Attack of the killer tomatoes

Veilig, of niet?Zoetjesaan beginnen de tomaten uit het assortiment van de supermarkten te verdwijnen. Ook restaurants halen de tomaten van hun menu. De reden hiervoor is dat er tomaten met salmonella in omloop zijn en dat niemand weet om welke tomaten het precies gaat.

Sinds april zijn er honderden mensen ziek geworden door de salmonella Saintpaul variant. Deze werd het eerst aangetroffen in New Mexico, maar inmiddels zijn er al in 17 verschillende staten gevallen van zieken bekend. En Amerika zou Amerika niet zijn als er geen massale paniek uitbrak.

Van de staten die ‘veilig’ verklaard zijn, is South Carolina er eentje. Desondanks hoor je hier en daar paniekerige opmerkingen of je wel of geen tomaten moet eten. Dat de bron van de salmonella-tomaten nog altijd niet bekend is, maakt het er natuurlijk niet veel beter op.

Het beste wat je volgens mij kunt doen, is even lezen wat je beter wel en niet kunt kopen. Alleen het eten van rauwe pruim-, roma- en vleestomaten kan tot voedselvergiftiging leiden en dan alleen in de aangewezen staten. Een handjevol kerstomaatjes in je salade kan helemaal geen kwaad. Sterker nog, als je zwanger bent wordt het sterk aangeraden bijna alle dagen salade en saladegroenten te eten. Ik laat me dus mooi niet onnodig gek maken.

Was het maar Kerstmis!

Wordt het een jongen of een meisje?Rob en ik kijken erg uit naar Kerstmis dit jaar. Dat heeft niet alleen te maken met de onmogelijke temperaturen van 38 graden en meer die ons op dit moment teisteren, maar ook met iets heel anders dat daar niets mee te maken heeft. Zoals het er nu uitziet kunnen we rond Kerstmis ons eerste kindje verwachten!

Hoewel de timing verre van ideaal is en het bijzonder spannend is om aan zo’n avontuur te beginnen terwijl je tijdelijk in een ander land woont, zijn we er heel erg blij mee. Tot op heden zijn onze ervaringen in het Piedmont Women’s Health Center alleen maar positief en zien we de rest van de zwangerschap met plezier tegemoet.

Op dit moment zijn we er natuurlijk erg gelukkig mee dat onze verzekering hier goed geregeld is. Dat is iets dat we al snel in de gaten hadden toen we in het proces van ziekenhuisbezoeken terecht kwamen: zonder ziektekostenverzekering wordt het een moeilijke en bovendien zeer kostbare zaak.

Hoe dan ook, met de kleine gaat alles op dit moment goed. Op de eerste echo was het al een levendige baby en de hartslag klonk als muziek in onze oren. De eerste drie maanden gingen gelukkig zonder al te veel problemen voorbij en we zijn blij dat we het eindelijk aan iedereen mogen vertellen. De blog zal de komende tijd behalve een reisverslag dus ook een babyverslag worden!

Over burritos en recycling

Een heerlijke burrito met verse ingredienten.Op maandag belt Rob mij op om te vragen of ik zin heb om bij El Burrito te gaan lunchen. El Burrito is een Mexicaans ‘restaurant’ (een klein hokje dat nog het meeste lijkt op een oude kantine) waar je authentiek Mexicaans kunt eten voor spotprijzen. Het ligt bovendien bij ons in de buurt dus we zijn er in een wip. Ik heb over El Burrito al veel goeds gehoord, dus dat hoeft Rob me geen twee keer te vragen. Bij het ‘restaurant’ zitten Daniel en Vicki al op ons te wachten en met z’n vijven (Emma is er natuurlijk ook bij) eten we, inclusief drankjes, ieder een reusachtige burrito voor het totale bedrag van $14,50 – minder dan 10 euro. Jummie!

