Wegen en meten

Playing with his new tablet
Kleine jongens worden groot.

Twee dagen na zijn verjaardag had Alex een afspraak bij de kinderarts. Buiten eventuele kwaaltjes om gaan kinderen eens per jaar naar de pediater om te zien hoe ze zich ontwikkelen. Deze bezoeken zijn in principe vrijwillig, maar we vinden het zelf ook belangrijk dat iemand met kennis van zaken zich over je kind buigt. Je kunt zelf natuurlijk wel vinden dat je zoon of dochter het goed of slecht doet op een bepaald vlak, maar er zijn mensen die ervoor gestudeerd hebben en (gelukkig) objectiever zijn in dat soort zaken.

Het was wel flink lachen deze keer, want nu Alex officieel een ‘big boy’ is, zijn er een paar testjes bijgekomen. Allereerst de gehoortest. Iedereen kent het wel: je krijgt een koptelefoon op en krijgt piepjes te horen. Alex moest bij het horen van een piep zijn hand opsteken. Dat ging de eerste keer prima en alle keren daarna mis. Je kon aan zijn gezicht zien dat hij de piepjes heus wel hoorde, maar dat gedoe met die hand had hij al een keer gedaan en een keer vond hij wel genoeg. Dankzij veel non-verbale communicatie konden we uiteindelijk vaststellen dat het met zijn oren wel snor zit. Een wonderlijke constatering, want met name als je dingen zegt als ‘ruim de rommel eens op’ of ‘eet je wortels op’, zou je zweren dat Alex iets aan zijn oren mankeert.

Behalve oren werden ook ogen getest. De zuster wees op een kaart verschillende plaatjes aan en Alex moest ze benoemen. Vervolgens ging ze een eind verder weg staan en wees ze willekeurig de plaatjes opnieuw aan en Alex moest ze identificeren. Dit deed hij prima, zij het soms aarzelend en na een blik op mama te werpen, zo van ‘wat sta ik hier in vredesnaam te doen’. Toen hij ook nog eens zijn linker- of rechteroog moest afdekken, vond hij het helemaal maf worden. Zijn blik sprak boekdelen: weet die zuster nou nog niet wat er op die plaatjes staat? Pfff! Maar ook zijn ogen waren dus goed en mama’s lachspieren werden als bonus flink getraind.

We moesten weer een aantal vragen beantwoorden om te ontdekken of Alex alles kan wat hij op deze leeftijd zou moeten kunnen.
– Beseft hij dat hij een jongen is?
– Kan hij een bal overhands gooien?
– Kan hij een zin maken van minimaal 5 woorden?
– Kan hij hinkelen en springen?
– Kan hij fantasie en werkelijkheid onderscheiden? etc.

Hart, longen, bloeddruk, neus en oren werden gecheckt en ja, Alex kuchte. De verkoudheid duurde nu al zeker drie weken en dus… antibiotica maar weer.  Verder was ons mannetje kerngezond en ook belangrijk, in het afgelopen jaar 8 cm gegroeid! Hij is nu 102 cm, net iets onder het gemiddelde (47%) en iets meer dan 14 kilo, een heus krielkippetje want dat blijft maar rond die onderste 5% hangen. In het afgelopen jaar is er maar een kilo bijgekomen! Toch ziet Alex er heel gezond uit en we maken ons niet ongerust, hij eet niet veel maar wel redelijk gezond en gevarieerd.

Verder is Alex een slimme jongen, want de juf Spaans heeft hem bij de oudere kinderen gezet omdat hij het uitstekend doet en zich anders zou gaan vervelen tijdens de les. Zijn taalbegrip en uitspraak zijn zeer goed, en dat terwijl hij maar een les in de week heeft in plaats van twee. Daar zijn papa en mama natuurlijk beretrots op. Verder heeft juf Pam gezegd dat Alex alles beheerst wat nodig is om op de kleuterschool te starten, dus we zullen ons best doen om hem ingeschreven te krijgen voor eind augustus. Normaal gezien mogen kinderen echt pas beginnen als ze 5 zijn, maar dan zou Alex pas in augustus 2014 naar de kleuterschool mogen! We hopen dus, dat we het voor elkaar krijgen om hem in te schrijven voor dit najaar. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Winter?

