft Dr. Susan Barrow haar ‘childbirth classes’. Dat doet ze al sinds 1979 en dat ze er ervaring mee heeft is goed te merken. De avond begint om 19.00 en we zijn samen met nog vijf andere stellen. We zijn allemaal blanke koppels van eind twintig, begin dertig jaar die hun eerste kindje verwachten in december. Erger nog, de voorspelde geboortedata zijn 18, 25, 27, 28 en 29 december, en een stel is uitgerekend op 6 januari. De kans is dus vrij groot dat we hen nog eens tegen gaan komen in deze laatste weken voor de geboorte.

Dr. Barrow steekt direct van wal en legt met veel vaart en beeldspraak uit waar we allemaal aan moeten denken vóór de geboorte, zoals het preregistreren bij het ziekenhuis (wat we al hebben gedaan) en het kiezen van een geschikte pediater (wat we nog moeten doen). Verder besteedt ze ruim aandacht aan de aanschaf van een goed kinderzitje voor de auto en waar je allemaal op moet letten als je dat soort spullen koopt en installeert. Wat ook erg handig is, is haar verhaal over het herkennen van echte weeën en hoe je die kunt onderscheiden van Braxton-Hicks weeën, de oefenweeën die je vanaf maand 8 kunt verwachten. Het zal namelijk niet de eerste keer zijn dat mensen met alle toeters en bellen bij het ziekenhuis opdagen, om vervolgens teleurgesteld te constateren dat het om Braxton-Hicks gaat.

De dokter sluit af met haar verhaal rond het eerste stadium van de echte weeën, wanneer, hoe en waar je je bij het ziekenhuis dient te melden, wat er precies gebeurt als je bij het ziekenhuis aankomt (van de privéparkeerplaats voor ouders die gaan bevallen naar de privélift en je privéverloskamer). Het wordt de vaders nu al duidelijk gemaakt dat ze tegen die tijd echt helemaal niks meer te zeggen hebben, dat alles draait om de aanstaande moeder, dat van hen verwacht wordt dat ze vooral heel lief zijn voor hun vrouw en al het drama rondom de bevalling maar moeten slikken. De aanwezige heren lachen er maar mee en als we tegen 21.00 afsluiten concluderen ze gezamenlijk dat ze blij zijn dat het baren van kinderen iets voor vrouwen is.

Volgende week dinsdag is de tweede ‘les’ en dan gaan we meer horen over het tweede stadium van de weeën en de bevalling. Dat zal ongetwijfeld weer een paar opgetrokken wenkbrauwen opleveren en meer opluchting bij de heren.

Aliens?

We come in peace...Als je dit leest ziet de wereld er wellicht volledig anders uit in vergelijking met gisteren. Als het goed is, zullen vandaag dan eindelijk de aliens op aarde landen. Niet zomaar ergens, maar midden in Alabama, dat hier, relatief gezien, op een steenworp afstand vandaan ligt.

Net als de ondergang van de wereld worden ook regelmatig aankondigingen gedaan met betrekking tot buitenaardse wezens en hun bezoeken aan de aarde. Meestal blijft dit bij het ‘waarnemen’ van UFO’s of, net als bij de aankondigingen van het einde der tijden, bij een aankondiging.

Een tijdje geleden heeft medium Blossom Goodchild doorgekregen dat de ‘Federation of Light‘ op 14 oktober de aarde gaat bezoeken, er drie dagen gaat blijven, en ons technologie gaat bezorgen die alle milieuproblemen zal oplossen. Erg nobel van de marsmannetjes. Waarom ze daarmee zolang gewacht hebben is een vraag waarop we vandaag hopelijk antwoord krijgen.

Wat we wél weten, is de reden waarom we het antwoord nog niet weten: er is namelijk een wereldwijd complot van regeringen en regeringsleiders die al die informatie al lang in hun bezit hebben maar het tot op heden nog niet hebben vrijgegeven. Het bewijs voor dit complot: precies op de dag van de aangekondigde landing heeft de premier van Canada vervroegde verkiezingen uitgeschreven. Als dát de aliens nog niet van CNN afhoudt, wat dan?!?

Nazomeren

Hoewel de bomen zoetjesaan een beetje beginnen te verkleuren en de herfst zich zodoende aankondigt, is het toch nog heerlijk weer om buiten te zijn. De dagen zijn erg zonnig en met een graad of 25 aangenaam warm. Dit weekend zijn we eens terug gegaan naar de Cottonwood Trail om te zien hoe de natuur er bij ligt. We willen namelijk nog een keertje naar Chimney Rock om daar mooie foto’s te maken van het verkleurende landschap in de bergen, en ons tripje naar Cottonwood is alvast een oefenuitstapje.

Herfst in aantocht.Zondagmorgen zijn we in alle vroegte vertrokken, nog voor half negen. Met de wandelschoenen en wat water zijn we naar de oostkant van Spartanburg gereden om daar de bossen in te duiken, en het stukje moeras dat hier in alle stilte geconserveerd wordt. Net als de vorige keer komen we regelmatig joggers tegen uit de sjieke wijk rondom dit natuurgebied. Deze mensen zien eruit alsof ze zich opgetut hebben om te gaan joggen, wat een onzin.

Door de regenval van vorige week staat er deze keer wat meer water in Lawson’ Fork en dicht bij de grond is alles nog prachtig groen. Toch zijn er tekenen te zien van de herfst en kleuren sommige bomen geel, oranje en als je goed zoekt ook wat rood. De vele spinnenwebben vlak boven de grond zijn nu allemaal weg en ook de katoenachtige vlokken die we de vorige keer vonden hebben we deze keer niet gezien. In plaats daarvan hebben we verschillende soorten paddenstoelen gezien, maar ook talloze herfstbloemen die het geheel een gekleurd randje gaven.

Van de Cottonwood Trail zijn we naar Souper!Salad! gereden voor een heerlijke lunch. Het is een zaak met een buffet-concept waar je naar hartelust salades kunt samenstellen, soepen proeven, brood en biscuits eten, gepofte aardappels aankleden met wat je maar lekker vindt en afronden met een toetje dat je zo bont kunt maken als je wilt. Als we buiten komen is het inmiddels prachtig open weer, een stralende blauwe lucht en een heerlijke temperatuur.

Op weg naar huis stoppen we bij Cleveland Park, waar ik met Vicki en Emma al eens eerder geweest ben. Het is er erg rustig en we wandelen er op ons gemak rond het aangelegde meer en tussen de bomen. Er hangen verschillende tweepersoonsschommels waar je lekker in kan relaxen. Om met zulk mooi weer binnen te gaan zitten is zonde, dus we klappen thuis de parasol open en gaan met een boekje in de tuin zitten. Een drankje erbij en het is net vakantie!

Hotdogs

Een 'chilidog'.Niet al te lang geleden is vlakbij huis een restaurantje geopend dat Ricky’s Express heet. Men verkoopt hier de klassieker ‘hotdogs’ in al zijn variaties. Om de lokale economie eens te steunen in deze barre dagen, zijn we vanavond een hotdog gaan eten.

Zoals te verwachten is het een lekkere vettige tent, die alleen schoon is omdat hij pas geopend is. Het interieur is geinspireerd op de rock ‘n’ roll van de jaren ’50 en op de muren staan wandschilderingen van mensen die lijken op Elvis Presley en Marilyn Monroe. Het grappige aan dit alles is nog wel dat dit soort eten altijd geassocieerd wordt met topsport. Erg vreemd als je bedenkt dat je hier niet bijzonder gezond of fit van zult worden.

Het menu van Ricky’s Express liet niet bijzonder veel te raden over. Je kon er kiezen uit een hotdog, twee hotdogs, vier hotdogs (gezinsmenu), een hele grote hotdog of een hele kleine (voor de kindjes) of al het voorgaande in de chili-cheese-uitvoering (nog ongezonder!). Wij hebben ieder een extra lange hotdog gegeten, met mosterd, uitjes en chili. Natuurlijk, het is een vette bek, maar heel af en toe tussendoor toch stiekem ook wel eens lekker.

In het tijdsbestek van 20 minuten (de tijd dat we binnen waren), zijn alle klanten al weer vervangen door nieuwe. Ik denk dat we hier dus met recht kunnen spreken van ‘fast food’.