Als Rob ’s avonds uit zijn werk komt, hebben we een aantal dingen te doen. Ten eerste zijn we benieuwd naar het recycling centrum waarvan we afgelopen weekend gehoord hebben dat het bestaat. Niet eens al te ver bij ons vandaan (maar natuurlijk wel zeer afgelegen) blijkt inderdaad een plaats te zijn waar je je papier, glas, plastic en zelfs restafval naar toe kunt brengen. Fantastisch! De afgelopen dagen heb ik, met dit in gedachten, alle PMD en glas al apart gehouden, dus we kunnen direct beginnen.

Recyclen maar!Nu we weten dat afval scheiden een serieuze mogelijkheid is, rijden we naar de Wal-Mart in de stad. Hier halen we een paar plastic bakken zodat we daar voortaan ons gescheiden afval in kunnen bewaren. We moesten toch in de stad zijn, want Robs collega Sami had ons gevraagd een camera voor hem te kopen. Sami is van Indiase afkomst en hij laat zich nog dit jaar uithuwelijken volgens Indiase traditie, een bijzonder feest waar Rob en ik voor uitgenodigd zijn. De camera zal wel bedoeld zijn om alle toestanden rondom het grootse huwelijksfeest te kunnen vastleggen. Het wordt ongetwijfeld een heel bijzondere ceremonie en we wensen hem dan ook nog veel gelukkige jaren met zijn aanstaande bruid.

Ineens is voetbal weer leuk

De leeuw brult weer!Met dank aan ESPN heb ik vandaag het Nederlands Elftal kunnen bekijken in hun eerste groepswedstrijd tegen Italie. In tegenstelling tot mijn (en ik denk dat ik daarin niet alleen ben) verwachtingen, werd het zowaar een lekker potje voetbal. Het resultaat mocht er ook zijn: Nederland zette Italie met 3-0 weg! En dat terwijl ik het bijzonder donker inzag voor de mannen van Oranje.

De commentatoren van ESPN kwamen in hun verslaggeving superlatieven tekort om het spel van de Nederlanders te beschrijven. Het Hollandse voetbal werd omschreven als “altijd aanvallend”, “creatief” en “een feest om naar te kijken”. Waar andere teams een voorsprong van 1-0 met hun leven verdedigen en het hele veld op slot gooien, werd Nederland de hemel ingeprezen voor de wijze waarop ze blijven aanvallen ondanks hun voorsprong.

De Italianen speelden nu ook weer niet zo slecht en hadden met name in de tweede helft een periode waarin ze de aanval zochten. Maar dat was niet zo vreemd: ze moesten wel komen als ze nog iets aan de score wilden veranderen. Maar de bal wilde er bij de Italianen gewoon niet in en bovendien bezitten ‘wij’ met Van der Sar een briljante keeper die enkele fraaie reddingen verzorgde. Veel discussie was er met name over het openingsdoelpunt van Van Nistelrooy en of dit nu wel of niet een buitenspelgoal was. Echt veel maakte het niet uit, de Azzuri dropen na 90 minuten kansloos van het veld af.

Ik denk dat ik maar eens ga zoeken of ik nog ergens iets in de kleur oranje kan vinden.

Een avondje Mexico

Mexicaanse vlag.Op zondag zijn we uitgenodigd bij Robs collega Francisco en zijn vrouw Sandra. Ze wonen op een steenworp afstand van ons huis en zodoende kunnen we er te voet naar toe. Door de verzengende hitte lopen we naar de overkant van de straat en duiken er een zijstraatje in. De airco op nummer 713 staat gelukkig lekker te draaien als we binnen komen.

Pedro, Cathy en hun kinderen Owen en Reese zijn ook uitgenodigd en terwijl de kleintjes spelen, genieten wij van de gastvrijheid van de familie Alvarez. Ze zijn zeer vriendelijk en doen hun uiterste best het hun gasten naar de zin te maken. Ik kan niet anders dan concluderen dat Rob zeer aardige collega’s heeft, niet alleen in Belgie maar ook in de VS.

