Van de boeken die we afgelopen week gehaald hebben, is het verhaal over Diego en Dora die baby jaguar zoeken veruit favoriet. We hebben het al zo vaak gelezen dat Alex het verhaaltje aardig van buiten kent. Toen ik beu was om hetzelfde verhaal voor de vierde keer achter elkaar te lezen, vroeg ik of Alex het aan mij wilde voorlezen. Aldus geschiedde!
Categorie: Kunst & Cultuur
Hakke, hakke, puf, puf
Dat Alex gek is op treinen weet, denk ik, iedereen wel. Al ruim voor zijn tweede verjaardag speelde hij volop met Thomas de Trein en de treintafel die op zijn kamer staat, mag nog vrijwel elke dag op een bezoek van Alex rekenen. Toen we vorig jaar in Nederland waren, wilden we al met hem naar het treinmuseum in Utrecht, maar dat bleek helaas gesloten. We puzzelen dus al een tijd hoe we Alex kunnen laten kennismaken met een echte trein en warempel, in North Carolina ligt een Transportation Museum waar aandacht is voor allerlei vormen van transport, maar met een grote nadruk op treinen. We kwamen er een poosje geleden achter en het was wachten op een weekend met mooi weer om er eens een kijkje te nemen.
Welnu, dat mooie weer is gekomen want het doet al lente-achtig aan! Het gras wordt al voorzichtig groen, de planten lopen al uit en de temperaturen zijn navenant. We maakten de reis naar Spencer, NC op zaterdag, want op zondag zijn ze gesloten. Toch een aardige trip, want we hebben er een kleine twee uur over gedaan en in totaal hebben we 365 km afgelegd. Maar we kunnen wel stellen dat het een erg geslaagd bezoek was, zeer de moeite waard!
Toen we de auto uitstapten, zagen we al direct een diesellocomotief staan met twee wagons en twee tellen later kwam er een trein voorbij gereden. Terwijl we de spullen uit de auto pakten, stond Alex letterlijk met open mond te kijken. Daarna was het van de ene in de andere verrassing vallen, ook voor ons zelf, want het was echt een leuk museum om te bezoeken.
Bijzonder indrukwekkend was de remise, inclusief werkende draaischijf, waar heel wat oude locomotieven te bezien waren. In totaal 37 sporen liepen naar de remise toe, dus het was ook geen kleintje. Binnen waren nog meer treinen te zien en sommigen kon je ook van binnen bekijken, zoals een oude posttrein en een militair ziekentransport. In een grote loods wordt stevig gewerkt aan de restauratie en reparatie van nog veel meer treinen en terwijl we daar waren, werd een locomotief op de draaischijf gezet en de remise binnengereden. Heel indrukwekkend allemaal!
Natuurlijk liepen er in het museum veel mensen rond met kinderen van Alex zijn leeftijd, maar ook een heleboel volwassenen met professionele camera’s, statieven en meer leuke fotosnuisterijen. Rob vond het heel erg jammer dat hij zijn verzameling lenzen deze keer had thuis gelaten. Het was echt een plaats waar een fotograaf zijn hart kan ophalen. Maar niet getreurd, we kunnen zeker nog eens terug en ik heb het vage vermoeden dat dat nog wel eens zal gebeuren.
Een tweede hoogtepunt was een ritje met een echte trein. Er was een klein station gebouwd waar we mochten instappen in een dieseltrein die vervolgens zo’n 25 minuten op het terrein van het museum rondreed. Helemaal fantastisch en bovendien kwam er een heuse conducteur een gaatje in je kaartje knippen. De trein liet zijn claxon geregeld horen, iets wat bij Alex op veel goedkeuring kon rekenen. “What is that sound?” vroeg hij dan steeds. “It’s the horn!” Nova keek ook haar ogen uit, zij had weer bijzonder veel indrukken te verwerken en mocht daarnaast veelvuldig ‘ooh’, ‘aahhh’ en ‘so cute’ in ontvangst nemen. Jaja, mensen, we weten het, we hebben mooie kinderen, dank u wel.
Ruim vier uur hebben we alles bekeken, bewonderd en bestudeerd, maar toen werd het zoetjesaan toch eens tijd om te gaan. Op de weg terug zijn we bij Charlotte bij de Ikea gestopt. Ten eerste brak het de lange reis was op en ten tweede kon Nova haar beentjes eens strekken, want voor haar was het de hele dag veel stil zitten, iets wat heel moeilijk is al je dol bent op leren lopen. We hebben daar dan maar een hapje gegeten en wat kleinigheden meegenomen. Al met al was het een paar minuten voor 7 toen we de auto weer instapten en het was kwart over acht voordat we thuis waren. Een lange dag dus, maar wel zalig op pad geweest!
Cars 2
Afgelopen weekend zijn we, om de hitte nog maar weer eens te ontvluchten, naar de bioscoop geweest. Het was de allereerste film die we in de bios hebben gezien sinds Alex geboren is, dus dat is echt al weer een poosje geleden. Met de kleintjes in gedachten hadden we gekozen voor Cars 2. Het aanbod van kinderfilms is trouwens behoorlijk, maar aangezien Alex de eerste Cars film geweldig vindt, leek ons dat leuker voor hem dan Winnie de Pooh of de Smurfen.
Verrassend genoeg waren we lang de enigen niet in de zaal, dus we hoopten maar dat het goed zou uitpakken met een superenthousiaste peuter en een baby. De voorfilms begonnen en Alex zat al snel met ogen als schoteltjes te kijken. Wat een grote televisie was dat! Tijdens de film riep hij af en toe dolgelukkig: “Mater!” of “Lightning McQueen!” en ook een keer “Dump truck!” toen die te zien was.
Sesamstraat Live
Alex heeft een uitstekend weekend achter de rug, want we zijn niet alleen naar Boo in the Zoo geweest, maar ook naar een live voorstelling van Sesamstraat! De show met de titel ‘Elmo’s Healthy Heroes’ was te zien in het Bi-Lo Center in Greenville. We hadden kaartjes voor de show van 10.30, omdat je ’s middag natuurlijk het risico hebt dat het kleine mannetje slaapt.
Het was de eerste keer dat we met Alex naar zo’n grote hal gingen, dus we waren benieuwd hoe hij zich zou gedragen. Hij ging braaf op zijn stoeltje zitten en keek de hal rond in afwachting van wat komen zou. Toen de lichten uit gingen en zijn Sesamstraat helden een voor een het podium opkwamen, kreeg hij een prachtige uitdrukking op zijn gezicht. Elmo helemaal in het echt, schitterend!
Het anderhalf uur durende programma zat trouwens heel goed in elkaar. Het verhaal ging over Supergrover die zijn ‘super’ kwijt was en niet meer kon vliegen. Zijn vrienden Elmo, Abby, Telly en Zoe (en haar speciale steen) vormden vervolgens de Fantastic Five en deden al het superwerk terwijl Grover zijn super bleef zoeken. Uiteindelijk bleek natuurlijk dat Grover gezond moest eten, slapen en moest bewegen, want de kinderen moeten aan het eind van het verhaal wel een lesje leren.
De show zat vol vrolijke liedjes en Alex stond regelmatig mee te schudden op de muziek. Hij heeft zich het hele programma lang keurig gedragen, dus in de toekomst kunnen we zoiets gerust nog eens doen. En dat het grote indruk op hem had gemaakt bleek wel op de weg naar huis: het duurde nog geen 2 minuten of meneer lag in diepe slaap op de achterbank.
Alweer Biltmore
We zijn al aardig wat keren naar Asheville gereden om daar Biltmore te bezoeken en ook vandaag was het weer raak. We hebben onlangs opnieuw een jaarkaart gekocht en de toevoeging van het Antler Hill Village, dat onlangs geopend is, maakt het nog eens extra leuk omdat met name dit stuk voor kinderen een feestelijke bestemming is. Om half elf waren we al ter plaatse en we zijn dan ook begonnen in Antler Hill.
In dit stuk, dat naast de wijnerij ligt en vroeger dienst deed als de stallen van de familie Vanderbilt, staan veel oude landbouwwerktuigen opgesteld. Nu Alex ineens helemaal bezeten is van alles met een motor, sprak dit hem veel meer aan dan bij ons vorige bezoek. Met zijn kleine vingertjes stond hij ze een voor een aan te wijzen.
- In de rozentuin
De muzikanten die er liedjes zaten te spelen, hebben speciaal voor Alex nog een aantal kinderliedjes gezongen, maar hij liet zich niet verleiden tot een dansje, terwijl hij dat toch zo goed kan.
Bij de boerderijdieren heeft meneertje gefascineerd naar de kuikentjes zitten kijken, maar hij wilde ze niet aaien, alleen zelf vasthouden. Poe poe, zeg maar eens dat kinderen van 18 maanden geen eigen mening hebben. We zijn wel bijna vier uur in Antler Hill gebleven voordat we naar de Italiaanse tuin zijn gereden. Op dat stukje is Alex natuurlijk in slaap gevallen, dus zijn we niet al te lang in de bloeiende rozentuin gebleven. Net lang genoeg om nog een paar mooie natuurplaatjes te knippen.
In afwachting van het vuurwerk hebben we thuis nog een poosje met de buurman gebabbeld, terwijl Ethan door onze sproeier rende in de hoop dat Alex achter hem aan zou komen. Alex vindt de sproeier wel heel interessant, maar hij wil zeker niet door het water geraakt worden. Dus hebben ze maar een soort tikkertje gespeeld met z’n tweeen op de oprit, daar hadden ze ook een hoop lol in. Het vuurwerk in de wijk viel uiteindelijk nogal tegen, maar op televisie viel er genoeg te beleven. Alex heeft vol belangstelling en onder goedkeurend applaus het vuurwerkspektakel in New York bekeken. En daarna was het toch echt bedtijd!
De Hopduvel
Aan het eind van onze vakantie zijn we op de valreep nog een dag in Gent geweest en hebben daar onze vrienden Aster en Kurt gezien, samen met hun dochters Helena en Johanna. Ze hadden voor Alexander een loopfietsje meegenomen, een heel leuk ding waar hij direct enthousiast op reageerde! Zoals de laatste tijd wel vaker het geval is, gilde hij de hele tent bij elkaar toen Helena bij hem ging zitten om samen met het fietsje te spelen.
We hadden afgesproken om samen te gaan lunchen en onze Gentse vrienden wisten nog wel een leuk eetcafe dat we echt eens gezien moesten hebben. Zodoende volgden we Asters auto richting De Hopduvel. We reden eerst fout en toen de auto een tweede keer stopte en Aster kwam aansnellen, leek het er even op dat we het niet zouden vinden en een alternatief moesten zoeken. Maar een voorbijganger bood hulp: na even te informeren bleek dat het cafe zijn gevel geschilderd had en om onduidelijke redenen het bord bij de deur had verwijderd. We stonden er vlakbij!
Eenmaal binnen bleek al snel dat Kurt en Aster geen woord overdreven hadden, het was met recht een HEEL bijzonder cafe te noemen. Van boven tot onder stond het vol met de gekste dingen. De lampen waren geconstrueerd uit diverse geweien, stoelen en banken waren goud gespoten om het een barokke schijn te geven, beelden en afbeeldingen uit alle windstreken sierden zowel het cafe als het terras en overal stonden wandlange boekenkasten vol maffe boeken in verschillende talen. Echt de moeite waard om eens naar toe te gaan als je Gent nog eens aan doet.
De menukaart bestond feitelijk uit vele pagina’s vol bieren, gevolgd door een kort lijstje ‘slappe dranken’ en een handjevol gerechtjes die je kon bestellen. Maar zoals wel vaker het geval in Belgie, moet je je niet door eenvoud laten bedriegen. Achter de simpele namen gingen heerlijke hapjes schuil, vergezeld van een verfijnde presentatie die je hier in Amerika wel kunt vergeten. Rob heeft heerlijk gesmuld van een Oostends vispannetje en ik had zelf een niet te versmaden vegetarische quiche met geitenkaas en gekarameliseerde appeltjes. Ook Alexander vond het prima; hij zat in een antieke kinderstoel met telraam en liet met zijn gegil aan iedereen weten dat hij zeer tevreden was. Moest ik ooit nog eens een brochure voor de stad Gent maken, dan zou De Hopduvel zeker op de lijst met niet te missen plaatsen komen!
Er was eens, lang geleden…
Een van de eerste dingen die we gedaan hebben met ‘opa en oma Eindhoven’ is een bezoek brengen aan de Efteling. Het was voor ons allemaal al zeker 15 jaar geleden dat we daar geweest waren, dus het park was in de loop der jaren flink veranderd en vooral uitgebreid. We houden allemaal niet van wilde attracties, maar met Alexander was het juist leuk om naar dingen als het Sprookjesbos te gaan. We waren ’s morgens op tijd vertrokken (voor zover mogelijk met een baby) en liepen om 10.45 rond in de Efteling.
Het was al snel duidelijk dat we niet de enigen waren met het idee een dagje naar Kaatsheuvel te gaan. Het mooie weer had al vroeg veel mensen gelokt en de parkeerplaatsen liepen snel vol. We hadden zelf een mooi plaatsje niet al te ver van de ingang, dat viel alvast mee. Alexander keek vanaf het begin zijn oogjes uit… zo veel kindjes, kleuren en nieuwe dingen om te bekijken! We wandelden van sprookje naar sprookje en ontdekten gaandeweg zelf ook nieuwe dingen die er tijdens ons laatste bezoek nog niet stonden.
Wat opvalt in de Efteling is dat het park de tand des tijds heel goed doorstaat. Ook de alleroudste attracties zijn nog steeds mooi om te zien en goed in elkaar gezet. Met onze kleine mop zijn we behalve in het Sprookjesbos ook in het Carnaval Festival geweest, de Gondoletta, de Fata Morgana, het Spookslot, de grote Caroussel en het Land van Laaf. Alles wat bewoog trok zijn aandacht, ook de zaken die boven zijn hoofdje voorbij kwamen suizen. Opa en oma hebben met veel plezier naar Alexander gekeken, ons mannetje zat zo te genieten. Het werd een erg mooie dag, ook qua weer, want de thermometer tekende 27 graden op. De foto’s op Flickr spreken weer duidelijke taal.
Een echte Thriller
Ik kan me nog herinneren dat we op de lagere school verdeeld waren in twee kampen. Ofwel je was, net als ik, van de Madonna-brigade, of je was overtuigd Michael Jackson-aanhanger. Natuurlijk vond ik de muziek van Michael Jackson stiekem ook wel goed, maar dat kon ik als Madonna-fan niet hardop zeggen. Je hoorde zijn aanstekelijk muziek overal en de nummers van zijn cds Thriller en Bad zullen voor altijd verbonden zijn met mijn vroege jeugd. De videoclip voor Thriller heeft me maandenlang nachtmerries bezorgd.
Toen ik een beetje loskwam van het Madonna-fanatisme en ook naar andere artiesten ging luisteren, ben ik zelfs muziek van Michael gaan kopen. In de vroege jaren 90 stond iedereen versteld van zijn cd Dangerous en de videoclips die bij elke single hoorden. Het waren een soort minifilms waar je naar kon blijven kijken. De ster van Michael Jackson stond hoog aan de hemel en straalde als geen ander. Zulke wereldroem is zeldzaam en je kunt je afvragen of zijn soort supersterdom ooit nog gehaald zal worden.
Net als iedereen kon ik gisteren mijn oren en ogen niet geloven. Op Facebook zag ik berichtjes verschijnen, mensen die iets zeiden in de trant van ‘rust in vrede, Michael’ of ‘ik was geen fan maar dit komt als een schok’. Iedereen had het erover, dus je denkt: Michael Jackson dood, dat zal toch niet? Maar de website van CNN had het in grote letters op zijn voorpagina staan. Op televisie deed men alsof het nog ging om een ernstige medische situatie maar in de loop van de avond kwam de bevestiging door de lijkschouwer, persconferenties, het transport van zijn lichaam via helicopter live op televisie. Er was geen mens die niet vol verbazing zat te kijken en het einde van een tijdperk meebeleefde.
Ik hoef niemand te vertellen dat het de laatste jaren niet zo goed ging met de beste man, de zeldzame keren dat er een foto van hem werd gemaakt grapte iedereen over hoeveel operaties hij nu weer had gehad. Zijn gedrag was ronduit bizar en de wijze waarop hij met zijn (en andere) kinderen omging mag ongezond genoemd worden. Maar een ding staat onomstotelijk vast: gedurende lange tijd heeft zijn onmetelijke creativiteit hoogtij gevierd en wat hij ons nalaat is een enorme verzameling klassiekers. Ik denk dat ik zijn Greatest Hits nog maar eens opzet.
Lunchmuziek
Vicki heeft me al een aantal keer gevraagd om mee te gaan naar ‘Sandwiched In’, een concert in de bibliotheek van Spartanburg tijdens het lunchuur. Elke twee weken treedt daar een groep op, het is altijd een verrassing welke soort muziek het is maar wat vast staat is dat het altijd wel geslaagd is. De muzikanten zijn professioneel bezig en er wordt altijd voor een lunch gezorgd door de bibliotheek, dus daar kan het alvast niet aan liggen.
Alexander gedroeg zich al de hele ochtend voorbeeldig, dus ik veronderstelde dat het wel zou kunnen. We zijn eerst naar het Cleveland park geweest om Emma en Alex wat te laten spelen. Vicki is met Alex een paar keer van de glijbaan gegaan en ik heb hem lekker laten schommelen. Het was maar goed dat het nog in de ochtend was, want de zon stond al weer flink te branden. Zoals Emma het zegt: de roze glijbaan is zo heet, je moet je benen optrekken als je er vanaf gaat, anders doet het pijn.
Om kwart voor 12 lag ons poppetje heerlijk te slapen in de autostoel, en omdat hij rond de middag meestal een uurtje slaapt, dacht ik dat hij het grootste deel van het concert met gesloten ogen zou meemaken. Maar zodra een medewerker van de bibliotheek enthousiast het gezelschap Wishing Chair aankondigde, gingen zijn ogen open en was Alexander klaarwakker. Ik dacht dat hij zich gauw genoeg zou vervelen en moeilijk zou gaan doen, dus zocht snel naar een deur waar ik naar buiten kon glippen zonder de andere aanwezigen te storen.
De twee dames van Wishing Chair zetten in en wauw, daar stond een strakke act op het podium! Een beetje folk, een beetje country, twee zangeressen met zeer goede stemmen en een heel resem aan instrumenten dat ze perfect beheersten. Ze zochten veel interactie met het publiek en konden goed improviseren met de suggesties die uit het publiek kwamen.
Maar wat me nog het meest verbaasde is dat Alex zich tijdens het hele concert keurig heeft gedragen! Hij zat op mijn knie heerlijk mee te hobbelen op de muziek en keek zijn ogen uit. We zaten dicht bij het podium dus hij kon het prima volgen allemaal. Zodoende heb ik het hele concert kunnen volgen, echt de moeite waard en heb ik na afloop een cd gekocht en door beide dames laten signeren ‘Voor Alex’. Een hartstikke leuke middag!
W.
Met nog een week te gaan tot de presidentsverkiezingen zijn we afgelopen weekend gaan kijken naar een film over iemand die de afgelopen tijd erg op de achtergrond is geraakt: George W. Bush. Door de heftige strijd tussen Obama en McCain zou je bijna vergeten dat het land momenteel onder zijn bewind staat. Zo stilletjes als het nu rondom de 43ste president van de USA is, dat is de afgelopen 8 jaar zeker niet altijd zo geweest.
Regisseur Oliver Stone opent zijn film over de huidige president met een ontgroeningsritueel op universiteit Yale, waar we direct zien dat Bush Jr. goed raad weet met alcohol. Zijn verslaving domineert zijn studentenjaren en het is ontstellend om te zien hoe iemand die zo weinig presteert uiteindelijk in het Witte Huis verzeild raakt. Hoewel politiek in deze film zeker niet geschuwd wordt, draait het veelal om het verhaal rond een jongeman die naar goedkeuring zoekt van zijn vader. Wat hij ook doet, Bush Sr. lijkt nooit echt trots op zijn zoon te zijn. Dit leidt ertoe dat George W. tot het uiterste gaat om zijn vader te evenaren en liefst te overtroeven.
Dat deze ‘strijd’ tot zeer discutabele beslissingen heeft geleid mag bij iedereen bekend zijn. Hoewel hij het naar alle waarschijnlijkheid allemaal goed bedoelde, zal Bush Jr. de geschiedenis in gaan als een van de belabberdste presidenten die het land ooit gezien heeft. Of de film, die simpelweg ‘W.’ heet, in Nederland en Belgie de bioscopen haalt is nog maar de vraag. Belangstellenden kunnen hieronder wel alvast naar de trailer kijken.
Peperazzi Blog 