IMG_3548
10 januari 2013

Toen ik vanmorgen de datum checkte, bleek het toch echt 10 januari te zijn en niet ergens midden in de lente. Wie buiten komt, kan echter danig in de war raken, want net als vorig jaar is de winter ver te zoeken. Vandaag halen we de 22 graden en voor het weekend staat er nog een paar graden extra op het programma. De kinderen hebben vanmiddag dan ook tweeenhalf uur heerlijk buiten gespeeld en al het buitenspeelgoed herontdekt; het was tenslotte al weer een poosje geleden dat ze nog in de zandbak hadden gezeten of met het stoepkrijt in de weer waren geweest. Als bonus kwam ook nog een pakje met de post en hebben we buiten een politiehelikopter voor Alex gebouwd.  In januari. Buiten. Zonder jas. In de korte broek. Nou ja!

Vier!

Alex had no problems spending his tokens
Feesten bij Chuck E. Cheese

Hiep, hiep, hiep! Onze Alex is vandaag 4 jaar geworden! En dat vieren we het hele weekend lang, want gisteren, op 5 januari, hebben we zijn verjaardagsfeest gehouden bij Chuck E. Cheese, een vrolijke speelhal voor groot en klein. Alle genodigde gasten waren gekomen en dat terwijl het griepseizoen momenteel piekt. Natuurlijk was Nova er, maar ook Sarah en Paul, Johnny en Anna, Ethan, Claire, Bella, Hailey, Charley en Luke. Met z’n allen hebben we echt een leuk feest gehad!

Alex was danig onder de indruk van het hele gebeuren en dat is ook niet raar, want als je vier bent, is een verjaardag nog een erg spannende dag. Wekenlang hebben we het erover, hij leeft er naar toe, hij weet dat hij cadeaus krijgt van zijn bezoek en dan ineens is die dag er. Toch ging hij beter met de spanning om dan vorig jaar, nog maar weer eens een bewijs dat hij echt een stukje groter is geworden, zowel letterlijk als figuurlijk.

Bij Chuck E. Cheese kregen alle gasten een aantal muntjes waarmee je de spellen in de hal kan spelen en er is voor ieder wat wils. Sportspellen, ritjes, klimmen en klauteren, videospellen en nog veel meer. Niemand hoeft zich te vervelen! Na eerst een tijd gespeeld te hebben, werd er pizza en limonade geserveerd voor de kinderen en ook het nodige voor alle papa’s en mama’s. Daarna was er nog ruim de gelegenheid om weer te spelen en op het eind heeft Alex zijn cadeaus opengemaakt. Eenmaal thuis heeft hij zich nog de hele middag vermaakt met zijn nieuwe speelgoed.

Natuurlijk was de koek nog niet op, want vandaag is hij pas echt jarig en kreeg hij cadeaus van papa, mama en de opa’s en oma’s. Vanmorgen vroeg mocht hij zijn eerste pakjes openmaken in bijzijn van opa en oma Meijel: een heuse Kindle Fire! Alex noemt het zijn ‘telefoon’ omdat het ongeveer zo werkt als de smartphones die hij van ons kent. Het apparaat staat vol met leuke en leerzame spellen en boeken en Alex heeft er gebiologeerd mee zitten spelen, tot de batterij zei dat hij leeg was. Later op de ochtend kwam het tweede grote cadeau: een groene fiets van opa en oma Eindhoven, met een helm van Cars erbij. Dit had hij enige tijd geleden al zelf uitgezocht, maar we hadden het weggezet tot zijn verjaardag. Alex was er heel stellig in, het moest een groene fiets zijn, zonder andere kleuren erbij. Nou, ga dat maar eens zoeken! Vanmiddag heeft hij al een mooi poosje op de trappers gestaan, af en toe nog op de rem maar het begint al aardig te komen. Kortom, een zeer geslaagde verjaardag! En iedereen die kaarten heeft gestuurd: bedankt!

Happy Southern New Year

Als je dit leest, mag je in je handjes knijpen. Het is de eerste dag van 2013 en we hebben het afgelopen jaar toch mooi drie keer het vergaan van de wereld ‘overleefd’. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar persoonlijk krijg ik het niet echt warm of koud meer van paniek om het eind van de wereld. En als het zo is, geloof ik trouwens niet dat je er veel tegen kunt doen, behalve ervoor zorgen dat je elke dag ten volle leeft en beleeft, zodat je jezelf aan het eind niks kwalijk kunt nemen. Zeg, dat klinkt wel als een mooi voornemen voor het nieuwe jaar!

Een vestiging van Cracker Barrel.