Na een heerlijk Mexicaans avondmaal mag Rob uitgebreid proeven van de collectie tequila’s en mescal en dat laat hij zich natuurlijk geen twee keer zeggen! Het is maar goed dat we niet meer naar huis hoeven te rijden. 🙂 Na het eten blijven we nog voor een drankje en legt Francisco aan Rob uit hoe de sprinkler-installatie werkt. Het wordt tijd dat we het gras eens wat water gaan geven, want, zoals we vanavond leren, als je je veldje niet netjes bijhoudt kun je een brief verwachten van de bewonerscommissie. In dat geval nemen zij in jouw naam een bedrijf in de arm die het grasveld in orde brengt. De rekening valt natuurlijk in jouw bus! Zo ver gaan we het toch maar niet laten komen…

Kookclub

Kalfsvlees... een zeldzaamheid in South Carolina.Op zaterdagmiddag ben ik bezig met de voorbereidingen voor onze eerste ‘kookclub’. Dit wordt georganiseerd door Wally en zijn vrouw Conny, waar Rob op woensdagavond ook altijd Dungeons & Dragons gaat spelen. Het thema voor vanavond is Italiaans en iedereen die komt neemt zodoende een Italiaans gerecht mee. Rob heeft aangeboden om iets met kalfsvlees te doen.

Welnu, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. In Nederland of Belgie kun je op elke straathoek wel kalfsvlees kopen, maar dat ligt hier dus helemaal anders. In de wijde omtrek kunnen we uiteindelijk alleen bij de supergespecialiseerde Fresh Market 10 minilapjes kalfsvlees vinden. Daar zullen we het mee moeten doen!

Als we bij Wally binnenkomen (die overigens in een schitterend, groot huis aan een meer woont), is al snel duidelijk dat we met echte kookgekken te maken hebben. Alle boeken die je ziet zijn kookboeken en terwijl Wally zonder veel moeite calzones in elkaar staat te draaien, is Conny bezig met delicate crostini’s. Ze hebben een groot kookeiland in de keuken en eindeloos veel potjes met kruiden. Kortom, een plaats waar ik me heel snel thuis voel.

The Golden Compass - bluray versie.Eén voor één beginnen de andere gasten binnen te druppelen: Le, Hao, Sharon en Marcel, en Cristina en Eduardo. Al snel staat de tafel vol met heerlijke (zij het over het algemeen vrij calorierijke) schalen vol eten en het mag duidelijk zijn dat niemand met honger van tafel gaat. De avond is een groot succes!

Na een portie tiramisu kruipen we met z’n allen op de bank om naar The Golden Compass te kijken. In huize Scrivens bezit men een grote HD tv en een BluRay speler, dus dat betekent haarscherp beeld en geluid. Dit is de eerste keer dat we zien hoe mooi hoge definitie-televisie kan zijn. Aan het eind van de avond worden er restjes onder de gasten verdeeld en gaat iedereen met een flinke schaal eten terug naar huis. Morgen hoeven we alvast niet te koken.

ps: vandaag bereikte de temperatuur rond 17.30 40 graden Celsius… in de schaduw.

Nachtelijk bezoek

Een tijdje geleden schreef ik al eens dat we bezoek hadden gehad van een wasbeertje. Toen we gisteravond een luid *bonk* hoorden, dachten we al snel dat deze onverwachte bezoeker was teruggekomen. En inderdaad, een wasbeer had zich op het voerstation van de vogels gestort en was druk bezig een enorme bende van ons balkon te maken. Gelukkig hadden we de tegenwoordigheid van geest om snel een filmpje te maken.

 Het begint overigens steeds meer op een dierentuin te lijken in de achtertuin. Een kat van een van de buren ligt tegenwoordig ’s morgens op de patio in afwachting van een vogel die hij kan verschalken (en poes vertrekt onder luid miauwend protest als je hem wegjaagt) en enkele dagen terug zat er een reusachtige roofvogel op de top van onze parasol. Naar alle waarschijnlijkheid zag hij een mogelijke prooi in de vorm van een kardinaalvogel of eekhoorn. Af en toe voel ik me net Sneeuwwitje met al die beesten om me heen!

Aardbeien plukken

Vanmorgen belde Vicki al vroeg of ik zin had om mee te gaan naar een boerderij in Chesnee. Hier kun je zelf aardbeien plukken (en al doende natuurlijk alvast deels opeten). We besloten direct te gaan, met in ons achterhoofd de wetenschap dat het ook vandaag weer flink heet gaat worden.

Even voor half tien staan we gedrieën tussen de aardbeiplantjes. De rode vruchten lachen ons aan alle kanten toe en Emma kan niet wachten om haar tanden in de aardbeien te zetten. Sterker nog, ze loopt met me mee en elke aardbei die ik in mijn mandje leg, vist ze er uit en eet ze op. Het duurt dan ook niet lang voordat ze zelf ook aardig op een aardbei begint te lijken.

De zon wint snel aan kracht en het is al 30 graden als we het rond half 11 voor gezien houden. We hebben samen 3 gallon aardbeien geplukt, dus daar kunnen we voorlopig wel weer mee vooruit. Ik weet in ieder geval wat ik vanmiddag op mijn brood kan doen.

Wat we missen

Sinds ik gisteren over bitterballen heb geschreven, heb ik ontzettend veel zin in een schoteltje met deze Hollandse lekkernij. Vreemd genoeg, want in Nederland at ik ze vrij zelden. Toch klinkt een bitterbal met een likje mosterd en een frikadel met een kneepje mayonaise me nu als een delicatesse in de oren.

Rob mist deze Gentse lekkernij.Ik heb eens nagedacht en er zijn nog wel meer dingen die we missen. Rob mist vooral de grote verscheidenheid in broodbeleg. Lekkere ganda- of serranoham, lomo of gerookte zalm… hier komen ze niet verder dan kip, kalkoen en gekookte ham voor op de boterham. Andere culinaire hapjes, zoals gevulde olijven, pakora’s, dolmades en de zoetpikante pepertjes waar we zo dol op zijn, zijn we ook nog niet tegengekomen.

Op het gebied van zoete lekkernijen missen we de Belgische chocolade en de verse warme wafels die je er op elke straathoek kunt kopen. Uit Nederland mis ik de stroopwafels, speculaas en ouderwetse peperkoek. Een zak drop zou op z’n tijd ook wel lekker zijn!

Muntdrop.Onze volgende Europese reis laat nog een tijdje op zich wachten. Tot die tijd kunnen we alleen dromen van een pizza bij Jerusalem, een echte Gentse stoverij, een flesje Framboise, een avondje tapas bij El Patio Andaluz, een durum bij Yunus, verrukkelijke sate bij Makan Makan, Indonesisch tafelen bij Bali of een gastronomisch maal in De Drie Biggetjes… mmm!

Hup Holland Hup!

Oranje-fansNu we overzee zitten moeten we dit jaar de knusse gekte rondom het Europees Kampioenschap Voetbal missen. Vooral wij Nederlanders zijn sterk in het verzinnen van de gekste dingen om de Oranje Leeuwen aan te moedigen. In deze tijd is alles in Nederland oranje en hoewel we geen echte voetbalfanaten zijn, missen we het saamhorige gevoel dat tijdens zo’n periode als een warme deken over de lage landen hangt.

In het geval van Nederland moet ik helaas wel zeggen dat meedoen belangrijker is dan winnen, want laten we eerlijk zijn, in een poule met Italië, Frankrijk en Roemenië is de kans dat we de tweede ronde halen niet bijzonder groot. Zeker niet met Marco van Basten aan het roer, die zoals gebruikelijk alle Ajacieden wel weer het veld zal opsturen. Desondanks zullen we het EK toch zo goed mogelijk proberen te volgen, niet in de laatste plaats omdat we meedoen in de voetbaltoto van Jos zijn werk. Het zou toch wat zijn als we vanuit de VS de pot winnen!

Bitterballen!Tot mijn grote verrassing gaat sportzender ESPN elke dag één of twee wedstrijden van het EK uitzenden, dus wellicht komen er nog enkele beelden van bont uitgedoste Oranje-fans onze huiskamer binnen. In dat geval wordt het eens tijd om een recept voor bitterballen op te zoeken en prikkertjes met worst en kaas te maken. En wie weet, als Nederland een doelpunt tegen Italië weet te scoren, laten we ons verleiden tot een hele kleine polonaise!

Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag