De ene goedheiligman is geweest, de volgende lacht ons op elke straathoek toe. Aan kerst kun je niet ontsnappen in dit land: alle tuinen en huizen zijn versierd, de winkels staan vol met cadeaus en mensen die ze kopen, de kerstmuziek dreunt uit elke speaker die je tegenkomt. Als je niet van kerst houdt, zijn dit kwaaie tijden voor je.
Bij ons staat de boom al enkele weken, want traditioneel komt die tevoorschijn in het weekend volgend op Thanksgiving. De kinderen vinden het helemaal geweldig, zoals dat hoort, want ze weten dat als ze lief zijn, de kerstman over een poosje het nodige komt brengen. Ik sta toevallig op goede voet met Santa, dus ik weet dat het weer erg druk wordt onder de boom dit jaar.Nog even afwachten of Alex en Nova de komende weken engeltjes of bengeltjes zijn…
Een kersttraditie is de jaarlijkse kerstparade, waar drommen mensen op afkomen. We zijn er dit jaar voor het eerst naar toe geweest, met de juf van Alex samen. Miss Pam en Bella hadden het ook nog niet eerder gezien, dus we waren allemaal erg benieuwd wat er precies te zien was. We stonden in de buurt van het eindpunt, bij het treinstation van Spartanburg en het stond rijen dik. Met de kleintjes gingen we voor de meute zitten op de straat, zodat ze in ieder geval iets konden zien.
We moesten even geduld hebben voordat er iets te zien was, maar rond zeven uur kwam de politie voorop en de rest erachteraan. Het varieerde van rijk versierde wagens tot simpelweg bedrijfsauto’s die een bordje hadden opgehangen met een kerstwens erop. Er zaten ook drumbands tussen, soms nog flinke groepen die samen lekker veel herrie maakten. Al met al duurde het een goed uur voordat de hele stoet voorbij was. Weer een ervaring rijker!
Kerst komt eraan, maar de sneeuw waarschijnlijk niet.
We hebben er een fantastisch en extra lang weekend opzitten, dus ik zal proberen het bijbehorende blogbericht een bijpassende stijl mee te geven. Allereerst moet ik het weer vermelden. Wat een on-ge-loof-lijk mooi weer voor het eerste weekend van december! Op zaterdag waren we met korte mouwen in de speeltuin, de lucht strak en blauw, 24 graden, simpelweg genieten van de zon en onze spelende kinderen. We hebben de rest van de dag wat boodschappen gedaan, want op zondag zouden we overdag weg zijn en ’s avonds kwam onze loge aan. En tegen die tijd moest alles wel een beetje in orde zijn natuurlijk.
Eens in de maand kunnen klanten van Bank of America op vertoon van hun bankpas gratis naar binnen bij EdVenture, het kindermuseum dat in Columbia ligt. Hier waren we een keertje eerder geweest, maar er was sindsdien weer erg veel veranderd, niet in de minste plaats Alex en Nova zelf! Nova kon bij het vorige bezoek nog nog niet eens lopen, dus voor haar was het pas echt feest. Samen met haar broer dook ze de ‘boerderij’ in, klom ze op de tractor, ze plukten samen perziken uit de bomen en verzamelden melk en eieren. Samen druk in de weer Die gingen vervolgens naar de supermarkt, waar ze driftig in de weer waren met boodschappen doen en afrekenen. Bij de machines was erg veel veranderd sinds de vorige keer, er waren diverse nieuwe hoekjes bijgekomen en die moesten van onder tot boven bekeken worden. Het viel ons op hoe Alex en Nova al fijn samen kunnen spelen, vooral omdat Nova echt belangstelling vertoont voor auto’s en andere dingen met een motor erin. Later hebben ze pizza’s gebakken in het keukentje, in het bibliotheekje gespeeld, over het menselijk lichaam geleerd, muziek gemaakt en het winterdorpje bezocht, waar Alex de grootste lol had met het sneeuwballenkanon. Als bijzonder activiteit waren er verschillende korte voorstellingen waar een groep studenten (die vaker optraden als ensemble) relatief korte, bekende muziekstukken speelden die geschikt zijn voor kinderen. Wij zijn gaan kijken naar hun interpretatie van Peter en de Wolf. Het duurde ongeveer een kwartiertje en Nova zat zeer aandachtig te luisteren. Voor Alex duurde het net even te lang, al heeft hij zonder morren de hele voorstelling uitgezeten. In het filmpje kun je een stukje van de muziek beluisteren.
In de auto vielen de kinderen allebei in slaap, wat normaal niet zo handig is zo laat op de middag, maar in dit bijzondere geval niet zo heel erg. Mijn oom Rene, de jongere broer van mijn moeder, moest voor zaken in Charlotte zijn en kwam zodoende een nachtje bij ons logeren. Hij arriveerde in de duisternis, maar had desondanks het gevoel een film binnen te rijden. Dit werd de volgende ochtend bij daglicht nog eens versterkt. Het ging redelijk goed met de jetlag dus we hebben op maandag een pittig programma afgewerkt! Eerst even spieken bij Walmart: het gigantische van de winkel waarnemen en tevens een blik werpen op de afdeling diepvriesgroenten, uit zakelijke overwegingen.
Zomaar een (oud)oom op bezoek, wie had dat gedacht!
In drie kwartier reden we verder door het glooiende landschap richting de bergen in North Carolina, waar we Chimney Rock bezochten. Dit blijft altijd een indrukwekkende bestemming, ongeacht het seizoen. De natuur is er puur en ruig, ondanks het feit dat het miniscule plaatsje commercieel wordt uitgebuit. Daar merk je op een maandag trouwens weinig van, de overige bezoekers kun je op een hand tellen.
Alex mocht nog een keertje naar de ‘gem mine’, een moderne variant op het goudzoeken. Je koopt een emmer zand en dat schep je beetje voor beetje in een zeef. De zeef hou je in stromend water en als je geluk hebt, komen er waardevolle stenen boven. Nou, geluk had Alex zeker, er zaten een paar aardige knotsen tussen, waaronder een vuistgroot stuk amethyst. Wat een joekel!
Alex, Nova en Rene, meteen goede vrienden
Zoals bijna traditioneel het geval is, aten we bij het Old Rock Cafe een typisch Amerikaanse lunch en omdat het zulk mooi weer was, kon dat nog buiten op het terras ook. Op 3 december buiten lunchen in je korte mouwen, niet gek he? Met een goed gevulde maag konden we zodoende Chimney Rock op. Er is de laatste tijd hard gewerkt aan het vernieuwen van de paden op en rond de rots en dat was te zien. Het zag er allemaal fantastisch uit en de paden zijn minstens twee keer zo breed als voorheen. Helaas zijn nog niet alle werkzaamheden afgerond en was de wandeling naar de basis van Hickory Nut Falls afgesloten. Dat resulteerde in een gereduceerd toegangstarief en een aanpassing van de plannen. Met de lift zijn we naar de rots gegaan waaraan het plaatsje zijn naam ontleent, de mannen zijn via de nieuwe trappen weer afgedaald naar de parkeerplaats, mama met de kindjes terug met de lift. Nova vond het stampen in de tunnel maar wat leuk en de kinderen klauterden allebei, bovenop Chimney Rock, zonder enige angst op de grillige rotsen. Na de uitzichten bewonderd te hebben, zijn we een stukje teruggereden naar de lager gelegen parkeerplaats, waar het Woodland Adventure begint, de kinderwandeling die allebei de kleintjes nog gelopen hebben (Nova met een beetje hulp van papa). Toen we rond 16.00 uur terug reden naar huis, viel Nova binnen 10 tellen in slaap, haar eerste dutje van de dag, en ze had het wel verdiend. Ook Alex hield zijn ogen niet open en eenmaal thuis sliep hij verder op de bank.
Na een snelle en simpele maaltijd reden we naar Inman voor ons jaarlijkse bezoek aan Hollywild. De kerstlichtjesroute door het dierenpark is weer geopend en we waren om kwart over zes bij de poort. We konden zo doorrijden naar binnen, op dit vroege tijdstip was het nog lekker rustig en dat was een groot verschil met andere jaren, toen we tot wel een uur met de auto moesten aanschuiven om binnen te komen. Rene wist niet wat hij zag, een ontelbare hoeveelheid kerstlichtjes in elke denkbare vorm en dat tussen de wilde dieren. Zelfs naast de grote Amerikaanse auto’s is een Holsteiner nog een flink beest en we waren wijs genoeg om de ramen dicht te houden, zodat ze hun tong niet naar binnen konden steken op zoek naar een snack. Nova zat bij Rene op schoot te wijzen naar alle beesten, Alex was inmiddels ook weer wakker en lachte zich rot om wat hij allemaal zag. Het blijft elk jaar weer bijzonder! In het kerstdorp aan het eind stonden nog eens een heleboel dieren, die te gevaarlijk zijn om in de grote weide te laten loslopen. En eerlijk gezegd denk ik dat een watusi een behoorlijk kras en/of deuk in je auto kan maken, dus dat is misschien maar beter ook. Alex en Nova hebben de geitjes te eten gegeven, Nova kreeg er weer geen genoeg van en bleef zelfs de lege flesjes nog vol enthousiasme aan de dieren aanbieden. Op hetzelfde enthousiasme kon Santa niet rekenen; bij het zien van de beste man schudde ze driftig haar hoofd. Mooi niet!
Zo vloog de dag dus om en moest Rene weer terug naar Charlotte, want tenslotte moet er ook nog gewerkt worden deze week. Maar het was zeker erg bijzonder om elkaar op deze manier te zien en om de kinderen met hun oudoom te zien spelen. Afhankelijk van het succes van dit werkbezoek komt er wellicht nog een vervolg, dus wie weet zien we elkaar snel nog eens.
In het blad Upstate Parent staat elke maand een hele lijst met activiteiten in de wijde omtrek en zo kwamen we uit in Fountain Inn, een gehucht van anderhalve man en een paardenkop even voorbij Greenville. Hier was een expositie in het plaatselijke museum van modeltreinen en aangezien onze beide kinderen verzot zijn op treintjes konden we die kans niet laten schieten.
Op ontdekkingstocht in Fountain Inn
Het was ongeveer drie kwartier rijden voordat we in het centrum van Fountain Inn waren, een schijnbaar uitgestorven plaatsje, keurig netjes bijgehouden en aangeveegd en sinds kort een ‘museum’ rijker. Het was een tijdelijke lokatie voor deze tentoonstelling, die op deze manier geld bij elkaar sprokkelde om binnenkort te kunnen openen in Greenville stad. De expositie besloeg welgeteld een ruimte en stelde feitelijk niet zo veel voor, maar de kinderen vonden het evengoed erg mooi. De treinen welteverstaan, de meneer in een berenpak die daar speciaal was voor de kinderen kon de goedkeuring van Nova bepaald niet wegdragen. Alex wilde hem nog wel voorzichtig een knuffel geven in ruil voor een snoepje, maar Nova zette een flinke keel op toen ze hem zag. Ze schrok er zelfs zo van, dat ze steeds als ze een glimp opving, direct opnieuw begon te brullen, zodat de ‘beer’ uiteindelijk de ruimte verliet totdat we alles gezien hadden. We vonden het sneu voor de man in het pak, maar het gaf ons wel te denken of we met Nova naar Santa toe moeten dit jaar…
Goed, het ‘treinmuseum’ hadden we vrij snel gezien, maar het was prachtig weer en we wilden Fountain Inn wel eens beter bekijken. We wandelden door de ‘hoofdstraat’ waar een grappig boekwinkeltje was vol tweedehands boeken. Er zaten echt mooie exemplaren bij en er was bovendien een tafel vol treinboeken. Nova vond in een uitverkooprek een boek over olifanten, dat ze voor een dollar mocht meenemen en bovendien zelf mocht betalen. Alex stond in de tussentijd naar een trein in de etalage te kijken; het was bijna net zo groot als in het museum. Op weg naar de auto kwamen we voorbij de rails, volledig uitgestorven maar in combinatie met de helblauwe lucht een mooi plaatje. Aan de overkant lag nog een oud veilinghuis, dat het geheel een erg antiek gevoel gaf. Bij de plaatselijke Subway hebben we geluncht, en al met al was het toch een leuk uitstapje. Fountain Inn, een plaatsje om te onthouden.
Wat een snoeten!
Zondag was alweer de laatste dag van het lange weekend. Het beloofde weer een mooie dag te worden, dus we wilden eens lekker gaan wandelen. We hadden een poos geleden al eens gelezen over Conestee Park in Greenville en hebben het opgezocht. Het bleek om een behoorlijk natuurpark te gaan met aangelegde paden, sportvelden, observatieplaatsen, knuppelbruggen en gelukkig ook een speeltuin voor de kleintjes. Met de ukjes in de bolderkar hebben we een aantal paden gelopen (de meesten stukken waren verhard) en de laatste restjes herfstkleur bekeken. Alex had aanvankelijk niet zo’n zin, hij heeft dan ook al enige tijd last van een lelijke hoest en was net in slaap gevallen voordat we bij Conestee Park aankwamen. Nova was haar vrolijke, ondernemende zelf en deed gezellig mee.
Nova zag de schommels al in de verte en was niet meer te houden. Gelukkig wilde ze ook nog even met Alex samen op de wip.
Na de wandelingen zijn we naar een andere ingang van het park gereden om daar naar de observatieplaats te gaan. Eenmaal daar zagen de kinderen de speeltuin en hebben we ons opgesplitst: Rob ging naar de vogels kijken en mama met de kleintjes mee richting de schommels en andere klauterpret. Het was maar goed dat we die keuze hadden gemaakt, want het observatiedek bleek nog een eind verder te zijn dan we dachten. De kinderen hebben drie kwartier gespeeld voordat Rob terugkwam; hij had flink doorgestapt maar was desondanks een hele tijd onderweg geweest. Helaas waren er geen vogels te zien geweest, dus in het voorjaar nog maar eens terug. Alex en Nova hadden zich in de tussentijd lekker moe gespeeld en we hadden honger, dus we hebben een Chinees restaurant opgezocht om de magen te vullen. Daarna terug naar huis met twee slapers achterin de auto. De buitenlucht maakt moe!
Bij aankomst zag het er nog niet zo florisant uit.
Nu het hoogseizoen is bij de boeren, dankzij de goede appeloogst en de pompoenen die massaal worden ingeslagen, maken we daar flink gebruik van door er in de weekenden op uit te trekken naar een van deze boerderijen. Rob had op de radio iets gehoord over de Denver Downs Farm in Anderson en daar waren we nog niet eerder geweest, dus hoppa, er naar toe!
Deze boer had een iets andere opzet dan de vorige waar we geweest waren. Daar draaide het echt om de appels en de appelprodukten, met allerlei activiteiten erom heen (zoals een hooiwagentocht en speeltoestellen). Maar Denver Downs heeft geen boomgaard, zij verdienen hun geld voornamelijk met slachtvee.
Toen we de auto parkeerden naast het grote veld wist ik niet zo goed wat ik ervan moest denken. Zo van een afstandje leek het niet vreselijk veel soeps. De entree was 12 dollar per persoon en het regende ook nog een beetje. Tja. Toch maar naar binnen, we hadden er tenslotte een uur voor gereden. En maar goed ook, want het was geweldig leuk en de kinderen hadden er de tijd van hun leven.
Nova heeft aardig wat meters gemaakt in het mini-doolhof.
Van oude autobanden waren heel vernuftig schommels gemaakt in de vorm van een paard, die bovendien alle kanten opdraaiden. Nova is verzot op schommels, maar deze vond ze helemaal fantastisch. De eerste 20 minuten hebben de kinderen dus op een schommel gezeten! Daarna was het een rondje op de ‘cow train’, karretjes achter een tractor waarmee je een paar rondjes werd rondgereden. De kindjes bij mama op schoot, gelukkig waren ze lief voor elkaar en werd er eens niet geduwd en getrokken. Het was lekker even rennen in het mini-doolhof en we maakten een tochtje op de hooiwagen en kwamen zodoende door het pompoenenveld, en omdat het inmiddels mooi was opgeklaard, hadden we fraai zicht op de bergen.
Alex had al snel een dump truck veroverd in de mais-bak.
Terug op het veld dook Alex de hooischuur in, waar hij met de grootste lol aan touwen slingerde. Dat was totdat we de ‘zandbakken’ zagen, waar geen zand in zat maar mais. Oh, wat was dat een feest. Ruim drie kwartier zaten de ukkies te graaien en te grabbelen, te rollen, scheppen en ‘zwemmen’. Later bij de McDonalds lag het onder onze tafel nog bezaaid met maiskorrels. Alex mocht zich nog heerlijk uitleven op een reusachtig springkussen, jammer dat je zoiets niet in je achtertuin kunt neerzetten.
Met allerlei planken en verbindingsstukken kon je huisjes bouwen, er waren klimgeitjes (met jongen) die je eten kon geven via een emmertje op het bovenste plateau, zodat je de beestjes naar boven kon zien klauteren. Bij de ouderwetse waterpompen was het flink werken om de rubberen eendjes te laten zwemmen van de ene naar de andere kant. En er lagen bergen hooibalen waar je fijn overheen kon lopen, of in het geval van Alex, springen, want tussen de een en de ander zat nog een aardig gat voor zo’n manneke. Het was op het laatst nog een keertje door het mini-doolhof, waar Nova absoluut niet meer uit wou en eigenlijk wilden ze allebei niet weg, want we moesten Alex onder luid protest en met dikke tranen meenemen naar de auto. Zoals hij het zelf zei: “I want to live here!” We kunnen dus wel stellen dat het een succes was.
Vorig weekend zijn we nog eens op Biltmore geweest, en meer specifiek in het Antler Hill Village. Er is in de septembermaand veel te doen met wijn en muziek; zo kon je de hele middag luisteren naar een live jazz band en bij de wijnerij kon je druiven stampen, waarvoor je vervolgens een ‘diploma’ kreeg. Alex vond dit erg grappig om te doen, Nova vond het helemaal niks! Het was heerlijk weer, achterin de 20 graden en een zalig briesje, al klinkt het op het filmpje soms of er een flinke zuidwester waaide. Ons diner hebben we genuttigd in Cedric’s Tavern, een heerlijke maaltijd met 20% korting, want dat hoorde ook bij de septembermaand. Echt een dagje genieten!
Het is al weer even geleden dat het 4 juli was, maar op deze nationale feestdag wordt in Amerika gevierd dat ze op deze dag in 1776 hun onafhankelijkheid van de Engelsen verklaarden. Traditioneel gezien gaat dat gepaard met optochten en vuurwerk en Alex is nu oud genoeg om belangstelling te hebben voor het geknal en geflits dat daarbij hoort.
We kopen zelf eerlijk gezegd nooit vuurwerk, maar op de avond van 3 juli kwamen we bij onze buren de Jeffers terecht en zij hadden wel wat vuurwerk gehaald, bij een kennis die een standje had en omdat ze uit sympathie e.e.a. hadden meegenomen. Aangezien ze op 4 juli niet eens thuis zouden zijn, besloten ze om hun knallers op 3 juli af te steken en we waren welkom om te komen kijken.
De kinderen hebben tot 22.15 vol spanning naar het vuurwerk gekeken en in het geval van Alex ook zelf wat mogen ‘afsteken’. Toen we zagen wat een lol hij erin had, konden we het natuurlijk niet laten om zelf ook een paar knallers en sterretjes te halen, en die mochten Alex en Nova op 4 juli uiteindelijk gebruiken om ‘hun’ onafhankelijkheid te vieren. Tenslotte zijn het allebei pure Amerikaantjes!
Pfff… als het zo warm is dat zelfs de lokale hitterecords verbroken worden, weet je dat je maar beter binnen kan blijven. De temperatuur komt de laatste dagen boven de 40 graden uit en je ziet bijna geen ziel op straat. Ik weet dat men in Nederland om een zomer zit te springen, maar geloof me, zo heet als het hier is, is ook niks.
We zijn ons vertier maar in Rutherfordton gaan zoeken, in KidSenses, een soort kindermuseum waar we ook al eens eerder geweest zijn. Het laatste bezoek dateerde van toen Nova net kon kruipen, dus het was al weer even geleden. Bovendien waren er weer enkele nieuwe dingen te zien en te doen, dus het wordt nooit saai. En kinderen die groeien, kunnen steeds meer en ontwikkelen nieuwe interesses, dus voor hen is er ook bij elk bezoek weer een gamma aan nieuwe dingen te ontdekken. Voor ons is het steeds een verrassing om te zien welke activiteiten het meest aanspreken en hoe levendig hun fantasie inmiddels is.
Bij binnenkomst werd er net omgeroepen dat je, in het kader van 4 juli (Independence Day in de VS), vuurwerk kon maken met glitter, dus dat zijn we dan maar eerst gaan doen. Met lijm kon je op papier ‘vuurwerk’ tekenen en er daarna glitter over strooien. Dat was voor Alex makkelijk om te doen met leuke resultaten en zodoende heeft hij er een poos ijverig aan zitten werken. Daarna was het door naar het winkeltje, het buizenstelsel, het kleuterhoekje, de treinen, het poppentheater, het restaurant, de bellenblaaskamer, de schaduwkamer, het wetenschapshoekje, de televisiestudio en de brandweerauto. Het was overal weer dikke pret en de filmbeelden spreken waarschijnlijk voor zich.
Rond de lunch liepen we het ‘centrum’ van Rutherfordton in, waarmee we de ene straat bedoelen die het plaatsje rijk is. Er was voor zover wij konden zien geen echte cafetaria in de buurt en het was te heet om langdurig te zoeken, dus dan maar naar de ijssalon aan de overkant van de weg. De kinderen hadden daar overigens totaal geen moeite mee, dus waarom moeilijk doen? Op de weg naar huis konden we er op wachten: twee kinderen in diepe slaap!
Het warme weer houdt voorlopig nog aan, dus voor zondag zullen we ook op zoeken moeten naar een verkoelende activiteit.
Het is bijna zomer en heerlijk, heerlijk weer. De temperaturen zijn momenteel aangenaam en schommelen rond de 30 graden en dankzij enkele wolkjes is het buiten prima te doen. Ook op deze zaterdag was het weer stralend van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat en we genieten ervan dat de luchtvochtigheid overdag nog niet moordend hoog is, zoals we de komende maanden wel kunnen verwachten.
Na een rondje boodschappen en een lekkere lunch bij Panera zijn we verder gereden naar Brevard in North Carolina. Hier zijn we wel vaker geweest om Pisgah National Forest te bezoeken en daar enkele mooie watervallen te bekijken, maar deze keer hebben we het winkelcentrum van het plaatsje bezocht in plaats van de omliggende natuur.
Ergens op internet hadden we gezien dat in het dorpshart een grote speelgoedwinkel ligt en we waren wel eens benieuwd hoe dat eruit zag. Bovendien ligt er veel speelgoed op de schappen dat je niet zo vaak ergens tegenkomt, dus dat maakt het ook bijzonder. Het was in totaal 600 m2 vol speelgoed en het stond bovenop elkaar gestapeld, van vloer tot plafond. Op verschillende plaatsen konden de kleintjes ook echt spelen, zoals in het filmpje wel duidelijk wordt. Dikke pret!
En natuurlijk mochten de ukkies ook iets moois uitzoeken, zeker nadat Nova haar hart had verpand aan een lief popje waar ze vervolgens de hele winkel mee rondsjouwde. Hoewel Alex in eerste instantie ook een pop wilde hebben, bedacht hij zich later toch en ruilde de pop in voor een stoere bulldozer. Op de weg naar huis heeft hij anderhalf uur lang over zijn bulldozer zitten vertellen en wat hij er toch allemaal mee ging doen zodra we weer thuis waren.
Hup Holland hup!
Na ons bezoek aan O.P. Taylor’s zijn we Brevard verder ingelopen. En ja, ik zeg ‘gelopen’ want we konden er, heel Europees, heerlijk rondkuieren en de vele kleine winkeltjes bekijken. Qua sfeer doet het denken aan Hendersonville, of Asheville in het klein, erg aangenaam allemaal. Bij een Nieuw Zeelandse ijssalon hebben we een lekkere gelato gegeten en links en rechts in boetiekjes gesnuffeld. Het was al met al een erg leuke middag.
Vandaag waren we overigens allemaal in het oranje gekleed, want vanmorgen hebben we ons ‘Oranje’-familieportret geknipt in de tuin. Gezien de prestaties van het elftal op het EK is het waarschijnlijk de laatste kans om onze steun aan het voetballende vaderland te laten zien. Hup Holland!
Weten jullie nog dat het jaar net begon? En nu is het al weer april en bovendien Pasen! Op het kinderdagverblijf van Alex was het op Goede Vrijdag al feest. Er waren eieren verstopt die de kinderen mochten zoeken en in hun speciale emmertjes doen, er waren allerlei snacks om te snoepen, er waren leuke activiteiten rondom Pasen, kortom, het kon weer niet op. Het eieren zoeken had op Alex grote indruk gemaakt en toen Nova die kleurige dingen zag (en ook zag wat er in verstopt zat – CHOCOLADE!) was ze er ook direct helemaal weg van.
Vandaag is het de zaterdag voor Pasen en dus waren er weer veel plaatsen die festiviteiten hadden georganiseerd. De Bethel Assembly kerk, die dicht bij ons huis ligt, had ook een zogeheten ‘Easter egg hunt’ en er waren bovendien nog andere dingen om te doen. Het leek ons wel aardig om daar eens te kijken. Alex dook meteen op een springkussen en we kregen een lootje voor de kinderen waarmee ze kans maakten op een prijs. Nog voordat er aan de eerste eierenjacht begonnen werd, werden de prijzen voor de leeftijdscategorie 0-2 bekend gemaakt: bingo! Nova had een leuk mandje met twee flinke chocoladehazen te pakken.
Samen met mama is Nova vervolgens aan de zoektocht naar paaseieren begonnen. En tjonge jonge, het mandje zat binnen de kortste keren vol! Iemand van de leiding kwam snel een tasje brengen, zodat we de eieren daar in konden doen en snel verder zoeken. Alex was natuurlijk een beetje beteuterd, want hij snapte niet zo goed dat hij niet mee mocht doen. Maar we verzekerden hem dat hij ook nog aan de beurt zou komen. Gelukkig werden de eieren voor de kinderen van 3-6 niet lang daarna in het grote veld gestrooid. Samen met papa stond Alex in de startblokken. 5..4..3..2..1! Papa’s strategie werd direct overboord gegooid en Alex graaide naar alles dat hij vinden kon. Ook hij kwam met een flinke hoeveelheid eieren weer terug.
Er was een stand opgezet waar je gratis drankjes en snacks kon krijgen en toen dat achter de kiezen was en Alex nog een keertje op het springkussen was geweest, was het wel weer tijd om naar huis te gaan. We waren natuurlijk ook benieuwd wat er allemaal in de eieren verstopt zat. Het mag geen verrassing zijn: bergen snoepgoed. Dat gaat mooi in de trommel voor de komende weken!
Sommige mensen mopperen wel eens dat er in South Carolina zo weinig te doen is, maar die mensen letten volgens mij niet zo heel goed op. Wij vinden, ruim vier jaar nadat we hier zijn komen wonen, nog steeds nieuwe dingen om te doen en je kunt toch niet zeggen dat we er weinig op uit trekken. Onlangs ontdekten we dat er in Columbia ook een Children’s Museum-achtig activiteitencentrum zit. Het heet EdVenture en het was een perfecte bestemming voor een doordrenkte zondagmiddag zoals vandaag.
Hoewel het een variatie was op het type ‘leerzaam kindermuseum’ vervelen deze bezoekjes nooit. Geen enkel museum lijkt op een ander omdat ze niks met elkaar te maken hebben. Een van de spannendste en bijzonderste dingen in EdVenture was een gigantisch kind, Ed (waar het musum dus ook zijn naam vandaan heeft), waar je in kon kruipen om de boel van binnen te bekijken. Klimmen en glijden, en tegelijkertijd leren dat er een spijsverteringsstelsel in je lijf zit, dat is zo’n beetje de opzet achter veel activiteiten in dergelijke ‘musea’.
De kinderen hebben zich fantastisch vermaakt en doodmoe gespeeld in het Afrikaanse dorp, met het spelen met een skelet, in de baby en peuterhoek, in de levensgrote kinderboekenhoek (de favoriet van Alex: Chicka chicka boom boom), bij de brandweerauto en de bouwhoek, waar Alex door hard werken en samenwerken een bobcat aan de gang moest krijgen en houden, en Nova zich amuseerde met reuzenblokken en dumptrucks die tegelijk dienst deden als loopwagen. Toen we rond een uur of drie merkten dat de kindjes moe werden, gingen we weer huiswaarts. En inderdaad, binnen geen tijd sliepen de hummels allebei!
Weten jullie nog dat het jaar net begon? En nu is het al weer april en bovendien Pasen! Op het kinderdagverblijf van Alex was het op Goede Vrijdag al feest. Er waren eieren verstopt die de kinderen mochten zoeken en in hun speciale emmertjes doen, er waren allerlei snacks om te snoepen, er waren leuke activiteiten rondom Pasen, kortom, het kon weer niet op. Het eieren zoeken had op Alex grote indruk gemaakt en toen Nova die kleurige dingen zag (en ook zag wat er in verstopt zat – CHOCOLADE!) was ze er ook direct helemaal weg van.
Samen met mama is Nova vervolgens aan de zoektocht naar paaseieren begonnen. En tjonge jonge, het mandje zat binnen de kortste keren vol! Iemand van de leiding kwam snel een tasje brengen, zodat we de eieren daar in konden doen en snel verder zoeken. Alex was natuurlijk een beetje beteuterd, want hij snapte niet zo goed dat hij niet mee mocht doen. Maar we verzekerden hem dat hij ook nog aan de beurt zou komen. Gelukkig werden de eieren voor de kinderen van 3-6 niet lang daarna in het grote veld gestrooid. Samen met papa stond Alex in de startblokken. 5..4..3..2..1! Papa’s strategie werd direct overboord gegooid en Alex graaide naar alles dat hij vinden kon. Ook hij kwam met een flinke hoeveelheid eieren weer terug.
Peperazzi Blog 