Maar nog heel even terug naar het eind van 2012. Op de valreep hebben we nog eens iets nieuws geprobeerd en dat is een bezoek aan restaurant Cracker Barrel. Dit is meer dan zomaar een restaurant en toch zijn wer er de afgelopen vijf jaar nog nooit binnen geweest. Het is namelijk een gelegenheid waar ze echt ‘southern’ koken, dus volgens de keuken en tradities uit het zuiden van dit land. We waren er voor een ontbijt en zochten naar een gerecht zonder de beruchte ‘grits’, een soort pap van een produkt dat uit mais gewonnen wordt en verwant is aan polenta en griesmeel. Je moet er waarschijnlijk mee opgegroeid zijn, maar wij zijn er niet zo gek op. Dus wij bestelden ‘eggs in a basket’, twee boterhammen waar een gat in gemaakt was en in het gat werd een ei gebakken. Ik was zo verstandig om er vers sinaasappelsap bij te nemen, Rob was avontuurlijker en bestelde koffie, dat, zoals we al vreesden, een onsmakelijk slap bakkie bleek te zijn (en na elke slok door een serveerster weer werd aangevuld tot de rand).

Even binnen neuzen.

De boterhammen smaakten trouwens prima. Wat het zo’n bijzonder restaurant maakt, is eigenlijk alles erom heen. Het vuur knettert in een grote open haard, jachttrofeeen hangen aan de houten muren, de jachtgeweren ernaast, een beetje het idee van een hele grote huiskamer. Iedereen spreekt er met een vette zuiderse tongval en de klanten zijn af en toe erg bijzonder. Behalve het restaurant zit er ook nog een ‘country store’ aan vast, een winkel waar je alles kunt kopen dat authentiek zuiders is. Er staan mokken met teksten als ‘As a matter of fact, I WAS raised in a barn’ en ‘I love g.r.i.t.s. (girls raised in the south)’, er staan serviezen met motieven die men typisch in dit deel van het land mooi vindt, elke obscure country artiest is er verkrijgbaar op cd en er hangen rekken vol kleding die voldoen aan het beeld van de ‘southern belle’. Buiten staan talloze schommelstoelen voor je klaar waar je in mag zitten en die tevens te koop zijn. De Cracker Barrel is, kortom, eigenlijk wel een bezoekje waard, al is het maar vanwege de entourage.

Nieuwsgierig? Kijk eens op hun website.

Kerst 2012

Christmas tree 2012
Hoeveel cadeaus?!

Oooo… wat zijn de kindjes dit jaar braaf geweest! Althans, als we Santa mogen geloven. Want wat heeft de beste man een boel cadeaus voor ze onder de boom achtergelaten vannacht! Alex en Nova hadden er geen haast mee, Nova werd pas om 8.15 wakker en samen hebben we Alex om half 9 eindelijk een beetje wakker gekregen. Maar toen mama vertelde dat Santa was geweest, vloog hij naar beneden. Jawel hoor! Een heleboel pakjes! Het kostte wel een uur om alles uit te pakken, en minstens net zo lang om de rommel op te ruimen. Maar het is niet erg dat het buiten nat en somber is, we komen de dagen wel eventjes door!

(een filmpje voor de liefhebbers, het duurt 21 minuten)

Een groene kerst

Wanneer er geen sneeuw ligt, spreekt men wel van een groene kerst. Twee dagen geleden zijn we nog een keertje naar Conestee Park in Greenville gereden en daar zagen we dat we de groene kerst heel letterlijk mogen nemen: vanwege de ontzettend zachte winter zijn er al weer verschillende bomen en planten aan het uitlopen. In het filmpje kun je zien dat het op bepaalde plaatsen wat groenig is; dit is jong groen! Aan de bomen zie je fijne knopjes zitten, dus de natuur is helemaal in de war. Wie niet in de war zijn, zijn Alex en Nova. Die weten namelijk precies wat ze willen: de speeltuin! Lastig hoor, dat papa en mama eerst nog even willen wandelen…

Zwemmen bij laag water

De zwemlessen van Alex werken ver door, want Alex oefent ‘droog’ in de speelkamer en Nova doet hem hartstochtelijk na. Ze heeft van de lessen het een en ander onthouden, met name het stukje ‘alligator, alligator, one, two, three, alligator, alligator, jump to me’. Na ‘jump to me’ springen de kinderen tijdens de zwemles in het water; Nova daarentegen springt van een stoel af in je armen. Na verloop van tijd is het geduld voor het versje een beetje op en springt ze pardoes van de stoel, in het volste vertrouwen dat ze wordt opgevangen. Dat levert af en toe spannende momenten op, maar gelukkig gaat het nog steeds goed. Helaas hebben we vernomen dat het Swim Center waar Alex les heeft in het najaar zal sluiten, dus voor Nova zullen we een andere oplossing moeten zoeken als ze oud genoeg is!

Peuterpraat #24

Bro and sis being silly together
Alex en Nova wensen iedereen een Merry Christmas!

Men zegt altijd ‘vrolijk kerstfeest’ en ik kan me niks vrolijkers voorstellen dan de uitspraken van onze kleintjes. Vandaar een kerst-editie van Peuterpraat! Geniet van de tijd die je samen doorbrengt, ook al is het buiten misschien troosteloos. Je hebt elkaar en dat is eigenlijk alles wat telt. Fijne feestdagen!

Alex luistert niet zo goed en dan gebruikt mama de ‘een, twee, drie’-methode. Wanneer hij zijn handen moet gaan wassen en hij niet luistert, begint mama te tellen:
“Een…”
Nova: “Tee! Die!”

Tja, soms weten wij ook niet precies hoe hij erbij komt:
“Mommy, I love you in the morning. But I don’t love you in the darkness.”

Dat we het even weten:
“I vind chocolate milk heel lekker. If you drink my chocolate milk, I will be very mad.”

Alex zit in de auto. We staan bij een stoplicht en hij kijkt naar het passerende verkeer.
“A yellow car! Wat is DAT nou voor onzin?!”

Fijn om te weten:
“I will not hit you with a shovel, mommy.”

We zijn in de speelkamer. Alex gaat naast mama op de grond liggen. Zijn gezicht staat een beetje triest.
“Wat is er Alex? Is alles goed?”
“I’m sad.”
“Waarom ben je sad?”
“Because Nova made a poop en het stinkt.”

Bedtijd. Alex moet zijn tanden poetsen maar heeft duidelijk geen zin.
“I can’t do it mom. You do it.”
“Waarom kun je je tanden niet poetsen?”
“Mijn handen doen het niet meer. De battery is bijna leeg.”

We zijn in de speelkamer en Nova pakt iets van Alex af. Hij pakt het vervolgens terug en Nova gooit zichzelf in protest op de vloer.
Alex: “Oh! Dikke drama!”

Alex wil de houten blokken hebben, dus mama moet ze uit de kast halen. Er staat nogal wat ander speelgoed bovenop, dus er moet eerst e.e.a. verplaatst worden. Alex staat ongeduldig te roepen dat hij zijn houten blokken wil.
“Even geduld Alex, mama kan niet toveren.”
“Ik wel, ik kan wel toveren.”

Alex trekt een conclusie:
“Papa, ik ga heel slim zijn.”
“Oh ja?”
“Ja, want ik ga heel veel naar school!”

Alex leert over onregelmatige meervoudsvormen. In de auto husselt hij een aantal dingen door elkaar.
“One geese, two indians. One house, two towns.”
Mama: “One pig, two?
“Three!”

We kijken op Netflix welke aflevering van Diego we gaan kijken. Bij het browsen komt steeds een plaatje in beeld. Als Alex een plaatje ziet van een ijsbeer, zegt hij vastbesloten:
“That is a mooie Diego for me.”

Na het kerstfeest op school is Alex erg druk. Aan tafel maant papa hem om wat rustiger te doen.
“Alex, je bent te wild.”
“Ik ben niet wild!”
“Dat is erg brutaal, Alex.”
“Ik ben niet metaal!”

Na een reprimande:
“I AM luistering!”

Een speeltje is zoek, mama probeert het te vinden. Na een poosje geeft mama het zuchtend op.
“It’s ok mommy, we komen het wel een keertje tegen.”

Nova wenst iedereen een vrolijke kerst:
“Mimi tata!”

We staan al drie kwartier in de rij voor de kerstlichtjes op Roper Mountain. Alex merkt nuchter op:
“It looks like a drukke dag.”

We wandelen een eindje door het nieuw aangelegde stuk in onze wijk. Alex gaat liever naar de speeltuin:
“A playground is mooier for me than playing in the woods.”

Alex ziet een auto met een quad erachter.
“Hey! Een baby auto!”

Alex weet hoe je kerstcadeaus verzekert:
“Mama, I’m going to be very nice. I’m not going to bite, I’m not going to slaan, I’m going to share my toys with Nova, I’m going to share my playdoh with Nova, I’m not going to be naughty. I love you so so much!”

Kwaad

Amerika is, zoals bij velen bekend, het land van de onbegrensde mogelijkheden. Vaak is dat iets positiefs, maar helaas kan het ook helemaal de verkeerde kant op gaan. Vandaag is zo’n dag, want terwijl ik dit schrijf probeert elke inwoner van dit land tevergeefs te begrijpen wat er vandaag is gebeurd. Een onbeschrijflijk gruwelijke en laffe daad die minstens 30 doden tot gevolg heeft, waaronder 20 zeer jonge kinderen.

In de loop van de ochtend ving ik per ongeluk twee minuten van het nieuws op, iets wonderlijks want meestal gaat de televisie overdag nauwelijks aan. Al snel begreep ik dat het om iets serieus ging; het was bij een basisschool en er was een verklaring van een getuige. Op dat moment was er sprake van vermoedelijk twee doden, maar er werd ook gezegd dat er ten minste 100 schoten gelost waren. Dan slaat direct je hart sneller en zakt de moed ver in je schoenen. Met afgrijzen volgde ik de berichtgeving die in vrij hoog tempo de huiskamer binnenkwam.

De verslaggevers van CNN kwamen nauwelijks uit hun woorden, de verbijstering klonk door in hun stemmen. Sommige reporters deden verslag met tranen in hun ogen. Na de middag kwam president Obama in beeld, een persconferentie waarin hij duidelijk aangeslagen zijn verdriet uitsprak en af en toe een traan moest wegvegen. Want ook hij voelt op dat moment wat elke ouder voelt: enorme verslagenheid en de machteloosheid dat zo’n onbeschrijflijk kwaad bestaat, een onmens die zo gruwelijk laag kan gaan dat hij zo veel jonge levens beeindigt. Je moet er niet aan denken wat de ouders van deze kinderen doormaken. Cadeaus die straks onder de boom blijven staan, jonge mensen die nooit zullen opgroeien. Hoe bestaat het?

Zoals meestal bij dit soort gruweldaden klinkt het ‘het is zo’n rustig plaatsje, er gebeurt anders nooit wat’ en ‘niemand zag het aankomen’. Dat wordt opgevolgd door ‘dit mag nooit meer gebeuren’ en ‘hoe kunnen we dit voorkomen?’. Dat is een heikel punt, want als je zoiets echt wilt aanpakken, zul je ervoor moeten zorgen dat mensen niet meer zo eenvoudig aan pistolen, geweren en ammunitie kunnen komen. Veel Amerikanen ervaren het echter als hun recht zich te mogen verdedigen. Maar ik denk dan, als niemand een geweer heeft, is dat toch ook niet nodig? Het zal een hele strijd zijn om de vergunningen rondom het verkrijgen en bezitten van wapens in dit land te veranderen. Het is zelfs niet ondenkbaar dat we nog zo’n afschuwelijke massamoord moeten verwerken voordat het zover is. Tot die tijd houden we onze kinderen extra stevig vast en denken we aan de ouders die dat na vandaag niet meer kunnen.

Wie is er klaar voor kerst?

De ene goedheiligman is geweest, de volgende lacht ons op elke straathoek toe. Aan kerst kun je niet ontsnappen in dit land: alle tuinen en huizen zijn versierd, de winkels staan vol met cadeaus en mensen die ze kopen, de kerstmuziek dreunt uit elke speaker die je tegenkomt. Als je niet van kerst houdt, zijn dit kwaaie tijden voor je.

Bij ons staat de boom al enkele weken, want traditioneel komt die tevoorschijn in het weekend volgend op Thanksgiving. De kinderen vinden het helemaal geweldig, zoals dat hoort, want ze weten dat als ze lief zijn, de kerstman over een poosje het nodige komt brengen. Ik sta toevallig op goede voet met Santa, dus ik weet dat het weer erg druk wordt onder de boom dit jaar.Nog even afwachten of Alex en Nova de komende weken engeltjes of bengeltjes zijn…

Een kersttraditie is de jaarlijkse kerstparade, waar drommen mensen op afkomen. We zijn er dit jaar voor het eerst naar toe geweest, met de juf van Alex samen. Miss Pam en Bella hadden het ook nog niet eerder gezien, dus we waren allemaal erg benieuwd wat er precies te zien was. We stonden in de buurt van het eindpunt, bij het treinstation van Spartanburg en het stond rijen dik. Met de kleintjes gingen we voor de meute zitten op de straat, zodat ze in ieder geval iets konden zien.

We moesten even geduld hebben voordat er iets te zien was, maar rond zeven uur kwam de politie voorop en de rest erachteraan. Het varieerde van rijk versierde wagens tot simpelweg bedrijfsauto’s die een bordje hadden opgehangen met een kerstwens erop. Er zaten ook drumbands tussen, soms nog flinke groepen die samen lekker veel herrie maakten. Al met al duurde het een goed uur voordat de hele stoet voorbij was. Weer een ervaring rijker!

Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag